Θανάσης Μαρκόπουλος, " Ματιές ενόλω ΙΙ "

Οι Ματιές ενόλω ΙΙ περιλαμβάνουν δώδεκα δοκίμια, τα οποία δημοσιεύτηκαν τη δεκαετία 2005-2015 σε περιοδικά του κέντρου και της περιφέρειας. Πρόκειται για κείμενα που έρχονται να προσεγγίσουν αντίστοιχους ποιητές του μεταπολέμου, τρεις της πρώτης γενιάς (Σαχτούρης, Λειβαδίτης, Κωσταβάρας), τέσσερις της δεύτερης (Κέντρου-Αγαθοπούλου, Δημουλά, Λυκιαρδόπουλος, Νικηφόρου) και πέντε της γενιάς του ’70 (Γκανάς, Μαυρουδής, Μπράβος, Μαρκόπουλος, Φωστιέρης). Αντίθετα, οι Ματιές ενόλω του 2003 συγκέντρωναν δοκίμια των χρόνων 1996-2003 και πραγματεύονταν το έργο οχτώ μεταπολεμικών ποιητών, τριών της πρώτης γενιάς (Αναγνωστάκης, Κύρου, Θασίτης) και πέντε της δεύτερης (Χριστιανόπουλος, Ασλάνογλου, Μέσκος, Ευαγγέλου, Μάρκογλου).

Η επιλογή των δώδεκα ποιητών έχει να κάνει βέβαια με τα αναγνωστικά ενδιαφέροντα του συγγραφέα αλλά συχνά και με τα φιλολογικά. Με άλλα λόγια, στη μια περίπτωση λόγοι αισθητικοί, ενίοτε και ιδεολογικοί, τον οδήγησαν σε δημιουργούς, όπως οι Λειβαδίτης, Κωσταβάρας, Λυκιαρδόπουλος,  Μαυρουδής, Μπράβος, Μαρκόπουλος, ενώ στην άλλη οι αισθητικές του προτιμήσεις, σε συνδυασμό με τις επαγγελματικές του ενασχολήσεις, συνέτειναν, ώστε να εντρυφήσει σε ποιητές, όπως οι Σαχτούρης, Κέντρου-Αγαθοπούλου, Δημουλά, Νικηφόρου, Γκανάς και Φωστιέρης.

Τα δοκίμια διακρίνονται για τη φιλολογική επάρκεια, την κριτική οξυδέρκεια και την ποιητική τους ευαισθησία, ενώ η έκτασή τους δεν έχει αξιολογικό χαρακτήρα, αλλά συναρτάται με τις απαιτήσεις των ίδιων των έργων και με τον τρόπο προσέγγισης που επιλέγεται κάθε φορά.

Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Ο Θανάσης Μαρκόπουλος γεννήθηκε το 1951 στα Κρανίδια της Κοζάνης. Σπούδασε Αρχαία Ελληνική και Νεοελληνική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και έκανε τις μεταπτυχιακές και τις διδακτορικές του σπουδές στο ίδιο Πανεπιστήμιο. Τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντά του εστιάζονται στην ποίηση και τη μελέτη της μεταπολεμικής ελληνικής λογοτεχνίας. Ποιήματα και δοκιμιακά του κείμενα, κριτικά και φιλολογικά, δημοσιεύτηκαν κατά καιρούς σε εφημερίδες και περιοδικά.

Έχει εκδώσει οχτώ συλλογές ποιημάτων, τρεις μελέτες και τέσσερα βιβλία με δοκίμια.

Βιογραφικό και σημείωμα από Εκδόσεις Μελάνι

Περισσότερα βιοεργογραφικά στοιχεία http://www.biblionet.gr

Κώστας Παλαχάνης, "Ορθοέπεια"

Κώστας Παλαχάνης, "Ορθοέπεια", Θεσσαλονίκη,2001 

Εκτύπωση και τεχνική επιμέλεια : Κ. Στάσας – Δ. Κόντος  -- Μ. Παπαδόπουλος -- Γ.  Πετσάνης

Το πόνημα για τη γλώσσα του Κώστα Παλαχάνη δημοσιεύεται 
με την προφορική άδεια του συγγραφέα, τον οποίο και ευχαριστούμε. 

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το βιβλίο: Κώστας Παλαχάνης, "Ορθοέπεια"

Κώστας Παλαχάνης, "Λέξεις απειλούμενες με εξαφάνιση"

Το πόνημα για τη γλώσσα του Κώστα Παλαχάνη δημοσιεύεται με την προφορική άδεια του συγγραφέα, που θερμά ευχαριστούμε. Ευχαριστίες και στον Παύλο Νεράντζη για τη "μεσολάβηση".

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το βιβλίο: Λέξεις απειλούμενες με εξαφάνιση

Θανάσης Βαφειάδης, "Χρονικό του Κιλκίς 1913-1940"

Ένα δίτομο έργο του Αγρονόμου-Τοπογράφου Μηχανικού Θανάση Βαφειάδη για την ιστορία της πόλης του Κιλκίς, που εκ των πραγμάτων οδηγεί σε αποτύπωση μέρους της ιστορίας της ευρύτερης περιοχής, από την απελευθέρωση της πόλης (1913)  έως το 1940. Στον Α΄ τόμο παρουσιάζει το «Κιλκίς στη δίνη των πολέμων και της προσφυγιάς (1913-1926)», σελ. 542, και στον Β΄ τόμο «Το Κιλκίς την περίοδο της προσφυγικής αποκατάστασης και των πολιτικών αναζητήσεων του μεσοπολέμου (1927-1940)» σελ. 590. Οι δύο αυτοί τόμοι είναι το αποτέλεσμα πολυετούς έρευνας του συγγραφέα, και αυτό αποτυπώνεται τόσο στο συγγραφικό όσο και στο φωτογραφικό υλικό των δύο τόμων.  

Ο συγγραφέας, Θανάσης Βαφειάδης, είναι μια σημαντική προσωπικότητα του Κιλκίς με αξιόλογη συγγραφική κατάθεση. Από το 1995 έως το 2003 υπήρξε υπεύθυνος του περιοδικού «Πρίσμα», που εξέδιδε ο Σύλλογος Μηχανικών Νομού Κιλκίς και το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος/ Τμήμα Κεντρικής Μακεδονίας. Ως επικεφαλής μελετητικής ομάδας έχει εκπονήσει τη μελέτη «Ρυμοτομική εξέλιξη - αξιόλογα κτήρια του Κιλκίς» (1995). Το 2000 εκδόθηκε το βιβλίο του «Κιλκίς 1914-1934, η ταυτότητα της πόλης μέσα από το δημοτικό αρχείο». Το 2002 εκδόθηκε το λεύκωμα «Πολεοδομική εξέλιξη - αξιόλογα κτήρια της περιοχής Γουμένισσας» που συνέταξε με την Άννα Τζάκου. Το 2010 εκδόθηκε το λεύκωμά του για την ιστορία ύδρευσης του Κιλκίς με τον τίτλο «Ο υδάτινος κόσμος του Κιλκίς».

Ανέστης Ευαγγέλου - Γιώργος Αράγης: "Δεύτερη Μεταπολεμική γενιά"

Η Ανθολογία "Η Δεύτερη Μεταπολεμική Ποιητική Γενιά" του Ανέστη Ευαγγέλου,
που πρόλαβε να δει τυπωμένη (1994), λίγο πριν από το θάνατό του ο ποιητής, επανεκδίδεται ως "Δεύτερη Μεταπολεμική Γενιά", από τις εκδόσεις GUTENBERG, συμπληρωμένη από τον Γιώργο Αράγη με νεότερα στοιχεία (έως το 2012) για τους ποιητές και τις ποιήτριες που ανθολογούνται. Όπως γράφει ο Α.Ε. η Ανθολογία  "περιλαμβάνει ποιητές που γεννήθηκαν από το 1929 έως το 1940", πως "πρόκειται για ανθολογία ποιητών και όχι ποιημάτων" και ότι "οι ποιητές που συγκροτούν με το έργο τους την Ανθολογία εμφανίστηκαν όλοι -με ελεύθερο στίχο- στα Γράμματά μας στην εικοσαετία 1950-1970". 

Γ.Κ.

Διαβάζουμε στην ιστότοπο του εκδοτικού οίκου GUTENBERG για τη συμπληρωμένη επανέκδοση της Ανθολογίας: "Ο παρών τόμος περιέχει την πρώτη έκδοση της ανθολογίας "Η Δεύτερη Μεταπολεμική Ποιητική Γενιά του Ανέστη Ευαγγέλου", με εισαγωγή του Γιώργου Αράγη (Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1994). Σκοπός του ανθολόγου ήταν να αποκατασταθεί, γραμματολογικά, ή δεύτερη μεταπολεμική ποιητική γενιά, επειδή η θέση της, ανάμεσα στην πρώτη και στην Τρίτη μεταπολεμική ποιητική γενιά, είχε αποσιωπηθεί. Σήμερα έχουμε το χρονικό περιθώριο να εκτιμήσουμε ότι ο σκοπός αυτός επιτεύχθηκε σε εξαιρετικό σημείο, αφού έκτοτε η συγκεκριμένη γενιά αναγνωρίστηκε και βιβλιογραφήθηκε ευρέως. Εκτός από την πρώτη έκδοση του 1994, η τωρινή έκδοση περιέχει, με φροντίδα του Γιώργου Αράγη, τα νεότερα στοιχεία τα οποία προέκυψαν από το 1993 ως το 2012. Συγκεκριμένα, προστέθηκε μια δεύτερη εισαγωγή, σύντομες σκιαγραφίες των ανθολογημένων ποιητών, εργογραφία, επιλογή κριτικογραφίας, μεταφράσεις ποιημάτων ή συλλογών σε ξένες γλώσσες και τέλος αναλογική ανθολόγηση των ποιημάτων. Έτσι, συμπληρωμένη η αρχική ανθολογία με νεότερα στοιχεία, παρέχει μια πληρέστερη εικόνα της δεύτερης μεταπολεμικής ποιητικής γενιάς".

 

Και στα περιεχόμενα: 

Σημείωμα για τη δεύτερη έκδοση (Γιώργος Αράγης) || Πρόλογος (Ανέστης Ευαγγέλου) || Εισαγωγή της πρώτης έκδοσης (Γιώργος Αράγης) || Προλεγόμενα στη δεύτερη έκδοση (Γιώργος Αράγης) || Ανθολόγηση || Χρονολογικός πίνακας ποιητών || Χρονολογικός πίνακας ποιητικών συλλογών

Ανθολογούνται οι ποιητές:

ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΡΑΒΙΤΗΣ
ΣΠΥΡΟΣ ΤΣΑΚΝΙΑΣ
ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ
ΤΑΣΟΣ ΚΟΡΦΗΣ
ΝΙΚΟΣ-ΑΛΕΞΗΣ ΑΣΛΑΝΟΓΛΟΥ
ΖΕΦΗ ΔΑΡΑΚΗ
ΑΛΕΞΗΣ ΖΑΚΥΘΗΝΟΣ
ΒΥΡΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΥΚΙΑΡΔΟΠΟΥΛΟΣ
ΟΡΕΣΤΗΣ ΑΛΕΞΑΚΗΣ
ΛΟΥΚΑΣ ΚΟΥΣΟΥΛΑΣ
ΤΑΣΟΣ ΠΟΡΦΥΡΗΣ
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΖΕΝΑΚΟΣ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗΣ
ΜΑΡΚΟΣ ΜΕΣΚΟΣ
ΜΑΤΘΑΙΟΣ ΜΟΥΝΤΕΣ
ΝΙΚΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ-ΡΟΥΚ
ΛΕΙΑ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ-ΚΑΡΑΒΙΑ
ΘΩΜΑΣ ΓΚΟΡΠΑΣ
ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΣΒΑΝΤΗΣ
ΧΡΙΣΤΟΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΑΚΗΣ
ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΖΟΥΛΗΣ
ΓΙΩΡΓΗΣ ΜΑΝΟΥΣΑΚΗΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΝΙΗΛ
ΤΑΣΟΣ ΡΟΥΣΣΟΣ
ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ Χ. ΜΑΡΚΟΓΛΟΥ
ΓΙΟΛΑΝΤΑ ΠΕΓΚΛΗ
Π. ΣΩΤΗΡΙΟΥ
ΜΑΡΙΑ ΚΕΝΤΡΟΥ-ΑΓΑΘΟΠΟΥΛΟΥ
ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΓΓΕΛΑΚΗΣ
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ
ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ
ΤΑΣΟΣ ΓΑΛΑΤΗΣ
ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΑΝΙΚΟΛΑΣ
ΜΑΡΙΟΣ ΜΑΡΚΙΔΗΣ
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΡΟΖΑΚΕΑΣ
ΚΩΣΤΑΣ ΡΟΔΑΡΑΚΗΣ
ΤΑΣΟΣ ΔΕΝΕΓΡΗΣ
ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ
ΝΑΝΑ ΗΣΑΙΑ
ΧΡΙΣΤΟΣ ΛΑΣΚΑΡΗΣ
ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ
ΑΝΕΣΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ

Ιωάννα Παπαζαφείρη, «λάθη στη χρήση της γλώσσας μας»

Ιωάννα Παπαζαφείρη,  «λάθη στη χρήση της γλώσσας μας»εκδ. Σμίλη, α΄ έκδοση 1988

Απόσπασμα από τον πρόλογο του βιβλίου: «Η άγνοια και γενικά η μη τήρηση βασικών κανόνων της γραμματικής και της σύνταξης - φαινόμενο συνηθέστατο στις μέρες μας - ενέχει τον κίνδυνο να καθιερωθούν τα λανθασμένα. Ξέρουμε τη δύναμη της συνήθειας. Κι αντί μοιρολατρικά να παρακολουθούμε την κατάσταση, είναι πια καιρός να συνειδητοποιήσουμε το χρέος μας. Να μελετήσουμε και να κατακτήσουμε την εθνική μας γλώσσα σ' όλον της τον πλούτο. Προπάντων να φροντίζουμε να τη χειριζόμαστε σωστά. Σ' αυτόν το σκοπό αποβλέπει η έκδοση του βιβλίου».

Σμαράγδα Μανταδάκη, «της Γλώσσας τα Καμώματα - ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΓΛΩΣΣΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ»

Διαβάζουμε στα περιεχόμενα:

Τα δώρα και ο Αδέκαστος - Κι ο Άγιος Φοβέρα Θέλει - Απεργία - Γνώση, Πόσο κοντά στο Νου; - Δήμος ή τά έν δήμω, μή έν οίκω; - Διδασκαλία... ή αλλιώς Disciplina - Δώδεκα  Διαφορετικά  "θέλω"  πλην  όμως...  ένας εθελοντισμός - Έρασμος ή ... Erasmus - Επιστήμη - Ειρήνη  και  Πόλεμος:  Το Αντίθετο  Ζεύγος  και  η  Ειλικρίνεια του Immanuel Kant - O Ηράκλειτος και η Φωτιά - Η Ίασις... και τα Λάθη Γλωσσικά Ιάσιμα -  Το Κάλλος και ο Κάλλος - Διακρίνοντας  το  Μούσι  από  τη Μούσα σας ή...  από μια κοινή Μουσίτσα - Πασχαλινά... δη γαρ επίελτα - Πτυχές, Πτυχία και Μεταπτυχιακά - 

Φοιτητής ή Σπουδαστής; - Ψήφος - Οι Χίλιες και μία Ψυχές της Ψυχαγωγίας - Πρύτανης - Πρυτανεία - Περιβάλλον - Βία -Βασική Βιβλιογραφία

Ανθή Βηδενμάιερ, "Το παζλ της μετάφρασης"

Ανθή Βηδενμάιερ, 

Το παζλ της μετάφρασης

Ένεκεν, 2011

204 σελ.

Διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου: "Ένα βιβλίο που απευθύνεται σε εκείνους και σε εκείνες που, παρότι χρήστες των μεταφράσεων σε όλη τους τη ζωή, δε φαντάζονται πόσα κρύβονται πίσω από τις φαινομενικά ανώδυνες λέξεις "μετάφραση", "διερμηνεία" και "υποτιτλισμός" ή "μεταγλώττιση" ούτε τον ανυπολόγιστο αριθμό σελίδων που έχουν γραφεί γι' αυτές. Ο ζήλος της ενασχόλησης με ζητήματα που αφορούν τη μετάφραση -και, σε πολύ μικρότερο βαθμό, τη διερμηνεία- έχει αυξηθεί ιδιαίτερα, από τότε που η Μεταφρασεολογία αξίωσε και, εν μέρει, πέτυχε να αντιμετωπίζεται ως αυτόνομη επιστήμη, δηλαδή τα τελευταία σαράντα με πενήντα χρόνια. Σε αυτό το διάστημα η Μεταφρασεολογία γνώρισε διαφορετικούς προσανατολισμούς και διαφορετικές προσεγγίσεις, άσκησε τη γοητεία της σε νέους και νέες επιστήμονες, δεν κατόρθωσε, όμως, να συμβάλει ιδιαίτερα στην αναγνώριση του ρόλου των μεταφραστών και των διερμηνέων σε σχέση με τις κοινωνικές εξελίξεις ούτε στη βελτίωση του status του επαγγέλματός τους, το οποίο συνεχίζει να μην αναγνωρίζεται στις περισσότερες χώρες του πλανήτη. Στο βιβλίο κυριαρχεί η δυαδική μορφή ανεκδοτολογικού και θεωρητικού λόγου, που επιδιώκει να υπομνήσει τη συνεχή εναλλαγή ανάμεσα σε δύο γλώσσες και δύο πολιτισμούς, την οποία βιώνει οποιοσδήποτε ασχολείται με κάποια μεταφραστική δραστηριότητα. Η εικόνα της μετάφρασης ως ειδώλου -τόσο του πρωτοτύπου όσο και της εποχής της, του ίδιου του μεταφραστή αλλά και του είδους της μετάφρασης- η οποία εμφανίζεται σε όλα τα πεδία που εξετάζονται, υπενθυμίζει συνεχώς το στιγμιαίο -και κατά κάποιον τρόπο απατηλό- χαρακτήρα κάθε μεταφράσματος. Έτσι, παρά τη διαφορετική τους θεματολογία, τα κεφάλαια του βιβλίου συνομιλούν μεταξύ τους, για να υπογραμμίσουν τα κοινά χαρακτηριστικά τα οποία διέπουν τη διαδικασία, τα προβλήματα και τη μεθοδολογία που εξετάζουν. Μοιάζει με αυτόν τον τρόπο να συντίθεται ένα "παζλ" -λέξη δάνεια και, σε πείσμα της μετάφρασης, αμετάφραστη- από παρόμοιες κι ωστόσο διαφορετικές δραστηριότητες με γνωστές και άγνωστες πτυχές, όπως άγνωστη παραμένει εν πολλοίς και η πολυπλοκότητα του μεταφραστικού εγχειρήματος".

Διονύσης Καψάλης, Μαύρη καγκελόπορτα

Και άλλες ιστορίες

Άγρα, 2017,
72 σελ.

Δώδεκα εκτενή αφηγηματικά ποιήματα διαβάζουμε στην 21η ποιητική συλλογή του Διονύση Καψάλη. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1952, σπούδασε κλασική και αγγλική φιλολογία στις ΗΠΑ και νεοελληνική φιλολογία στο Λονδίνο, όπου επίσης δίδαξε για δύο χρόνια.  Από το 1978 έχει δημοσιεύσει ποιητικά βιβλία, δοκίμια, ποιητικές μεταφράσεις, άρθρα, μελέτες και βιβλιοκρισίες σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες. Από το 1986 ως το 1997 εργάστηκε ως υπεύθυνος εκδόσεων στο Βιβλιοπωλείον της Εστίας. Από το Σεπτέμβριο του 1998 εργάζεται στο Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, όπου, από το Νοέμβριο του 1999, κατέχει τη θέση του διευθυντή.

Στο τελευταίο ποιητικό αφήγημά του, που έχει τίτλο "Η χελώνα" και είναι αφιερωμένο στον Σταύρο Πετσόπουλο, ο Διονύσης Καψάλης γράφει:

....

Τα σκέφτομαι όλα αυτά και μια εικόνα

μου έρχεται αυτόματα στο νου,

μια εικόνα υπομονής σε κάποιο κήπο

των παιδικών μου χρόνων: μια χελώνα,

σέρνει το γερασμένο σπίτι της

αργά, πολύ αργά πάνω στο χώμα,

στη γη που δεν γνωρίζει αν είν' δική της

 ή των ανθρώπων είτε κάποιου άλλου,

μολονότι, κατά τους ειδικούς,

έχει την αίσθηση του τόπου [...]

Πηγή για στοιχεία βιογραφικού και φωτο: http://www.biblionet.gr

Στάθης Κοψαχείλης, "Παραμιλητά"

Στάθης Κοψαχείλης, "Παραμιλητά"
Εκδόσεις Θερμαϊκός, 2011

Δέκα έξι διηγήματα με χώρο δράσης έξω από τον αστικό χώρο, με την ντοπιολαλιά να έρχεται να μας θυμίσει τον πλούτο της γλώσσας αυτού του τόπου, που η κυριαρχία της πόλης σιγά σιγά σπρώχνει στο περιθώριο ό,τι δεν μπορεί να "χωνέψει", λέξεις όπως: γαβριά, γαργάρια κ.ά. Όχι δεν πρόκειται για μια ηθογραφία, με ωραιοποιημένη την ανάμνηση του χθες. Μοιάζουν τα διηγήματα με επίσκεψη σε αγαπημένους τόπους και μνήμες για να τα δει ο επισκέπτης με τα μάτια εκείνου που έφυγε και επέστρεψε σοφότερος για την αξία προσώπων και στιγμών ολόκληρης ζωής-πολιτισμού. Μέλημα τού αφηγητή και αγωνία του είναι να κρατήσει ζωντανό, μέσα από τις λέξεις, τον απόηχο ή την αύρα τους και να τα μοιραστεί μαζί μας. Και τα καταφέρνει, γιατί πλησιάζει τα πρόσωπα και τις στιγμές αυτές με το βάρος του χρόνου που πέρασε και ταυτοχρόνως κρατά εκείνην την απόσταση ώστε να μην "φορούν" οι εικόνες και στιγμές του το πανωφόρι της νοσταλγίας. 

Γ.Κ.

Από τη βάση της Βιβλιονέτ

Ο Στάθης Κοψαχείλης γεννήθηκε το 1957 στο Λιτόχωρο Πιερίας, όπου έζησε μέχρι τα εφηβικά του χρόνια. Σπούδασε ιατρική και ειδικεύτηκε στην οφθαλμολογία. Στα γράμματα εμφανίστηκε το 1985 με ένα ποίημά του που δημοσιεύτηκε στην Οδό Πανός. Από το 1988 ως το 1993 δημοσίευσε διηγήματα στο περιοδικό Το Παραμιλητό. Επίσης συνεργάστηκε με τα περιοδικά δίοδος, (δε)κατα, Εντευκτήριο και Οροπέδιο. Το 2011 εξέδωσε τη συλλογή διηγημάτων με τίτλο "Παραμιλητά" (Εκδόσεις Θερμαϊκός). Ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη.

Χλόη Κουτσουμπέλη, "Οι ομοτράπεζοι της άλλης γης"

Η Χλόη Κουτσουμπέλη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1962. Σπούδασε Νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Έχει εκδώσει επτά ποιητικές συλλογές, ένα μυθιστόρημα και δύο θεατρικά έργα. Είναι μέλος της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης, του Κύκλου Ποιητών και της Εταιρείας Συγγραφέων.

Αναδημοσιεύω ένα από τα ποιήματα της Χ.Κ., 

το οποίο πιστεύω ότι είναι από τα καλύτερα της συλλογής.

Γ.Κ.

Χλόη Κουτσουμπέλη, "Οι ομοτράπεζοι της άλλης γης", εκδ. Γαβριηλίδης 2016

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΚΑΡΑΒΙ

ΤΟΥ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Είχαμε  παγιδευτεί  σ' εκείνο  το παλιό  καράβι,  που όλο

έπλεε  προς τα  πίσω κι  όταν τελικά  φθάσαμε  στην και-

νούργια  γη,  ανάλαφρος  αέρας  ανασήκωσε τα κολλαρι-

στά  μας  φορέματα,  τι  είναι  εδώ  ρώτησε  η  Αδελαΐδα,

χωρίς  μνήμη  φουρφούρισε  η Ελισάβετ, μήπως  χρειάζε-

στε  μία  ομπρέλα,  ψιθύρισε  η  Μαίρη  Σμιθ  και ύστερα

όλα  τελείωσαν,  γιατί  κάποιος  έκλεψε  τον  μικρό Χανς,

ξέρετε  αυτόν  που  ο φούρναρης  έπλασε από ζυμάρι κι

όλοι  ξέρουμε  πως ήταν η αθωότητά μας, όπως τα φτερά

πεταλούδας ή  να  αλογάκι της θάλασσας και  ένας ναύ-

της  είπε  είναι  η  αγάπη  κι  ένας  άλλος  είπε όχι, μπαί-

νουμε απλώς σε άλλο αιώνα.                                         

Σελ. 39, από την ενότητα "Ποιος έκλεψε τον μικρό Χανς;"

Ελάβαμε: Κέλλυ Πάλλα, "Γιούκα η ηδονοβλεψίας"

Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου διαβάζουμε: Ή Ήβη, με ταλέντο στον έντεχνο λόγο, και η Ζωή, με ταλέντο στη φωνή, είναι αχώριστες, αλλά εντελώς διαφορετικές. Εν μέσω οικονομικής κρίσης συγκρούονται και απομακρύνονται η μία από την άλλη.
[Όταν ερωτεύοται, τις κυριεύει φόβος. Όμως "ο έρωτας δεν είναι έρωτας, αν δεν συνοδεύεται από φόβο" κι "ο ίμερος δεν γνωρίζει ευγένειες, πολιτισμό, διαγωγή κοσμιοτάτη".

Η Ήβη βρίσκει παρηγοριά στη γραφή, αλλά ακόμα δεν έχει καταπιαστεί με "τα δύσκολα του γραψίματος, δηλαδή το σβήσιμο και την οικονομία των λέξεων", ενώ η Ζωή μαθαίνει πως "η ζωή είναι αυτό που κόβει στην μέση έναν προγραμματισμό'.]

Ένα βιβλίο για τις επιθυμίες και τη διάψευσή τους, την ατολμία που καταπίνει τα χαρίσματα, τα μικρά μυστικά και τα μεγάλα ψέματα που μας απομακρύνουν από τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους και τον Άλλο ως εικόνα του παραμορφωμένου από την οικονομική δίνη εαυτού.

Για "κάθε ιστορία είναι ένα αφηγηματικό παλίμψηστο" και "η πλοκή κάποτε δημιουργεί τον αφηγητή της".

Βιογραφικό της Κέλλυς Πάλλα: Η Κέλλυ Πάλλα γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου σπούδασε Ελληνική Φιλολογία με μεταπτυχιακό στις Νεοελληνικές Σπουδές. Για σύντομο διάστημα ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και ερασιτεχνικά με το θέατρο. Υπήρξε καθηγήτρια Μέσης Εκπαίδευσης και κατά καιρούς έχει κάνει διαλείμματα μακράς πνοής στο Αμβούργο της Γερμανίας, όπου απέκτησε φιλίες και εμπειρίες ικανές να πορευτεί στη ζωή και τη γραφή. Η πρώτη της λογοτεχνική απόπειρα καταγράφηκε το 2002 σε ένα διήγημα στο περιοδικό Εντευκτήριο και η πρώτη αυτόνομη έκδοση το 2013 με τη "Σκόνη του τίποτα, Επτά επάλληλες ιστορίες", εκδ. Γαβριηλίδης. Βιβλιοκρισίες της υπάρχουν στην ηλεκτρονική σελίδα του Συλλόγου Αποφοίτων της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ 'Φιλόλογος' και για λογαρισμό της Λέσχης Ανάγνωσης Ex Libris στο diastixo.gr, στο lexima.gr., στην οδό Πανός και αλλού.

Ελάβαμε: Νίκος Δαββέτας, "ωστικό κύμα"

Διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου: "Η διαφορά της ώρας µικρή, η χιλιοµετρική απόσταση που τους χώριζε µεγάλη, παρ’ όλα αυτά ο θανατηφόρος κυµατισµός που προκάλεσαν οι εκρήξεις στο µετρό του Λονδίνου διέσχισε µε βιάση το στενό της Μάγχης, κατηφόρισε την ξενυχτισµένη Ευρώπη, τα ράθυµα Βαλκάνια, για να σκάσει πάνω στο παράθυρό της εξασθενηµένος, ελάχιστος, ένα δειλό τρεµούλιασµα του αέρα. Κι ο θόρυβός του, πιο αδύναµος κι από το βουητό της σφήκας στο τζάµι. Όµως έφτασε. Το ένιωσε µε την πρώτη, η Δέσποινα. Το αντιλήφθηκε όπως έπλενε την κούπα του καφέ στον νεροχύτη, κάτι την τίναξε προς τα πίσω ή ήταν η ιδέα της; Είδε ξάφνου το µπράτσο της να πρήζεται και ο νους της πήγε µόνο σε εκείνον. Στην εύθραυστη σιλουέτα του, έτσι όπως τη θυµόταν να δρασκελίζει την είσοδο του µετρό και να κατεβαίνει βαθιά στη γη χρησιµοποιώντας την κυλιόµενη σκάλα...


Η Δέσποινα θα πληροφορηθεί από τα δελτία ειδήσεων το αποτρόπαιο γεγονός ότι ο µονάκριβος γιος της που σπούδαζε στην Αγγλία συγκαταλέγεται ανάµεσα στα θύµατα µιας νέας βοµβιστικής επίθεσης φανατικών ισλαµιστών στο µετρό του Λονδίνου. Το ταξίδι της στη βρετανική πρωτεύουσα θα κρατήσει λίγες µονάχα ώρες. Σύντοµα θα επιστρέψει στο σπίτι της µε την τραγική υποψία ότι το ωστικό κύµα των τροµοκρατικώνχτυπηµάτων έχει σαρώσει όχι µονάχα το µέλλον, αλλά και το παρελθόν της οικογένειάς της. Κι ενόσω περνούν οι µέρες του πένθους, η Δέσποινα θα αναρωτηθεί, για πρώτη φορά, πώς βρέθηκε το µοναχοπαίδι της τη λάθος ώρα στον λάθος τόπο. Ήταν η µοίρα του, η "κακιά στιγµή" ή µήπως τίποτα δεν είναι τυχαίο σ’ αυτόν τον κόσµο;

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Ο Νίκος Γ. Δαββέτας (Αθήνα 1960) εμφανίστηκε στα γράμματα το 1981 από το περιοδικό "Διαγώνιος" της Θεσσαλονίκης. Μέχρι σήμερα έχει εκδώσει δώδεκα βιβλία (έξι ποιητικά, μία συλλογή διηγημάτων και πέντε μυθιστορήματα). Η συλλογή του "Το κίτρινο σκοτάδι του Βαν Γκογκ" (Κέδρος, 1995) μεταφράστηκε στα αγγλικά και στα ισπανικά. Το 2003 κυκλοφόρησε στη Βρετανία μια επιλογή ποιημάτων του σε μετάφραση Thom Nairn. Ποιήματα και πεζά του μεταφράστηκαν στις κυριότερες ευρωπαϊκές γλώσσες. Το 2010 τιμήθηκε για το βιβλίο του "Η Εβραία νύφη" με το Βραβείο Μυθιστορήματος του Ιδρύματος Κώστα & Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών. Έχει συνεργαστεί με τα περιοδικά "Partisan Review", "Agenda", "Waves", "Modern Poetry in Translation", "Erythia". Οι βιβλιοκριτικές του από το περιοδικό "Το Τέταρτο" και τις εφημερίδες "Τύπος της Κυριακής" και το "Βήμα" συμπεριλαμβάνονται στον τόμο "Η λογοτεχνία υπό κρίση". Από το 1992 είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.

Περισσότερα στη βάση της http://www.biblionet.gr

Πηγή για εξώφυλλο και κείμενα :http://www.biblionet.gr 

Ελάβαμε: Nuccio Ordine, "Οι κλασικοί στη ζωή μας"

Μετάφραση: ΜΑΡΙΑ ΣΠΥΡΙΔΟΠΟΥΛΟΥ

                                                               Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Δεκέμβριος 2016

                                                              Αρ. σελίδων: 288, Τιμή: 15,50 Ευρώ

Διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου:

«Ας καυχιούνται οι άλλοι για τις σελίδες που έχουν γράψει· εγώ νιώθω περήφανος γι’ αυτές που έχω διαβάσει».

Πιστός σε αυτούς τους στίχους του Χόρχε Λουίς Μπόρχες, ο Νούτσιο Όρντινε μας προσκαλεί να γευτούμε την ίδια ταπεινή υπερηφάνεια δίνοντάς μας να διαβάσουμε και να ξαναδιαβάσουμε μερικές από τις πιο ωραίες σελίδες της λογοτεχνίας.

Μετά τη διεθνή επιτυχία της Χρησιμότητας του άχρηστου (που μεταφράστηκε σε εικοσιέξι γλώσσες) και της Χρησιμότητας των άχρηστων γνώσεων, ο Όρντινε συνεχίζει τη μάχη του υπέρ των κλασικών, πεπεισμένος ότι ένα σύντομο απόσπασμα (λαμπρό και βγαλμένο από τον στίβο της γνώσης) μπορεί να ξυπνήσει την περιέργεια των αναγνωστών και να τους δημιουργήσει την επιθυμία να βυθιστούν σε ολόκληρο το πρωτότυπο έργο.

Αινστάιν, Αλτσιάτο, Αριόστο, Ατσέττο, Βοκάκιος, Γιουρσενάρ, Γκαίτε, Γκαρσία Μάρκες, Γκουιτσαρντίνι, Γκρασιάν, Θερβάντες, Ιπποκράτης, Καβάφης, Καλβίνο, Λέβι, Μακιαβέλλι, Μανν, Μάστερς, Μίγουος, Μολιέρος, Μονταίνιος, Μοντάλε, Μοντεσκιέ, Μπαλζάκ, Μπέλλι, Μπόρχες, Μπρούνο, Μωπασσάν, Νταν, Ντηφόου, Ντίκενς, Όμηρος, Πεσσόα, Πλάτων, Πλαύτος, Ραμπελαί, Ρίλκε, Ροστάν, Ρουτίλιος Ναματιανός, Σαιντ-Εξυπερύ, Σαίξπηρ, Στιούαρτ Μιλλ, Σουίφτ, Τάσσο, Τζόνσον, Τσβάιχ, Φλωμπέρ, Χικμέτ.

Ο συγγραφέας επιλέγει 50 υπέροχα αποσπάσματα από την παγκόσμια λογοτεχνία όλων των εποχών, που τυπώνονται στην πρωτότυπη γλώσσα και στη μετάφρασή τους, και ακολούθως προβαίνει σε ένα προσωπικό, γοητευτικό σχόλιο, σε δύο σελίδες για το καθένα, προκαλώντας την επιθυμία της περαιτέρω ανάγνωσης.

Στη σελ.15,16

«Βασική αποστολή ενός καλού πανεπιστημιακού δασκάλου θα έπρεπε κατά κύριο λόγο να είναι η επαναφορά της ουσιαστικής λειτουργίας των σχολείων και των πανεπιστημίων: όχι η λειτουργία της μαζικής παραγωγής πτυχιούχων και διπλοματούχων αλλά η διαμόρφωση ελεύθερων, μορφωμένων πολιτών, ικανών να έχουν κριτική και αυτόνομη σκέψη». – Ν.Ο.

Στη σελ. 19

«Η επιλογή αποσπασμάτων την οποία προτείνω, όπως έχω ήδη πει, αφορά μια σειρά από κείμενα που αγάπησα στη διάρκεια της ζωής μου και μοιράστηκα με τους φοιτητές μου, επιδιώκοντας να τους δείξω πώς οι κλασικοί μπορούν να απαντήσουν ακόμη και σήμερα στα ερωτήματά μας και να αποδειχθούν ένα πολύτιμο γνωστικό εργαλείο. Πράγματι, οι κλασικοί μας βοηθούν στη ζωή μας γιατί έχουν πολλά να μας πουν για την τέχνη της ζωής και το πως να αντισταθούμε στη δικτατορία του κέρδους και του ωφελιμισμού». – Ν.Ο.

Από τις Αόρατες πόλεις του Ίταλο Καλβίνο:

Η κόλαση των ζωντανών δεν είναι κάτι που αφορά το μέλλον· αν υπάρχει μια κόλαση, είναι αυτή που υπάρχει ήδη εδώ, η κόλαση που κατοικούμε καθημερινά, που διαμορφώνουμε με τη συμβίωσή μας. Δύο τρόποι υπάρχουν για να μην υποφέρουμε. Ο πρώτος είναι για πολλούς εύκολος: να αποδεχτούν την κόλαση και να γίνουν τμήμα της μέχρι να καταλήξουν να μην τη βλέπουν πια. Ο δεύτερος είναι επικίνδυνος και απαιτεί συνεχή προσοχή και διάθεση για μάθηση: να προσπαθήσουμε και να μάθουμε ποιός και τί, μέσα στην κόλαση, δεν είναι κόλαση, και να του δώσουμε διάρκεια, να του δώσουμε χώρο.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Ο ΝΟΥΤΣΙΟ OΡΝΤΙΝΕ (Ντιαμάντε, Ιταλία, γ. 1958) είναι καθηγητής ιταλικής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Καλαβρίας. Έχει γραψει τρεις μελέτες για τον Τζορντάνο Μπρούνο που έχουν μεταφραστεί σε έντεκα γλώσσες, μεταξύ των οποίων τα κινεζικά, τα ιαπωνικά και τα ρωσικά: La caballa dell’asino (1996), La soglia dell’ombra (2009), και Contro il Vangelo armato (2009). Έχει εκδώσει επίσης τα Teoria della novela e teoria del riso nel Cinquecento (2009), Les rendez-vous des savoirs (2009), Trois couronnes pour un roi (2011, Bompiani, 2014), Les portraits de Gabriel Garcia Marquez (2012 ).

Είναι fellow στο Harvard University Center for Italian Renaissance Studies και στο Alexander von Humboldt Stiftung, και επισκέπτης καθηγητής σε διάφορα ερευνητικά κέντρα και πανεπιστήμια στις ΗΠΑ (Yale, NYU) και στην Ευρώπη (EHESS, ENS, Paris-IV Sorbonne, CESR στην Tours, IEA Paris, Warburg Institute στο Λονδίνο, Max-Planck Βερολίνου). Το 2010 αναγορεύτηκε επίτιμο μέλος του Ινστιτούτου Φιλοσοφίας της Ρωσικής Ακαδημίας των Επιστημών και το 2012 βραβεύτηκε honoris causa από το Universidade Federal do Rio Grande do Sul di Porto Alegre. Tό 2009 τιμήθηκε στη Γαλλία με τον Ακαδημαϊκό Φοίνικα και το 2012 ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας του απένειμε το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής. Στη Γαλλία διευθύνει με τον Υβ Ερσάν τρεις σειρές κλασικών (Les Belles Lettres) και στην Ιταλία τη σειρά «Κλασικοί της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας» (Bompiani). Αρθρογραφεί στην Corriere della Sera. Από τα άρθρα του αυτά προέκυψε το νέο του βιβλίο Οι κλασικοί στη ζωή μας (2015).

ΕΡΓΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ: G. USELLINI, La biblioteca magica, 1960

© Comune di Vimercate, MUST, Museo del territorio vimercatese

Σίσσυ Αληφραγκή, "A contrario"

Το εξώφυλλο και το "αυτί" του βιβλίου

Σίσσυ Αληφραγκή,  "A contrario", εκδόσεις Μανδραγόρας 2015

Έργο εξώφυλλου: Σαράντης Καραβούζης, Το κλειδί, 1996, λάδι σε μουσαμά

Ολιγόστιχα ποιήματα με μετρημένες τις λέξεις, θαρρείς συνθήματα ή μια προειδοποίηση. Λέξη τη λέξη, στίχο το στίχο, σε "πιάνει" από το χέρι η ποιήτρια και σε οδηγεί στον κόσμο του ποιήματός της, στον κόσμο της. 

ΓΚ

Από την ποιητική συλλογή, τη σελ.15, διαβάζουμε:

ΕΣΩ ΣΤΟΕΣ. Νύχτας κραυγές.

Σκοτάδια-κάτοπτρα.

Κέντρα-επίκεντρα.

Ιεροί σελιδοδείκτες-Πυξίδες.

(Δύο φεγγάρια μισά

-τ' όνομά σου-

Και μια ευθεία.)

Μαρία Λάτσαρη, «Εν δυνάμει πραγματικότητα», εκδόσεις Μανδραγόρας

Η ποιητική συλλογή είναι χωρισμένη σε τρεις ενότητες: «Συγγένειες», «Πρόσωπα του έρωτα» και «Αποχωρισμοί». Από την πρώτη ενότητα αντιγράφω το ποίημα «Στο ντιβάνι», στο οποίο πιστεύω ότι βρίσκονται πολλά «κλειδιά» της ποίησής της.

Στο βιοεργογραφικό της, στο «αυτί» του βιβλίου, διαβάζουμε ότι η Μαρία Λάτσαρη γεννήθηκε και ζει στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Βιολογία στο Αριστοτέλειο Πανειστήμιο Θεσσαλονίκης και έχει διδακτορικό στις Νευροεπιστήμες. Εργάζεται στο Τμήμα Κτηνιατρικής της Σχολής Επιστημών Υγείας του ΑΠΘ. Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και σε λογοτεχνικές ιστοσελίδες.  

Γ.Κ.

ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ

Ο Φρόυντ μισοξαπλωμένος στο ντιβάνι, διαβάζει τα καινούρια 

δεδομένα και ξανασκέφτεται τι είναι το όνειρο.

Σε εγκέφαλο με ελικοειδείς δρόμους, αλπικούς και δύσβατους,

είναι τόσο απλοϊκή η οδός των ονείρων; Πώς στο ενύπνιο η

συνείδηση κατρακυλά με σκάλα μονόδρομη στο υπόγειο του

είναι, ενώ στον ξύπνιο κατοικεί στις πολυώροφες ανθρώπινες σχέ-

σεις; 'Ονειρα-αγκίστρια ψαρεύουν (δίχως δόλωμα) απ' το αμνια-

κό υγρό τους όλες τις παιδιόθεν προδομένες επιθυμίες και τις

απωθημένες αναμνήσεις; Ένα ακρωτηρισμένο teddy bear που

συρίζει στον ύπνο μας το λούτρινο κλάμα του φτάνει τάχα να μας 

τελειώσει;

Είναι τα όνειρα πράγματι ιαματικά; Γιατί τότε μετά από μέρες

αγκάθια, η ονειρική συνείδηση, αντί χέρι γλυκό που μας χαϊδεύει

τα μαλλιά, ύπνο νήδυμο να κοιμηθούμε, φίδι είν' που γλιστράει

στη φωλιά; Τα όνειρα, φρουροί του ύπνου; Απρόσεκτοι φρουροί,

προφυλάσσουν τον ύπνο αλλά αφήνουν απροστάτευτα τα σύνορα

του ονειρευόμενου να μπαίνουν ελεύθερα κατάσκοποι και τυχο-

διώκτες.

Αν αντισταθούμε στη μυθολογική γοητεία τους, γιατί να μην

είναι τα όνειρα τρόπος σκέψης πρωτόπλαστος, όταν ο εγκέφαλος,

αποκλεισμένος από την εξωτερική πραγματικότητα, συλλαβίζει

αποκλεισμένος από την εξωτερική πραγματικότητα, συλλαβίζει

με κώδικα Μπράιγ ό,τι τρεμάμενο και υπεριώδες υπάρχει μέσα

μας;

Λέξεις και εικόνες συμπλέκονται και μνημονικά ίχνη στεριώνουν,

ο αντιληπτός κόσμος προσομοιώνεται άναρχα, προβάλλεται

ανάγλυφα το αναπάντεχο χωρίς τον εφησυχασμό της άγνοιας ή 

τη σιωπηρή συναίνεση της κρίσης. Όσο η συνάντηση της κοκκι-

νοσκουφίτσας με τον λύκο-θάνατο μοιάζει αναπόφευκτη, άλλο

τόσο αναμενόμενη είναι η ανάστασή της.

Γέννημα δικό μας, εύρημα της προϊστορίας μας τα όνειρα, συν-

θέτουν σ' ένα πρόσωπο τον αειθαλή και φυλλοβόλο εαυτό μας.

Δεν υπάρχουν ομοενύπνιοι, μόνο επισκέπτες σε ξένα όνειρα 

υπάρχουν.

Νίκος Μυλόπουλος, «Όπως η θάλασσα με το αύριο»

Ένα ποίημα από τη συλλογή.

ΑΝΑΠΑΝΤΕΧΗ ΕΔΕΜ

Τα μεγάλα λόγια ανέμιζαν σε δρόμους φαρδείς και σε μπαλκόνια
Η προσωπική ζωή του καθενός γραφόταν σε συντριβάνια
Και σε χώρους καλά φυλαγμένους στην ουτοπία
Με δακτυλικά γεμάτους και χειλικά αποτυπώματα
Ένα χέρι ομίχλης τύλιγε τότε σε χαρτί διάφανο τις εμπειρίες
Προστατεύοντας τους ανθρώπους από τον χρόνο.
Η μοναξιά και η ζωή αδελφές δίδυμες
Μισούσαν πάντοτε η μία την άλλη
Αλληλογραφώντας με τα μάτια
Εμπλουτίζαμε με χαμόγελο τα άχρωμα χείλη
Μηρυκάζοντας αμίλητοι αλήθειες και ψέματα
Έτοιμοι για αναχώρηση από πλατείες οκταγωνικές
Όμως ήταν τόσοι πολλοί οι δρόμοι που ανοιγόντουσαν
Που δεν ξέραμε ποιον να πρωτοδιαλέξουμε.
Κι όσο μιλούσαμε ρούχα απομείναμε ορφανά
Στης σιωπής την κουρασμένη λεωφόρο.

Στον κήπο με τις κατεστραμμένες ζωές
Όποιο λουλούδι κι αν μύριζες, μοσχοβολούσε.

Με την επιμέλεια του Κώστα. Θ. Ριζάκη και την  εικαστική φροντίδα της Χριστίνας Καραντώνη κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη η όγδοη ποιητική  συλλογή τού Νϊκου Μυλόπουλου  Όπως η θάλασσα με το αύριο. 
Ο Νίκος Μυλόπουλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, το 1951, όπου σπούδασε, ζει και εργάζεται ως Χειρουργός Οφθαλμίατρος. Είναι Διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Α.Π.Θ. Είναι μέλος της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και στο διαδίκτυο.