24 Μαΐου 2017

Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης: «ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ 2014-2017»

Η παρουσίαση της έκθεσης ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ 2014-2017, του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών Α.Π.Θ. στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης ολοκληρώνεται την Πέμπτη 25 Μαΐου 2017.
Οι ώρες λειτουργίας του Μουσείου είναι: Πέμπτη 10:00-22:00 και μπρείτε να επισκεφτείτε και να ξεναγηθείτε στη μεγάλη αυτή  έκθεση που περιλαμβάνει περισσότερα από  200 έργα των αποφοίτων του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ.
Στις 18.00 διοργανώνεται ειδική ξενάγηση με την συμμετοχή δύο νέων ανθρώπων που διενεργώντας την πρακτική τους στο ΜΜΣΤ ενεπλάκησαν στην προετοιμασία και την παραγωγή της έκθεσης, και με αφορμή τα έργα της έκθεσης θα κουβεντιάσουν ζητήματα γύρω από τη διαδικασία φοίτησης στη σχολή Καλών Τεχνών.
Συμμετέχουν οι:
Μαρίνα Τούλα, Φοιτήτρια της Σχολής Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών, Α.Π.Θ.

Σταμάτης Κανελλόπουλος, Τελειόφοιτος της Σχολής Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών, Α.Π.Θ.
 Μια γνωριμία με το έργο και την εκπαιδευτική διαδικασία μιας από τις πιο δημιουργικές σχολές του ΑΠΘ.



  

Παράλληλα παρουσιάζονται  οι εκθέσεις:
AstronART-δημιούργησε τον κόσμο που θέλεις να ζεις έως τις 27 Μαΐου 2017 στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Παρουσίαση του AstronART project και έκθεση εικαστικών διαδραστικών έργων με Νέα Ψηφιακά Μέσα παιδιών και εφήβων που συμμετείχαν στα εργαστήρια του AstronART.


Γιάννης Βαλαβανίδης - Εκδοχές εικαστικής έκφρασης. Ζωγραφική / Προσχέδια / Μακέτες / Εξώφυλλα βιβλίων έως τις 30 Ιουνίου 2017 στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. 


A Passage, Έκθεση Φωτογραφίας της Νίκης Γλεούδη στο πλαίσιο του Συμποσίου: "Ελληνική Διασπορά. Υλικές, άυλες Μαρτυρίες και Ταυτότητες" έως τις 30 Ιουνίου 2017 στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.

 

Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Εγνατία 154 (εντός ΔΕΘ-HELEXPO54636, Θεσσαλονίκη E: mmcart@mmca.org.gr

Μέρες & ώρες λειτουργίας: Πέμπτη 10:00-22:00 / Παρασκευή 10:00-19:00 / Σάββατο 10:00-18:00 / Κυριακή 11:00-15:00.

23 Μαΐου 2017

Η λέξη του μήνα (36.3) της Χριστίνας Βουμβουράκη


Ραφιναρισμένος πόθος vs Αυθεντικός πόθος.

Η απαγγελία της τελευταίας στροφής του ποίηματος
του Ανδρέα Εμπειρίκου "Στροφές Στροφάλων",
από την ταινία "Φτηνά Τσιγάρα" του Ρένου Χαραλαμπίδη


Ο Γιάννης Βάρδας  (Λυρογίαννης),
 σε απόσπασμα συνέντευξης

22 Μαΐου 2017

Παιδικό Μουσείο Θεσσαλονίκης: "Κυκλοφορώ με ασφάλεια στην πόλη μου"

Έκθεση Εικαστικής Δημιουργίας των παιδιών στο

Παιδικό Μουσείο Θεσσαλονίκης 

23 Μαΐου έως 15 Ιουνίου 2017


Δευτέρα έως Παρασκευή: 09:00-13:00 και 18:00-20:00
Κυριακή: 10:00-13:00

Κέντρο Πολιτισμού Τούμπας Θεσσαλονίκης, Κλεάνθους 57


21 Μαΐου 2017

Η λέξη του μήνα (36.2) της Κλεοπάτρας Τσάκουρη

Η Πηνελόπη

ΟΔΥΣΣΕΑΣ (για την  μητέρα  του Αντίκλεια): 
Τόσα μου είπε, όμως εγώ, μέσα μου ταραγμένος, θέλησα την ψυχή της ν' αγκαλιάσω, της πεθαμένης μάνας μου·
όρμησα τρεις φορές, ποθώντας να την σφίξω πάνω μου, και τρεις φορές μέσα απ' τα χέρια, σαν τη σκιά, σαν το όνειρο, μου πέταξε. 

(ΟΜΗΡΟΥ ΟΔΥΣΣΕΙΑ, λ.203-206, 
μετάφραση Δ.Ν. Μαρωνίτης, εκδόσεις Καστανιώτη 2002)
     

ΠΗΝΕΛΟΠΗ (για τον Οδυσσέα): 
Τέτοιο το πρόσωπο που εγώ ποθώ, και συνεχώς τη μνήμη μου πληγώνει η μορφή του αντρός μου με δόξα απέραντη, απλωμένη στην Ελλάδα και μέσα στο Άργος.


(ΟΜΗΡΟΥ ΟΔΥΣΣΕΙΑ, α.345-347, 
μετάφραση Δ.Ν. Μαρωνίτης, εκδόσεις Καστανιώτη 2002)



Πηγή φωτο: https://el.wikipedia.org

20 Μαΐου 2017

Τζίνα (Χριστίνα) Λεσιώτου-Κελεσίδου, «Το Μετάξι πάει στην Παλιά Πόλη»

Έκθεση στην Παλιά Πόλη της Ξάνθης, 
ΠΑΚΕΘΡΑ, Μπότσαρη 20, Παλιά Ξάνθη
από 25 έως 30 Μαΐου 2017

Εγκαίνια: Πέμπτη, 25 Μαΐου και ώρα 19:00
Ομιλητής ο Σουφλιώτης Γιώργος Τσακίρης
Ώρες λειτουργίας της Έκθεσης: 11:00-13:00 και 18:00-20:00

Εργαστήρια:
α) «Ζωγραφίζοντας σε μετάξι»
Δευτέρα 29/5, 18:00-20:00
10 άτομα ηλικίας 7 έως 107 ετών
Δηλώσεις συμμετοχής 6974 642305

β) «Δένω τα μαντήλια μου με τέχνη»
Τρίτη 30/5, 18:00-20:00



19 Μαΐου 2017

Του Πόντου η μνήμη


 ΑΜΙΣΟΣ

 του Νίκου Γρηγοριάδη


«Ο ουρανόν ελίβωσεν.»*

Κι εγώ μεσ’ απ’ τα σύννεφα
βλέπω το χάροντα Οσμάν στα μαύρα
με τους ληστές τ’ ασκέρια του, αποφυλακισμένους,
να σφάζει και να λεηλατεί.

Νεκροί χιλιάδες κι έχουν γεμίσει οι χαράδρες,
τα βουνά και τα φαράγγια, αλειτούργητοι.
Καπνίζουν πόλεις και χωριά χρησμοδοτώντας
τη συμφορά του ανείπωτου.

Κι όπως μονάχος περπατώ
σκύβοντας πάνω από κάθε σώμα
να δω κατά που δείχνει η μοίρα τα σημάδια της,
από πού κάποτε ανέτειλε ο ήλιος,

ξάφνου σχίζουν τα νέφελα ρομφαίες
κι αρχάγγελοι στρατιές οι σκοτωμένοι
πετούν πάνω απ’ τους τάφους τους
λαμποκοπώντας.
Και γύρω τα μύρα απ’ τα ξανθά μαλλιά τους
ραίνουν τη μνήμη μας που ευωδιάζει.


* Πολλά δίστιχα και τετράστιχα ποντιακών τραγουδιών ξεκινούν με το στίχο αυτό (ο ουρανός συννέφιασε).


Από την ποιητική συλλογή «Μαύρες Ακτές», 1994, 
Συγκεντρωτική έκδοση: Νίκος Γρηγοριάδης, «Ποιήματα» [1963-2005], εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2007

18 Μαΐου 2017

108ο βιβλίο: Τζέημς Τζόυς, «Οι Δουβλινέζοι»

Τζέημς ΤζόυςΟι Δουβλινέζοι
μετάφραση: Κοσμά Πολίτη
Ζαχαρόπουλος Σ. Ι., 1987
245 σελ.

108ο βιβλίο
19/4/2017
Πρόταση τής Βιολέττας Παπαδοπούλου


Βιολέττα Παπαδοπούλου
Ο Τζόυς γεννήθηκε το 1882 στο Δουβλίνο, από πατέρα φιλελεύθερο και αντικληρικό και μητέρα φανατικά καθολική. Ο πατέρας του υπήρξε αλκοολικός, οδήγησε την οικογένειά του στην πτώχευση.
Παρόλο που σπούδασε σε θρησκευτικό περιβάλλον, αρνήθηκε τον καθολικισμό, ενώ ο θάνατος της μητέρας του τον επηρέασε βαθιά.
Έφυγε από την Ιρλανδία με τη Νόρα Μπάρνακλ για την Τεργέστη, όπου έμεινε 15 χρόνια και μετά για Ρώμη, Παρίσι και Ελβετία.
΄Εχει γράψει δύο πολύ σημαντικά βιβλία της παγκόσμιας λογοτεχνίας, τον Οδυσσέα και το Finnegan’s Wake.
Οι Δουβλινέζοι εκδόθηκαν, μετά από πολλές περιπέτειες, το 1914, πέντε χρόνια μετά τη συγγραφή τους.
H διάρθρωσή τους, σύμφωνα με τον συγγραφέα, ακολουθεί τη σειρά:
Παιδική ηλικία, εφηβεία, ωριμότητα, δημόσια ζωή.
Πρόκειται για μία σειρά διηγημάτων, όπου περιγράφεται η ζωή του Δουβλίνου των νεανικών χρόνων του συγγραφέα και αναλύονται διάφοροι χαρακτήρες και καταστάσεις, καταδεικνύοντας την κοινωνική του διαστρωμάτωση, τις συνήθειες των ανθρώπων, με τρυφερότητα, αγάπη, χιούμορ –καυστικό όταν πρόκειται για την Καθολική Εκκλησία και τους εκπροσώπους της- σαρκασμό και μια δόση νοσταλγίας.
Βλέπουμε χαρακτήρες που φοβίζουν τα παιδιά (Μία Συνάντηση), τα εφηβικά ερωτικά σκιρτήματα των αγοριών (το Αράπικο Παζάρι), την αφοσίωση και το καθήκον(η΄Εβελιν), το τέλμα της μεσοαστικής τάξης και την ηθική κατάπτωση κάποιων από τους ήρωές του (ο Τζίμι στους Αγώνες Αυτοκινήτων και η Μαντάμ Μόνεϊ στην Πανσιόν δι’ οικογενείας), το αδιέξοδο των σχέσεων και τη λύπη ανθρώπων, που δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα, ενώ ονειρεύονται τη φυγή σε άλλους τόπους (ο Τσάντλερ στο Μικρό Σύννεφο ή ο Φάρριγκτον στα Αντίγραφα), την απελπισία των βιοπαλαιστών ή την απέλπιδα προσπάθεια μιας μητέρας για καταξίωση της κόρης της (η Χάρη)και στο καλύτερο όλων των διηγημάτων , Οι Νεκροί, την τρυφεράδα των σχέσεων των τριών Χαρίτων με τον περίγυρό τους και ειδικότερα με τον ανιψιό τους Γκάμπριελ καθώς και τον εξαίσιο ερωτισμό που αναδίδει η ιστορία της συζύγου του Γκρέτας με τον νεαρό, νεκρό πια, έρωτα της ζωής της.
Το σημαντικότερο όλων είναι ότι ο Τζόυς δεν κρίνει τους χαρακτήρες του, μόνο τους παρουσιάζει στους αναγνώστες του.
Ακόμη φανερώνεται η εθνικιστική έξαρση που ξεκίνησε στην Ιρλανδία (το ποίημα Ο θάνατος του Παρνέλ) και το γενικότερα τέλμα της χώρας στις αρχές του 20ου αιώνα.
Για όλες αυτές τις παραμέτρους και για να διαβάσουμε έναν από τους σπουδαιότερους συγγραφείς της λογοτεχνίας και να πάρουμε λίγο από το χρώμα της Ιρλανδίας, πρότεινα το βιβλίο αυτό.

Ντίνα Παπαδοπούλου
Ο Joyce μας παρουσιάζει ένα Δουβλίνο με ανθρώπους αναποφάσιστους, όπως η Έβλιν, αγχωμένους, μίζερους, διστακτικούς ν’ αλλάξουν η ζωή τους. Νοιώθουν εγκλωβισμένοι, «αν ήθελες να πετύχεις έπρεπε να φύγεις. Τίποτα δεν μπορούσες να κάνεις στο Δουβλίνο» ο Τσαντλεράκος, δεν τους αρέσει η ζωή τους στο Δουβλίνο αλλά δεν τολμούν να αποφασίσουν μια φυγή. Είναι όμως το Δουβλίνο των αρχών του 20ου αιώνα με έντονα τα χαρακτηριστικά της θρησκευτικής αντιπαλότητας προτεσταντών και καθολικών και της κοινωνίας που έδιωξε και καταδίκασε τον Όσκαρ Ουάιλντ. Υπάρχουν θαυμάσιες περιγραφές της πόλης, του ποταμού Λίφυ που την διασχίζει, όπως και των γεφυρών, Γκράτταν, Ο’ Κόνελ κ.α. Ο Joyce έφυγε σε σχετικά νεαρή ηλικία από το Δουβλίνο, αλλά το κουβαλάει μέσα του. Έτσι όλα τα γραφτά του σε πρόζα σκηνοθετούνται χωρίς εξαίρεση στην πόλη αυτή και απασχολούνται με την ζωή της πόλης αυτής. Αρνήθηκε το Δουβλίνο αλλά τον κυνηγούσε το Δουβλίνο. Ξεχώρισα κάποια διηγήματα όπως «Οι αδελφές», «Μία συνάντηση», «Εβλίν», «Ένα συννεφάκι», «Αναποδιές», «Των αγίων πάντων», όμως περισσότερο μου άρεσε «Ο νεκρός» και ο συμβολισμός του για το χιόνι, γράφει «άκουγα το χιόνι να πέφτει ανάλαφρα πάνω στο σύμπαν, να πέφτει ανάλαφρα σαν ερχομός του τελειωτικού τους τέλους, πάνω σε όλους τους ζωντανούς και τους νεκρούς».
Με την απόσταση ενός αιώνα σχεδόν, αν επισκεφτεί κάποιος το Δουβλίνο σχηματίζει μιά εντελώς διαφορετική γνώμη. Μετανάστευσαν σε όλα τα μήκη και πλάτη σε αναζήτηση καλύτερης ζωής, αλλά δεν ξέχασαν την πατρίδα τους. Είναι εξωστρεφείς, φιλόξενοι, έχουν πραγματικό χιούμορ και αυτοσαρκάζονται μόνιμα. Τιμούν τους συγγραφείς τους , τέσσερις έχουν πάρει Νόμπελ, έχοντας στο κέντρο του Δουβλίνου το μοναδικό, από όσο ξέρω τουλάχιστον, Μουσείο Συγγραφέων.

Κλεοπάτρα Τσάκουρη
Κοντά στους ανθρώπους του μόχθου, της κακοπληρωμένης δουλειάς, τους πληγωμένους που βλέπουν τα όνειρά τους να πνίγονται, τα σχέδιά τους να μη πραγματοποιούνται, ο άνθρωπος παλεύει μόνος του με άσχημες συνθήκες μέσα σε ένα κοινωνικό περιβάλλον, σε αυτό του Δουβλίνου, αρχές του 1900, που αλλοιώνει κάθε λεύτερη σκέψη για δημιουργία, κάθε προσδοκία για επιτυχία. Η Έβελιν με το εισιτήριο στο χέρι για ένα καινούριο μέλλον στην Αμερική, δειλιάζει τελευταία στιγμή να φύγει απ' το ασφυκτικό σπιτικό της με το δυνάστη πατέρα. Η μικρή πιανίστα δε παίζει στο ρεσιτάλ, υπακούοντας την αυταρχική μητέρα της που αποφασίζει γι' αυτήν. Η γυναίκα του ναυτικού που ασφυκτιά στο γάμο της, με ένα σύζυγο απόντα, απογοητεύεται από τη ρομαντική σχέση της μ' έναν άνδρα, σκοτώνεται στις ράγες του τραίνου. Ο νεαρός Τσάντλερ στη συνάντηση με το φίλο του που δουλεύει στην Αγγλία, βλέπει την αλλαγή στη συμπεριφορά του απέναντί του, ζηλεύει την επιτυχία του και θέλει ν' αλλάξει τη μίζερη ζωή του με τις ευθύνες του γάμου, του πατέρα που κουβαλά στους αδύναμους ώμους του, συνάμα μετανιώνει για τις σκέψεις του , είναι μάταιο με τις σκληρές συνθήκες που βιώνει καθημερινά.
Ο Κόρμυ παινεύεται για τα κατορθώματά του στους φίλους του καθώς ξεγελά φτωχές κοπέλες παριστάνοντας τον ερωτευμένο μαζί τους παίρνοντας το χαρτζιλίκι τους.
Οι ιστορίες του Δουβλίνου απλές, ταπεινές, καθημερινές αγγίζουν τον αναγνώστη με τη βαθιά εσωτερίκευση των χαρακτήρων των ηρώων του. Προκαλούν συγκίνηση καθώς τις θεωρεί δικές του, τον προβληματίζουν, τον ενοχοποιούν κατά κάποιο τρόπο, νιώθοντας την αδυναμία του, να κάνει τα βήματα για την αλλαγή της κατάστασης, για την αναπνοή, την ελευθερία των ανθρώπων δίπλα του.

 "Ταυτότητα" και εξώφυλλο βιβλίου από τη βάση της  Βιβλιονέτ