Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χριστίνα Κελεσίδου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χριστίνα Κελεσίδου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

18 Φεβρουαρίου 2020

Τώρα διαβάζουμε (160 Βιβλίο): Ευγένιος Ιονέσκο, "Ο μόνος"




Μιλάμε για το βιβλίο 
  του Ευγένιου Ιονέσκο "Ο μόνος" μετάφραση Ζωρζ Σαρή, επιμέλεια Μάριος Πλωρίτης (εκδόσεις Κραναός, χ.χ. έκδοσης) 
ή  "Ο μοναχικός", μετάφραση Χρύσα Τσαλικίδου (εκδόσεις Ηλέκτρα 2006)
 την Πέμπτη 20 Φεβρουαρίου 2020, στις 7:00 μ.μ.,
στο σπίτι του Γιώργου Καλιεντζίδη.
Το βιβλίο πρότεινε στη Λέσχη η Χριστίνα Κελεσίδου.


Απόσπασμα από τον πρόλογο της Ζωρζ Σαρή
"Στο μοναδικό μυθιστόρημά του ο Ιονέσκο εκφράζεται θεατρικά, κινείται θεατρικά. Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς πως ξεκίνησε κάποια μέρα να το γράφει και πως το τέλειωσε κάποια άλλη μέρα δίχως να σηκωθεί από το κάθισμά του [...] Σε όλα τα θεατρικά του έργα ο Ιονέσκο υπολογίζει και ζυγιάζει την κάθε του λέξη, παιδεύει το κείμενό του [...] Κι αν ζύγισε την κάθε του λέξη, την κάθε του φράση, αλλά με τρόπο ιδιοφυή, έτσι που να δίνει στον αναγνώστη την εντύπωση του προχειρογραμμένου, μόνο και μόνο για να εκφράσει πιο έντονα τη κραυγή του ήρωά του;"

9 Σεπτεμβρίου 2019

Γνωρίζουμε το Αρχείο Γιώργου Ιωάννου



Πηγή φωτο: από το Ντοκιμαντέρ «ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ» της ΕΡΤ
Με ξενάγηση στο Αρχείο Γιώργου Ιωάννου, στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Θεσσαλονίκης (οδός Γ. Βαφοπούλου 3), ξεκινά η 9η αναγνωστική περίοδος για τη Λέσχη Ανάγνωσης της ΕΡΤ3. Αφορμή στάθηκε η ανάγνωση του βιβλίου του Γιώργου Ιωάννου (20 Νοεμβρίου 1927 – 16 Φεβρουαρίου 1985) «Το δικό μας αίμα», για το οποίο θα μιλήσουμε την Τετάρτη 18 Σεπτεμβρίου 2019, στην πρώτη συνάντηση της χρονιάς 2019-2020. Για το Αρχείο θα μας μιλήσει η υπεύθυνη του Αρχείου, η βιβλιοθηκονόμος Μαρία Γκαζιόλη. Η Χριστίνα Κελεσίδου είχε την ιδέα για την ξενάγηση που θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 9 Σεπτεμβρίου στις 7 μ.μ.

Διαβάζουμε στο  Εθνικό Ευρετήριο: «Η δωρεά προς το Β.Π.Κ. έγινε από την αδελφή του Δήμητρα Μυλαράκη και τον γαμπρό του Μιχάλη Μυλαράκη [Τα εγκαίνια του Αρχείου πραγματοποιήθηκαν στις 16 Φεβρουαρίου 2014].
Το Αρχείο χωρίζεται στις παρακάτω κατηγορίες:
1) Βιβλιοθήκη του Γιώργου Ιωάννου: Αποτελείται περίπου από 6000 τόμους βιβλίων και από 2000 τεύχη περιοδικών, τα οποία βρίσκονται στο στάδιο της ταξινόμησης κατά θέμα και συγγραφέα. 
2) Ανάτυπα των δημοσιευμένων έργων: Ποιήματα, πεζογραφήματα, διηγήματα, φιλολογικές μελέτες, μεταφράσεις, δοκίμια, θεατρικά, παιδικά, λαογραφικά, επιμέλειες.
3) Δημοσιεύματα εφημερίδων και περιοδικών: Λογοτεχνικά κείμενα, φιλολογικά, βιβλιοκριτικές, συνεντεύξεις, αλλά και διάφορα πνευματικά, κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα από τον Γιώργο Ιωάννου, που απασχόλησαν κατά καιρούς την κοινωνία της Θεσσαλονίκης και της χώρας γενικότερα, καθώς και παρουσιάσεις, κριτικές ή αναλύσεις τρίτων για το λογοτεχνικό έργο του Γιώργου Ιωάννου.
4) Μεταφράσεις του λογοτεχνικού του έργου στην αγγλική, γαλλική και ρωσική γλώσσα.
5) Αλληλογραφία του Γιώργου Ιωάννου με διάφορα φυσικά πρόσωπα (λογοτέχνες, ακαδημαϊκούς, συναδέλφους εκπαιδευτικούς, φίλους, καλλιτέχνες κ.α.), συλλόγους, εφημερίδες, περιοδικά, υπηρεσίες , η οποία μας παρέχει πολύτιμες πληροφορίες για την προσωπική ζωή, σχέση και ιστορία των αλληλογράφων.
6) Προσωπικά έγγραφα: Χειρόγραφα, βραβεία, έπαινοι κ.α.
7) Φωτογραφίες του Γιώργου Ιωάννου σε διάφορες ηλικίες, προσωπικές και οικογενειακές αλλά και σκίτσα.
8) Ποικίλα: Προσκλήσεις, προγράμματα θεατρικών έργων αποκόμματα εισιτηρίων, αφιερώματα κ.α.
9) Οικοσκευή: Προσωπικά έπιπλα (π.χ. το γραφείο του), διάφορα προσωπικά αντικείμενα, έργα τέχνης (π.χ. πίνακες, γλυπτά )».

1 Απριλίου 2019

135 βιβλίο - Ζοζέ Σαραμάγκου, «Το ταξίδι του ελέφαντα»




135 Βιβλίο
Τετάρτη 15 Νοεμβρίου 2018
Πρόταση Χριστίνας Κελεσίδου


Κατερίνα Τσίχλα 
Ένα ιδιαίτερο δίδυμο, τετράτονος μάλλον υπάκουος και συμπαθής γκρίζος ελέφαντας και ο κατ’ επάγγελμα φροντιστής του, κάνουν το δεύτερο μεγάλο τους ταξίδι. Έχουν έρθει από την Ινδία στη Λισσαβόνα, ζωντανό αξιοθέατο για την αυλή του βασιλιά, κόσμημα για τη ματαιοδοξία του. Είναι μονόδρομος για τις ικανοποιημένες ματαιοδοξίες, να δημιουργούν την ανάγκη για απαλλαγή από αυτές. Έτσι ο βασιλιάς μεταμφίεσε τη βαρεμάρα του σε προσφορά για έτερο υψηλό πρόσωπο, άφησε να φανεί κροκοδείλια συγκίνηση αποχωρισμού, γιατί πως αλλιώς να χαρακτηρίσουμε ένα αίσθημα που εμφανίζεται μόνο για λίγο την ώρα του αντίο, και ξαπόστειλε τον ελέφαντα για ένα ακόμα ταξίδι, διαγώνια της Ευρώπης με προορισμό μια νέα βασιλική αυλή, των κυρίαρχων Αψβούργων στη Βιέννη. Στρατιωτική συνοδεία ετοιμάστηκε, ετοιμοπόλεμη για να αντιμετωπίσει από λύκους και καιρικά φαινόμενα έως ανταρσίες και αποκλίσεις. Ο πόλεμος άλλωστε ήταν και η μόνη και για όλα απάντηση των ανθρώπων, μ αυτόν δικαιολογούσαν τον λόγο της ύπαρξης τους αφού ζούσαν με την ικανοποίηση ότι θα μπορούσαν να βρεθούν στη μηχανή του. Ο Ινδός συνοδός του ελέφαντα, Χριστιανός από επάλειψη, αναγκασμένος να παίξει το παιχνίδι της ζωής, ελισσόταν όπως τα κατάφερνε για να αντιμετωπίσει από τον άγνωστο σ΄ αυτόν καιρό, ως τον άγνωστο τόπο και κυρίως τα άγνωστα ανθρώπινα τερτίπια. Ο καθολικισμός εκβίαζε για να νικήσει στη μάχη με τον νέο Λούθηρο και κατασκεύαζε προσωρινές αναστολές των φυσικών νόμων, επίσημη ορολογία για το θαύμα που τραβιέται από τα μαλλιά. Το ταξίδι έφτασε στο τέρμα του, αφού ο ελέφαντας πρόλαβε να δει τον εαυτό του να γλιστρά σε αλπικά φαράγγια και να του ξύνουν κομμάτια πάγου από τη ράχη του, περιπέτειες πολύ μακρινές από αυτές που είχε γεννηθεί για να ζήσει. Ολοκλήρωσε τη διαδρομή ευγενικός, συναισθηματικός, ηρωικός, όπως καθόλου δεν του αναλογούσε, αλλά τα απέδειξε όλα σε πείσμα και σε διαφορά της αναμφίβολα ανθρώπινης μικρότητας. Το άδοξο του δικού του τέλους, έφερε και την συνεπή απώλεια του συντρόφου του. Και αυτά όχι την ώρα της δράσης για να την στιγματίσουν με αποτυχία αλλά μακριά από τα φώτα της, μόνο για να δείξουν το σύντομο τέλος κάθε διαφορετικού.
Ο Ζοζέ Σαραμάγκου, με το χαρακτηριστικό άπνοο τρόπο γραφής του, μας μεταφέρει στις συνήθειες του 16ου αι., στην Ευρώπη των μοναρχών, της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας, της πολεμικής χαράς ως κρατικό μέρισμα για τις ζωές των υπηκόων. Χρησιμοποιεί τον σαρκασμό και το χιούμορ του και τους ατελείωτους συμβολισμούς του για να μιλήσει για μια σκοτεινή περίοδο που η βασιλεία και ο καθολικισμός σκότωνε κάθε ίχνος ελευθερίας. Και όλα αυτά με όχημα έναν ελέφαντα, πλάσμα που δεν ανήκε εξ ορισμού στην εικόνα, για να ρίξει σ αυτήν έναν άλλου τύπο προβολέα και να φανεί το απαράλλακτο της πραγματικότητας.

Βιολέττα Παπαδοπούλου
Ο συγγραφέας, παιδί φτωχής αγροτικής οικογένειας, παρ’ όλη την αγάπη του για τα γράμματα, αναγκάστηκε να τελειώσει το τεχνικό, αντί του κλασικού λυκείου, για να μπορέσει να εργαστεί.
Σαραμάγκου στα πορτογαλικά θα πει άγριο ραδίκι και ήταν ένα ψευδώνυμο της οικογένειάς του, που ενσωματώθηκε τυχαία στο επώνυμό του.
Το 1993 εγκατέλειψε την Πορτογαλία, από εκνευρισμό προς την πορτογαλική εκκλησία.
Αυτοδίδακτος , έγραψε εξαιρετικά βιβλία, καθιερώνοντας ένα δικό του τρόπο γραφής, χωρίς παραγράφους, τελείες, χωρίς κεφαλαία γράμματα.
Και όσο και αν ξενίζει αυτό στην αρχή, η φρεσκάδα του γραψίματος του, η λεπτή ειρωνεία, η σάτιρα της εξουσίας του Κράτους και της Εκκλησίας, κρατούν τον αναγνώστη σε ενδιαφέρον και εγρήγορση από την αρχή ως το τέλος της ιστορίας που διαλέγει να αφηγηθεί.
Το Ταξίδι του Ελέφαντα συνδυάζει όλες τις παραπάνω αρετές και επιπλέον μας παρουσιάζει την τρυφερή σχέση ενός ελέφαντα με τον μαχούντ του, αλλά και με τους ανθρώπους που τυχαίνει να συμπαθήσει.
Σεβασμός στην ανθρώπινη καλοσύνη, στη φιλία, στον κατατρεγμένο, στην ανωτερότητα της άδολης ψυχής των ζώων, στο μεγαλείο της φύσης.
Χλεύη στις θρησκείες και στους τρόπους που χρησιμοποιούν και κατευθύνουν τις φοβίες των ανθρώπων, για να τους επιβληθούν. Στους άρχοντες , που καλοπερνούν και αυθαιρετούν, χωρίς να υπολογίζουν τη γνώμη κανενός, χωρίς να αναγνωρίζουν την μικρότητά τους ή την αξία ανθρώπων που δεν κατέχουν αξίωμα.
Χαρακτηριστικές φράσεις
«Οι βασιλείς, ο αρχιδούκας, όλοι τους μαχούντ είναι, ανεβασμένοι σε ελέφαντα».
«Είμαστε όλο και περισσότερο, τα ελαττώματα που έχουμε, όχι τα προτερήματά μας».

12 Νοεμβρίου 2018

135 βιβλίο: Ζοζέ Σαραμάγκου, "Το ταξίδι του ελέφαντα"






Πρόταση της Χριστίνας Κελεσίδου

Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 2018 στις 7 μ.μ.
στο  καφέ του Μακεδονικού Μουσείου

Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου διαβάζουμε: Στα μέσα του 16ου αιώνα ο βασιλιάς Ιωάννης Γ' της Πορτογαλίας δώρισε στον εξάδελφό του, τον αρχιδούκα Μαξιμιλιανό της Αυστρίας, γαμπρό του αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄, έναν ελέφαντα που επί δύο χρόνια βρισκόταν στη Λισαβόνα, προερχόμενος από την Ινδία. Με βάση τα ελάχιστα στοιχεία που βρέθηκαν, αλλά κυρίως με την πανίσχυρη φαντασία του που μας έδωσε τόσα και τόσα αριστουργήματα, ο Ζοζέ Σαραμάγκου φτιάχνει μια ιστορία όπου η πραγματικότητα μπλέκεται με τη μυθοπλασία, η ειρωνική ματιά με το χιούμορ, η κριτική διάθεση με τη συμπάθεια για το ανθρώπινο γένος. Το ταξίδι του ελέφαντα συμπίπτει με την επέτειο των δέκα χρόνων μετά την απονομή του Νόμπελ λογοτεχνίας στο συγγραφέα.

1 Νοεμβρίου 2018

Έκθεση: 8 γυναίκες στην γκαλερί Ρώ



Άννα Δήμου, Εύη Ζαχαριάδου, Ρινέτα Ιωσαφάτ, Αλίκη Καραβάτου, 
Χριστίνα Κελεσίδου, Μένη Παναγιωτάκη, Ντίνα Παπαδοπούλου, Βιργινία Τσακίρη

31 Οκτωβρίου 2017

115 Γουίλιαμ Γκόλντιγκ, «Ο άρχοντας των Μυγών». William Golding ‘’Lord of the Flies’’,1954



115 Βιβλίο
4/10/2017
Πρόταση Χριστίνας Κελεσίδου



Χριστίνα Κελεσίδου
Ένα αεροπλάνο πέφτει σε ένα κοραλλιογενές νησί του Ειρηνικού, οι επιζώντες, μικρά αγόρια από 6-12 χρονών βρίσκονται απομονωμένοι σε ένα ιδανικό περιβάλλον. Στη αρχή το αντιμετωπίζουν με ενθουσιασμό και όλα πάνε καλά. Η ύπαρξή τους όμως απειλείται όχι από εξωτερικούς κινδύνους αλλά από την ίδια τους τη φύση και επιθυμίες. Ο συγγραφέας τα παρουσιάζει όλα αυτά με ένα αλληγορικό τρόπο, ξεκινώντας από το τίτλο όπου ‘’Ο Άρχοντας των Μυγών ‘’ είναι ο Βελζεβούλ δηλαδή ο διάβολος. Ο άνθρωπος, δηλαδή τα μικρά αγόρια, από την αθωότητα προσπαθεί για την επιβίωση του (άναμμα φωτιάς, κυνήγι για τροφή), περνάει στον φόβο, στον θυμό και στο τέλος στον θάνατο. Ο W.Golding με μία ευκολοδιάβαστη γραφή γραμμένη με κινηματογραφικό τρόπο (εξ ου και η ομότιτλη ταινία του Πήτερ Μπρούκ, μας δίνει μια πολύ καλή εικόνα της πραγματικής ζωής και της πάλης με την καθημερινότητα μέσα από τις εμπειρίες των μικρών αυτών αγοριών στην άγρια φύση του νησιού.
Ένα ενδιαφέρον στοιχείο του βιβλίου είναι ότι δεν αναφέρονται λεπτομέρειες για την πτώση του αεροπλάνου, αλλά ούτε για τις συνθήκες ζωής των αγοριών πριν από το νησί. Δεν αναφέρονται οι γονείς τους, είτε σαν πληροφορία στους αναγνώστες ή σαν αναμνήσεις στις συζητήσεις ή στις σκέψεις των παιδιών. Ο συγγραφέας με αυτόν τον τρόπο μας κρατάει «εγκλωβισμένους» στο νησί μαζί με τα αγόρια. Με αυτόν τον τρόπο ζούμε και εμείς μέρα με τη μέρα τον αγώνα τους, χωρίς να μας δίνει χρόνο και δεδομένα για αναπολήσεις και θύμησες της πρότερης ζωής.
Η μαχητικότητα και η διεκδίκηση στο απομονωμένο νησί, γίνονται μάχη για την επιβίωση, γίνονται προπομποί της ωριμότητας και της αντιμετώπισης της πραγματικότητας χωρίς καμία βοήθεια από ενήλικες. Η συστολή και η εσωστρέφεια οδηγούν στη θυματοποίηση και στην εγκατάλειψη από τους άλλους.
Ένα σημαντικό θέμα είναι το γεγονός ότι δεν υπάρχουν καθόλου κορίτσια και ούτε αναφέρονται. Πιθανότατα το μέγεθος του βιβλίου να ήταν διπλάσιο, καθώς η είσοδος του γυναικείου στοιχείου θα πυροδοτούσε πλείστες καταστάσεις, συναισθήματα και εμπειρίες στη μικρή κοινότητα. Ενδεχομένως ένα ή πολλά κορίτσια να προκαλούσαν αντιζηλίες μεταξύ των αγοριών, να είχανε και αυτά ηγεμονικές τάσεις στις ομάδες των παιδιών, ίσως να έκανε την εμφάνισή της η λίμπιντο και το σεξουαλικό στοιχείο και φυσικά κάποια αγόρια μικρής ηλικίας θα αναζητούσαν τη χαμένη μητέρα τους.

Μπορεί το συγκεκριμένο βιβλίο να παρουσιάζει μια φανταστική ιστορία ακραίων καταστάσεων, δεν παύει όμως να είναι πάντα επίκαιρο, καθώς η ανθρωπότητα πάντα θα βιώνει δύσκολες συνθήκες εξαιτίας πολέμων και άλλων πολιτικών καταστάσεων σε πολλά μέρη του πλανήτη. Ο τελικός αποδέκτης των εμπειριών αυτών είναι συνήθως τα παιδιά που μεγαλώνουν με το φορτίο των σκληρών βιωμάτων και εμπειριών που τα έχουν μέσα τους όλη τους τη ζωή, όπως και η μικρή παρέα στο νησί.

Ελένη Παπαστεργιάδου
Το βιβλίο μου θύμισε με έναν τρόπο τον Χάξλεϊ με τον "κόσμο" του. Επειδή οι ήρωες είναι παιδιά με σόκαρε περισσότερο -μπορεί και αυτό να ήθελε. Τίποτα πιο τρομακτικό από τα αρχέγονα ένστικά μας που ολοένα πλησιάζουμε.


Βιολέττα Παπαδοπούλου
Διαχρονικό μυθιστόρημα, που δείχνει όλη την αγριάδα που κρύβει ο άνθρωπος, όταν ξαναγυρίζει στα πρωτόγονα ένστικτά του και απομακρύνεται από τις αξίες του πολιτισμού του, φτάνοντας να τις εκμηδενίζει εντελώς.
Παράνοια, σκληρότητα, φιλοτομαρισμός, αρχομανία, επιθυμία για αφανισμό του άλλου, κανιβαλισμός, εγωισμός, μισαλλοδοξία, όλα τα μαύρα σκοτάδια της ψυχής μας εκτεθειμένα να κατοικούν στις ζωές παιδιών που ναυάγησαν σε ένα απομονωμένο νησί.
Οι μόνες λογικές φωνές, του Ραλφ, του Πίγκυ, του Σάιμον ή των 2 δίδυμων αδελφών, για τήρηση κάποιων κανόνων, που θα κάνουν τη ζωή τους στο νησί ευκολότερη και θα κρατήσουν την πιθανότητα της σωτηρίας τους ζωντανή, πνίγονται μέσα στον ορυμαγδό των φωνών του όχλου, που άγεται και φέρεται από αγροίκους τύπους της ομάδας των κυνηγών (ο Τζακ ή ο Ρόμπερτς), με χαρακτήρες ζωώδεις και επιθετικούς.
Η τελική εξόντωση όλων των ειρηνόφιλων και λογικών παιδιών και η σωτηρία μόνο του αρχηγού τους, στο τέλος, μας δίνει κάποια νότα αισιοδοξίας, μην αφήνοντάς μας όμως, να ξεχάσουμε την ευκολία της μεταμόρφωσης του ανθρώπου, την ευκολία της απραγίας και ανευθυνότητας μέσα από την ανωνυμία του πλήθους-αγέλης και την καταστροφή, μέσα από όλα αυτά, της αθωότητας και της γνώσης να ζει αλληλέγγυα και ειρηνικά, δίνοντας χώρο σε διαφορετικούς από εμάς ανθρώπους, πολιτισμούς, νοοτροπίες, να συνυπάρξουν αρμονικά.

 

17 Οκτωβρίου 2017

Έκθεση: 8 γυναίκες στην γκαλερί Ρώ


Εύη Ζαχαριάδου, διακοσμητικά αντικείμενα, Έλλη Κατσάρα, χαρακτική, Χριστίνα Κελεσίδου, μετάξι, Θέη Νικόλτση, κεραμική, Ντίνα Παπαδοπούλου, κόσμημα, Βιργινία Τσακίρη, κεριά, Λίνα Χατζητάστη, κεραμική/μικρογλυπτική

7 Οκτωβρίου 2017

Χριστίνα Κελεσίδου: Ρεπορτάζ από την Αγία Πετρούπολη

Ο Πούσκιν παντού και στη Μόσχα και στην Πετρούπολη



Alexei Sundukov στο Ρώσικο Μουσείο 
 Φίλοι συν-αναγνώστες γεια χαρά όπου και να είστε.

 Μόσχα και Αγ. Πετρούπολη.
Ένα ταξίδι που αξίζει να κάνει κάποιος. 
Ιδού κάποιες χαρακτηριστικές φώτο ανακατεμένες από το παρελθόν και το παρόν της.


Να είστε όλοι καλά. 
Χριστίνα Κελεσίδου
Εργάτες σε σκαλωσιές στην κόκκινη πλατεία
απέναντι από το Μαυσωλείο του Λένιν






Mega Party bus  μπροστά από το Ερμιτάζ!
Υπάρχουν και αυτά
! 


Υπαίθριο φεστιβάλ βιβλίου στην Αγία Πετρούπολη

16 Σεπτεμβρίου 2017

Η λέξη (39.5) της Χριστίνας Κελεσίδου (Σεπτέμβριος 2017): "τα πουλιά"



Τοιχογραφία από την Άνοιξη με τα πουλιά της Σαντορίνης



Χριστίνα Κελεσίδου, "Τα πουλιά"- Η δική μου προσπάθεια στο μετάξι


"Τα πουλιά στην Ιλιάδα βοηθούν τους πολεμιστές και τους βασιλείς στη λήψη δύσκολων αποφάσεων και για να ικανοποιήσουν τη βασική ανθρώπινη ανάγκη της αυτοεκτίμησης και της ασφάλειας".
Αυτό είναι το συμπέρασμα μια νέας διδακτορικής διατριβής από το Πανεπιστήμιο του Γκέτεμποργκ που αναλύει 35 περιπτώσεις εμφάνισης πτηνών, όπως παρουσιάζονται στην Ιλιάδα του Ομήρου.
Στο αρχαίο έπος, οι θεοί χρησιμοποιούν τα πτηνά να μεταμφιέζονται και να γίνονται πομποί μηνυμάτων για τον άνθρωπο.
Ομοίως, οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τα πτηνά, όπως και τα σημεία και τα σύμβολα για ερμηνεία ως προς τις προθέσεις των θεών, αλλά και των ανθρώπων, για το μέλλον.
Ως εκ τούτου, τα πουλιά έχουν ένα πολύ σημαντικό διαμεσολαβητικό ρόλο μεταξύ των ανθρώπων και των θεών τους.
«Τα πουλιά έχουν κεντρικό σκοπό στη δομή της Ιλιάδας. Συχνά εμφανίζονται σε επικίνδυνες και σημαντικές καταστάσεις του πολέμου και πριν από διενέργεια επικίνδυνων επιχειρήσεων. Λαμβάνοντας ένα θετικό μήνυμα από τους θεούς μέσω των πουλιών, οι πολεμιστές, ενισχύουν το πολεμικό τους πνεύμα και την ικανότητα για αίσια έκβαση του πολέμου και παρέχεται η αίσθηση ότι το πνεύμα του Θεού είναι μαζί τους», σημειώνει η συντάκτης της διατριβής Καρίν Γιόχανσον.
Στη διδακτορική διατριβή της, η Johansson, προσδιορίζει τα διαφορετικά είδη πουλιών που περιλαμβάνονται στην Ιλιάδα και  έχουν επιλεγεί  προσεκτικά για να ταιριάζουν στις ιδιαίτερες συνθήκες που εμφανίζονται.
Τα πιο κοινά είδη είναι ο Πετρίτης (είδος γερακιού που απαντάται σε όλη την Ελλάδα), αγριοπερίστερα των βράχων, ο χρυσαετός, αλλά και ο λεγόμενος γυπαετός, που δεν συναντάται συχνά σήμερα.
«Είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι τα πουλιά χρήζουν προσοχής στην συμπεριφορά και στα χαρακτηριστικά τους. Τα συγκεκριμένα  που επιλέγονται μεταφέρουν συγκεκριμένες πληροφορίες. Αν παραμελήσουμε αυτές τις λεπτομέρειες χάνουμε πολύ σημαντικά τμήματα των μηνυμάτων», τονίζει η Karin Johansson.
Η έρευνα για τα πουλιά που αναφέρονται από τον Όμηρο είναι μοναδική, δεδομένου ότι η προηγούμενη έρευνα είχε εστιασθεί κυρίως στον συμβολισμό των λειτουργιών των πουλιών και για το πώς ένα πουλί μετασχηματίζεται σε θεό ή πρέπει να ερμηνευθεί με μεταφορική έννοια.
Στις ορνιθολογικές ταυτότητες  και συμπεριφορές καθώς και τα χαρακτηριστικά των πουλιών δεν είχε δοθεί μεγάλη προσοχή κατά το παρελθόν.
Η διατριβή της Γιόχανσον ρίχνει φως στο πώς τα πουλιά στην Ιλιάδα αμφισβητώντας  τη σύγχρονη επιστημονική διαίρεση της «φύσης» και του «πολιτισμού» και σε κάποιον βαθμό τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε, δεδομένου ότι στα πουλιά αποδίδεται πέρα από την σύγχρονη ζωολογική έννοια το βαθύτερο νόημα των σημείων και των συμβόλων ταυτόχρονα.
«Εστιάζοντας την προσοχή μας στα πτηνά της Ιλιάδος, μας βοηθά να κατανοήσουμε καλύτερα τις βαθύτερες επιθυμίες, τα ανάγλυφα και τους φόβους των ανθρώπινων χαρακτήρων, βοηθούν, επίσης, να κατανοήσουμε πόσο βαθιά ριζωμένα είναι τα πουλιά  στην ατομική ζωή του ανθρώπου και στον τρόπο της σκέψης του.
Οι καταστάσεις και τα γεγονότα στην Ιλιάδα εστιάζονται γύρω από τον πόλεμο αλλά και τους κινδύνους στη ζωή,  και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως τα πουλιά είναι πολύ σημαντικά στους χαρακτήρες των ανθρώπων σε τέτοιες καταστάσεις», σημειώνει η Γιόχανσον.

University of Gothenburg – summary of the thesis Karin Johansson 

14 Ιουνίου 2017

Η λέξη (37.4) του μήνα: η "δημιουργία" της Χριστίνας Κελεσίδου


Μίλησαν πολλοί σοφοί και φιλόσοφοι για τη δημιουργία, ένας από αυτούς, ο Εμμανουέλ Κάντ (1724-1804) 
είπε ότι ''η δημιουργία είναι ο καλύτερος τρόπος να απολαμβάνεις τη ζωή''.

 Όλοι οι άνθρωποι, μη "φιλόσοφοι" και μη "σοφοί", απλοί άνθρωποι, το κατανοούμε, είναι στη φύση μας η δημιουργία γιατί όλοι επιδιώκουμε τη χαρά. Τη χαρά της δημιουργίας.

Γνωστό ''Έργο του δρόμου'' στο κέντρο της Αθήνας.



2 Ιουνίου 2017

Χριστίνα Λεσιώτου-Κελεσίδου: απολογισμός της έκθεσης "Το Μετάξι πάει στην Παλιά Πόλη (της Ξάνθης)"

Ολοκληρώθηκε στις 30 Μαΐου 2017 η έκθεση  της Χριστίνας Κελεσίδου στο ΠΑΚΕΘΡΑ στην Ξάνθη. 
Γράφει η Χ.Κ. για την έκθεση:  "Είμαι πολύ χαρούμενη γιατί πήγαν όλα τέλεια, κυρίως γιατί πραγματοποιήθηκε η επιθυμία μου  να γιορτάσω τα 10 χρόνια της ενασχόλησης μου με το μετάξι στην γενέτειρά μου. Ο χώρος είναι καταπληκτικός και αναδείχθηκαν τα έργα μου όπως τους άξιζαν. Οι επισκέπτες ήταν πολλοί και χάρηκαν την έκθεση και τις εκδηλώσεις που οργάνωσα σχετικά με το μετάξι.
Το ΠΑΚΕΘΡΑ  είναι ένα πολιτιστικό αναπτυξιακό κέντρο που ασχολείται με εκδόσεις για την Θράκη. Το κτήριο είναι χαρακτηριστικό της  αρχιτεκτονικής της παλιάς Ξάνθη και η δωρεά για την απόκτησή του έγινε από το ίδρυμα Λεβέντη". 









20 Μαΐου 2017

Τζίνα (Χριστίνα) Λεσιώτου-Κελεσίδου, «Το Μετάξι πάει στην Παλιά Πόλη»

Έκθεση στην Παλιά Πόλη της Ξάνθης, 
ΠΑΚΕΘΡΑ, Μπότσαρη 20, Παλιά Ξάνθη
από 25 έως 30 Μαΐου 2017

Εγκαίνια: Πέμπτη, 25 Μαΐου και ώρα 19:00
Ομιλητής ο Σουφλιώτης Γιώργος Τσακίρης
Ώρες λειτουργίας της Έκθεσης: 11:00-13:00 και 18:00-20:00

Εργαστήρια:
α) «Ζωγραφίζοντας σε μετάξι»
Δευτέρα 29/5, 18:00-20:00
10 άτομα ηλικίας 7 έως 107 ετών
Δηλώσεις συμμετοχής 6974 642305

β) «Δένω τα μαντήλια μου με τέχνη»
Τρίτη 30/5, 18:00-20:00



15 Μαρτίου 2017

Η λέξη του μήνα (34.4): τα «γιασεμιά» της Χριστίνας Κελεσίδου



''Της μιας δραχμής τα γιασεμιά'' ακούμε στο υπέροχο αυτό τραγούδι του Αττίκ, στα 1939, ενώ το 2017 τα γιασεμιά κοστίζουν 5 ευρώ ή 1700 δραχμές περίπου. Σημασία όμως δεν έχουν οι δραχμές, αλλά το άρωμα από τα γιασεμιά και οι χιλιάδες αναμνήσεις που το συνοδεύουν.


Τα τελευταία γιασεμιά


Τραγούδι: Δανάη

 Μουσική/Στίχοι: 

Στων ραντεβού την ερημιά
στα μακρυνά καφενεδάκια
της μιάς δραχμής τα γιασεμιά
που μας πουλάνε τα παιδάκια
μαθαίνουν τόσα μυστικά
που όταν χωρίζει κάθε ταίρι
μπαίνουν στον κόρφο βιαστικά
μην παραπέσουν ξαφνικά
σ' ενός αδιάκριτου το χέρι
Της μιάς δραχμής τα γιασεμιά
λένε στα ξένοιαστα ζευγάρια
π' απ' τις αγάπες τους καμμιά
ποτέ δε ζει πολλά φεγγάρια
Κι έχει μιά μόνη ασχημιά
ο έρως που όλους περιπαίζει
πως γιά μιά νέα γνωριμιά
τα τελευταία γιασεμιά
ξεχνιούνται απάνω στο τραπέζι
Και τα δικά μας γιασεμιά
στο τελευταίο καυγαδάκι
χωρίς συγκίνηση καμμιά
αφήκες στο καφενεδάκι
Κρυφά 'πο σένα τρυφερά
εγώ τα μάζεψα, κυρία
κι από ένα φάκελλο ξερά
μου λένε τώρα θλιβερά
την σύντομή μας ιστορία

Πηγή στίχων: http://kithara.to



25 Φεβρουαρίου 2017

Η λέξη του μήνα (33.5): η πατρίδα της Χριστίνας Κελεσίδου






Θεωρώ ότι ο στρατηγός Μακρυγιάννης (1797-1864) έδωσε την ουσιαστική ερμηνεία της λέξης ''πατρίδας'' ότι είμαστε το ''εμείς'' και όχι το ''εγώ''.
''Τούτη την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς, και πλούσιοι και φτωχοί, και πολιτικοί και στρατιωτικοί, και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσομεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί να τη φυλάμε κι όλοι μαζί, και να μη λέγει ούτε ο δυνατός “εγώ”, ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς “εγώ”; όταν αγωνιστεί μόνος του και φκιάσει ή χαλάσει, να λέγει “εγώ”. Όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λέμε “εμείς”. Είμαστε στο “εμείς” κι όχι στο “εγώ”.
ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ  “ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ”


16 Σεπτεμβρίου 2015

Ρεπορτάζ από Λονδίνο: Royal Academy of Arts



Στο Λονδίνο πραγματοποιήθηκε μια μεγάλη έκθεση exhibition/summer-exhibition-2015 στο Royal Academy of Arts, https://www.royalacademy.org.uk/.  
Δόθηκε μεγάλη δημοσιότητα, διότι πρώτη φορά εκτέθηκαν έργα νέων σύγχρονων καλλιτεχνών σε αυτόν τον εκθεσιακό χώρο, o οποίος θεωρείται παραδοσιακά συντηρητικός. 
Η έκθεση ήταν μεγάλη, τα περισσότερα εκθέματα περίεργα και δυσνόητα, και οι τιμές υπερβολικές. Δυστυχώς, η τέχνη ''υποφέρει'' τα τελευταία χρόνια παγκοσμίως. Παρόλα αυτά, υπήρχαν και έργα αξιόλογα, και αυτά που σημείωσα ήταν εκείνα που είχαν θέμα το βιβλίο. Συγκεκριμένα, ο Tom Phillips, σε μια περίοδο 50 χρόνων, δημιούργησε, πάνω σε σελίδες βιβλίων, ζωγραφιές και κολάζ.

Χριστίνα Κελεσίδου

24 Ιουνίου 2014

Δικά μας: Έκθεση ζωγραφικής σε μετάξι της Χριστίνας Κελεσίδου

Το Μετάξι πάει... θάλασσα!


 Το μετάξι πάει θάλασσα, είναι ο τίτλος της νέας έκθεσης ζωγραφικής σε μετάξι της Χριστίνας Κελεσίδου, με καδράκια και πανό θαλασσινά.

Η έκθεση θα διαρκέσει  από 25 Ιουνίου έως 1 Ιουλίου 2014 και θα πραγματοποιηθεί στο καφέ ΓΑΖΙΑ (Καρόλου Ντηλ κ Γ. Σταύρου γωνία), που φέτος γιορτάζει 20 χρόνια λειτουργίας του