Κινηματογραφική Λέσχη των Εργαζομένων της ΕΡΤ3: «Μετά τα μεσάνυχτα» - Δευτέρα 2-1-2017

ΥΠΟΓΕΙΟΣ ΤΡΟΜΟΣ ΚΑΙ ΑΠΕΙΛΗ ΣΤΟ «ΜΕΤΑ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ»

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3

Η Κινηματογραφική Λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ-3 και το ΚΕΜΕΣ παρουσιάζουν στα πλαίσια του αφιερώματός τους Το ζεύγος και η βία τη Δευτέρα 2 Ιανουαρίου 2017 στις 22:15 στην αίθουσα ΒΑΚΟΥΡΑ 1 (Ιωάννου Μιχαήλ 8, τηλ. 2310233665) το καθηλωτικό θρίλερ του Νίκολας Ρεγκ Μετά τα μεσάνυχτα (Βρετανία, 1973, έγχρωμη, 110'). Παίζουν: Τζούλι Κρίστι, Ντόναλντ Σάδερλαντ, Χίλαρι Μέισον. Από τις 21:05 ως τις 22:15 θα προηγηθεί μουσικός πρόλογος υπό την οργανωτική ευθύνη του Αλέξανδρου Τριανταφύλλο με τη σοπράνο Ασπασία Φραγκούλη και την πιανίστρια Αναστασία Κεχαγιά.

Θα προλογίσει ο Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου, ενώ στους θεατές θα διανεμηθεί έντυπη ανάλυση του Γιώργου Παπαδημητρίου από το Μyfilm.gr. Στο τέλος της προβολής θα ακολουθήσει μακρά συζήτηση με το κοινό.

Το προς συζήτηση θέμα στο μάθημα για τον κινηματογράφο θα είναι: Ο εχθρικός κόσμος που μας περιβάλλει και το σινεμά στο δημιουργικό πνεύμα του Νίκολας Ρεγκ.

Ένας πατέρας διαισθάνεται μυστηριωδώς τον επικείμενο θάνατο της κόρης τους, δίχως να μπορέσει να τον αποτρέψει.

Η ανάλυση που θα διανεμηθεί είναι η ακόλουθη:

 «Πολύ συχνά, η αίσθηση μίας διαρκούς, υποβόσκουσας και ανεξακρίβωτης απειλής, η οποία αιωρείται ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από τους ήρωες, μπορεί να αποδειχθεί άκρως αποτελεσματικότερη σε παραγωγή τρόμου σε σύγκριση με μία εμφανή και συγκεκριμένη απεικόνισή του. Ο Νίκολας Ρεγκ μας χαρίζει ένα αριστουργηματικό αντιπροσωπευτικό παράδειγμα σπάνιας οπτικής ομορφιάς, με το Don’t Look Now, βασισμένο στο ομότιτλο διήγημα της Δάφνης Ντι Μοριέ.

Από τα πρώτα κιόλας λεπτά η αθωότητα και η γαλήνη εξαφανίζονται βίαια από τη ζωή της Λόρα (Τζούλι Κρίστι) και του συζύγου της Τζον (Ντόναλντ Σάδερλαντ), ο οποίος διαισθάνεται μυστηριωδώς τον επικείμενο θάνατο της κόρης τους, δίχως να μπορέσει να τον αποτρέψει. Προτού συνέλθουμε από την πρώτη δόση φρίκης και αναστάτωσης μεταφερόμαστε στη Βενετία, μία μετάβαση απότομη αλλά διόλου άγαρμπα αποτυπωμένη. Μέχρι τέλους εξάλλου, η εναλλαγή πλάνων, χώρων, διαθέσεων και ρυθμών, γίνεται μαεστρικά, αναγκάζοντάς μας ακόμη και σε στιγμές απόλυτης νηνεμίας να αναμένουμε την ένταση και ως εκ τούτου να εξαλείφεται κάθε έννοια εφησυχασμού. (Το αποκορύφωμα έξοχης χρήσης του μοντάζ εντοπίζεται στην ερωτική σκηνή, υψηλότατης αισθητικής, με το ζευγάρι και εκτός κινηματογραφικού πλατό Σάδερλαντ - Κρίστι να απογειώνει τον κινηματογραφικό ερωτισμό).

O λόγος και η πρόφαση αυτού του ταξιδιού με τη μάλλον προδιαγεγραμμένη πορεία είναι η αναστήλωση μίας εκκλησίας, όπως ακριβώς το ζεύγος προσπαθεί να αναστηλώσει τη, διαταραγμένη μετά την τραγωδία, σχέση του. Η Βενετία κατέχει ευθύς εξαρχής πρωταγωνιστικό ρόλο, καθώς αποκαλύπτεται σταδιακά ως τόπος συνεύρεσης ζωντανών και νεκρών, οι οποίοι περιπλανώνται όχι απαραίτητα για να στοιχειώσουν αλλά πιθανώς και για να προστατέψουν. Η υγρασία, η ομίχλη που καλύπτει τα πάντα και τα αναρίθμητα αδιέξοδα στενάκια της πόλης αναπαριστούν το λαβύρινθο που μεθοδικά χτίζεται στο ανθρώπινο μυαλό και σφραγίζει όλες τις πιθανές εξόδους. Σε αυτό το γκρίζο και συσκοτισμένο φόντο, το χρώμα αποκτά μία εξέχουσα συμβολική σημασία, φορέας και διαρκής υπενθύμιση της θλίψης, προάγγελος κακών μαντάτων, γέφυρα σύζευξης όσων έχουν χαθεί και όσων τους αναζητούν.

Η σκέψη της τραγικής απώλειας ουδέποτε απωθείται, είναι μονίμως και παρούσα σε δεύτερο πλάνο και επίπεδο και η ελπίδα συνεύρεσης αρχίζει ολοένα και πιο έντονα να ριζώνει στον τσακισμένο ψυχισμό. Αυτή η βασανιστική αγωνία, η αίσθηση ενός ανολοκλήρωτου τέλους όπου δεν έχει πει ακόμη ειπωθεί η τελευταία λέξη, αποτυπώνεται σε σκόρπια αντικείμενα, όπως στην τσάντα και τις μπότες της Λόρα ή ακόμη και στη ζυγαριά στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, όλα κατακόκκινου χρώματος, όπως ακριβώς και το αδιάβροχο που φορούσε το μικρό κορίτσι τη μοιραία ημέρα. Η κυριότερη όμως εισβολή του κόκκινου χρώματος είναι μία φιγούρα μικρών διαστάσεων με ένα ανατριχιαστικά όμοιο αδιάβροχο, η οποία στέκει πάντα σε μακρινή απόσταση, για χρόνο αρκετό ώστε να γίνει αντιληπτή αλλά ελάχιστο για να καταστεί προσβάσιμη. Μία φευγαλέα λάμψη που ακροβατεί ανάμεσα στο φόβο της τρέλας και την πίστη σε ένα θαύμα, μία στιγμή που διαρκεί όσο μία αιωνιότητα, μία πρόσκληση απειλητική και καλοδεχούμενη, εν πάση περιπτώσει ένα αίνιγμα που κραυγάζει για αποκωδικοποίηση.

Η αλήθεια λοιπόν αποκαλύπτεται σταδιακά και για να κατακτηθεί, ο φέρων το χρίσμα πρέπει να συλλέξει κάθε φορά το ψήγμα της, το οποίο του φανερώνεται ευλαβικά και να το τοποθετήσει κατάλληλα, όπως ακριβώς στο ψηφιδωτό που αναστηλώνει. Στην πορεία αυτή καταργούνται όλοι οι ως τότε γνωστοί σύμμαχοι, αφού κανένα αξιακό σύστημα, ούτε αυτό της λογικής ούτε αυτό της θρησκείας, κρίνεται επαρκές, ενώ απαραίτητη προϋπόθεση είναι να μην αγνοηθούν τα προειδοποιητικά σήματα κινδύνου. Εν τέλει, αποδεικνύεται πως ο δίαυλος της επικοινωνίας που έχει προσφερθεί έχει διττή όψη. Μπορεί να αποδειχθεί εξίσου κατάρα, όσο και χάρισμα...»

ΔΕΚΑ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ ΤΟ «ΜΕΤΑ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ»

Εξάλλου, 10 λόγοι για να μην χάσετε το Μετά τα μεσάνυχτα είναι:

1. Για τον υποδειγματικό συνδυασμό μελοδράματος, μεταφυσικής, φιλμ νουάρ, ταινίας φανταστικού αλλά και δημιουργίας πάνω στο ίδιο το σινεμά.

2.      Για το καταπληκτικό έμμεσο σχόλιο που κάνει ο Ρεγκ για το ίδιο το σινεμά και τη σημειολογία του.

3.   Γιατί το φιλμ, εκτός των άλλων, είναι ένα εξαιρετικό σχόλιο πάνω στο βλέμμα, τις περιπλανήσεις και τις παραπλανήσεις του.

4.      Για την περίτεχνη και αρτίστικη πλανοθεσία και γεωγραφία των κάδρων.

5.    Για τους σπουδαίους ρόλους των Τζούλι Κρίστι και Ντόναλντ Σάδερλαντ, που έχουν τέτοια χημεία λες και είναι πραγματικό ζευγάρι.

6.      Για την εκπληκτική σεκάνς όπου το ζεύγος-ηθοποιοί κάνουν έρωτα στην πραγματικότητα, όπου το κυρίαρχο σημείο δεν είναι τόσο η τόλμη όσο οι εκπληκτικές σκηνές αντίστιξης μέσω του μοντάζ.

7.  Για την εκπληκτική φωτογραφία του μετρ Άντονι Ρίτσμοντ, που αποδίδει τόσο τους χαρακτηριστικούς τόνους του κόκκινου, όσο και την παγωμένη ατμόσφαιρα του χώρου.

8.      Γιατί ποτέ άλλοτε η Βενετία δεν απεικονίστηκε τόσο θανατηφόρα.

9.      Γιατί παρά τους αργούς ρυθμούς, χάρη στο εσωτερικό μοντάζ, όλη η ταινία ισορροπεί πάνω σε μια συνεχή εκκρεμότητα.

10.  Για την επαναλαμβανόμενη προβληματική του Ρεγκ, πως ο κόσμος που μας περιβάλλει είναι άκρως εχθρικός όταν αδυνατούμε να αποκωδικοποιήσουμε τα “σημεία” του.

 

Υ.Γ. Την επόμενη Δευτέρα 9 Ιανουαρίου η Κινηματογραφική Λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ-3 και το ΚΕΜΕΣ παρουσιάζουν στα πλαίσια του ίδιου αφιερώματος το καθηλωτικό θρίλερ του Μπράιαν Ντε Πάλμα Ο δολοφόνος του μεσονυχτίου (1981).

"Ας ευχηθώμεν σύσσωμοι"... για το 2017

Ο Γεώργιος Σουρής (2 Φεβρουαρίου 1853 - 26 Αυγούστου 1919)

“Ο Ρωμηός” 1-1-1894

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά κι αρχή του νέου χρόνου
και μην ακούτε της βρισιαίς του κάθε φαμφαρόνου.
‘Στη ράχη φορτωθήκαμε τη Μαύρη μας τη Μοίρα
να ψάλωμε τα κάλαντα ‘στους μαχαλάδες γύρα.

Δέστε καράβι μια φορά εις τη γερή μας πλάτη,
oπού την ώρα κι’ είκοσι μπορεί να πέρνη μίλια...
θα πάμε να το δείξωμε κι απάνω ‘στο Παλάτι
για να χαρή κι ο Βασιλιάς μαζί με τη φαμήλια.

Αυτά τα θεοκάραβα, που τζάμπα τ’ αγοράσαμε
και του Σεβάχ θαλασσινού τα βάσανα ‘περάσαμε,
μας λεν πως θα τα βγάλουνε εις την δημοπρασία
και για τους τόκους θα γενούν εσπερινή θυσία.

Αλλ’ έννοια σας, μωρέ παιδιά, κι αν μας τα κατασχέσουν
τα ξακουστά καράβια μας ποτέ δεν θα ξεπέσουν,
και δίχως καν να βγάζουνε καπνό απ’ τα φουγάρα
θα ‘ναι φοβερ’ αδιάκοπη σε καθεμιά μαγάρα.

Χαρά σ’ εμάς, χαρά σε σας, χαρά ‘στην Βασιλεία...
τα τρία θεοβάπορα θα μας καλοκαρδίσουν...
επαναστάται τα ζητούν κι’ από την Βραζιλία
Το Ρίον Ιανέιρον μ’αυτά να βομβαρδίσουν.

Αλλ’ έννοια σας, μωρέ παιδιά, κι εμείς δεν τα πουλούμε,
πάντα με τα κανόνια των τον κόσμο θα χαλούμε,
και κάλλιο τ’ άδεια πιάτα μας να γλείφωμε σαν γάταις
και μόνο μέλι άγριο να τρώγωμε κι ακρίδες,
παρά χωρίς πολεμικαίς να ζήσωμε φρεγάταις,
που σκιάζουνε τους κοκοβιούς, της γόπες και μαρίδες.

Αρχιμηνιά κι’ αρχιχρονιά και μπουμ μια μπαταρία
κι Αη Βασίλης έρχεται από την Καισαρεία,
νέα διαμαρτύρησι των δανειστών μας δείχνει
και βαρελότα δεξιά κι’ αριστερά μας ρίχνει.
Βασίλη μου, τι γίνεσαι; Βασίλη, τι θα γένης;...
Βασίλη, πόθεν έρχεσαι;... Βασίλη, πού πηγαίνεις;...

-Από την Λόντρα ‘πέρασα κι’ οι φίλοι σας Εγγλέζοι
εσκύβανε με συλλογή σ’ ένα μακρύ τραπέζι...
μεγάλος θρήνος και βρυγμός... της τρίχαις των μαδούν
και μήτε καν ζωγραφιστούς δεν θέλουν να σας δουν.
Κουράγιο, τους εφώναξα, υπομονή κομμάτι
κι’ ο Λόρδος ντούρος στέκεται απάνω στην βαλβίδα,
κι’ αυτοί μ’ αγριοκύτταξαν με γουρλωμένο μάτι
κι’ ούτε πουδίγκαις μούδωσαν μ’ Ελληνική σταφίδα,
και μούπαν αντιπρόσωπο τον Τσέστων πως θα στείλουν
να μάθη τι σας ώφειλαν και πόσα σας οφείλουν.

-Κι απ’ τη Γαλλία διάβηκα, την πρώτη φιλενάδα σας,
κι’ εκείνη σώνει και καλά γυρεύει την αρμάδα σας,
κι αν στέμματα στον Βασιληά ο Μοντολών προσφέρη
μα καθεμιά εφημερίς και Παρισιάνα τσούπα
με γλώσσα Παρισιάνικη και τεντωμένο χέρι
ψάλλει για σα, Μυλλόρδε μου, όσα δεν σέρν’ η σκούπα.

-Επέρασα για μια στιγμή κι’ από την Γερμανία,
την προσφιλή σας συγγενή και πρώτη συμπεθέρα,
κι’ εκείνη με μουγγρίσματα και με θυμού μανία
ζητεί των συμπεθέρων της να κόψη τον αέρα.
Σκασμός μωρέ Φλούχτηδες, ‘στους συμπεθέρους είπα,
κι’ αυτοί μου ‘κόψαν με φωναίς τη δυνατή μου φόρα,
κι’ εφώναξαν πως οι Ρωμηοί δεν έχουν διόλου τσίπα
κι’ όλοι των εβλαστήμησαν χίλιαις φοραίς την ώρα,
που τους κατέβη κι’ έκαμαν με τους Ρωμηούς χωριό
και τον μπελά των ‘βρήκανε με το συμπεθεριό.

-Αη Βασίλη, τι μας λες και πώς μας χολοσκάνεις;
φάγε μελομακάρουνα το στόμα να γλυκάνης.
-Αμμ τι να φάω και να πιω, που τίποτα δεν ‘βρίσκω,
και παίζει κι η κοιλίτσα μου μαζί σας Καραΐσκο;
Αχ! άφησέ με, Λόρδε μου με τα ψηλά φωκόλα,
και δώστε μου για γλύκυσμα φαρμακωμένη φόλα.

-Γεια σου, Μπουρλότε θαυμαστέ... μ’ ένα μεγάλο σκέρτσο
εσύ με τρόπο έφερες τον ένα κι’ άλλον τέρτσο...
Μυλλόρδε, πόδι κτύπησε... Μυλλόρδε, ντούρος σήκω,
κι όλους εσύ τους έφερες ‘στον πρώτο πρώτο λύκο,
κι ερούφηξες σιγά σιγά τα δανεικά των πλούτη
με το μεγάλο σφόλιο σου και με το μπαλαμούτι,
κι απ’ όσους έπαιξαν με σε κανείς δεν ήλθε σότος
κι απ’ όλους ονομάζεσαι μπαλαμουτιέρης πρώτος.

Μ’ εκείνα τα τερτίπια σου, Σωτήρα, τα καπάτσα
ως τώρα μόνο τα μισά τους ‘πήρες με τη φάτσα,
όμως σαν πρωτομάστορης και πρωτοκατεργάρης
μπορείς και τρία τάταρτα ‘στο μέλλον να τους πάρης,
κι’ αν με τα τέρτσα παίξουνε κι’ αν παίξουν με τα σότα
κι’ έτσι κι’ αλλοιώς στη ράχη των θα σκάσουνε μπουρλότα.

Αρχιμηνιά κι’ αρχιχρονά, και τούτο το καράβι
ας βλέπη κάθε μπουνταλάς και της Φραγκιάς κουτάβι.
Αρχιμηνιά κι’ αρχιχρονιά και μπουμ μια μπαταρία
κι Αη Βασίλης έρχεται από την Εσπερία.
Σκορπά χαρτί ‘στους δανειστάς και με τα δυό του χέρια,
κρατεί λιβάνι και κεριά και μαύρα βουλοκέρια,
πετά ‘στα μούτρα των Ρωμηών σουπιαίς και καλαμάρια,
βαστά και για της ράχαις των γαϊδουρινά σαμάρια.

Αρχιμηνιά κι’ αρχιχρονία... τον κόσμο τον τ’ αράξαμε
και με τη Μαύρη Μοίρα μας σία, παιδιά, κι’ αράξαμε,
και προς τιμήν της στρούγγας μας, του κράτους και του θρόνου
τέρτσους να ξαναφέρωμε τους δανειστάς του χρόνου.
Στους Ρωμηούς τους βόας-βους
πάντα χρόνους ακριβούς
και ‘στους ξένους τους γκαβούς
και μεγάλους παλαβούς
ένα κόσκινο βολβούς.

Πηγή: http://www.candianews.gr

Στον τίτλο της δημοσίευσης, απόσπασμα από ποίημα του Γ.Σουρή

2016... 2017 βιβλία στη Λέσχη Ανάγνωσης ΕΡΤ3

Απολογισμός οκτάχρονης λειτουργίας της Λέσχης Ανάγνωσης της ΕΡΤ3:

• διαβάσαμε εκατό (100) βιβλία, με πρώτο βιβλίο, στις 6/10/2011, το μυθιστόρημα του Σ. Τσίρκα "Η Λέσχη",

• γνωρίσαμε και συζητήσαμε με συγγραφείς και μεταφραστές,

• στις 25 Δεκεμβρίου 2016 συμπληρώσαμε τις 1.100 δημοσιεύσεις στο Ιστολόγιο της Λέσχης , με πρώτη δημοσίευση στις 3/3/2014,

• αναλάβαμε πρωτοβουλίες και συμμετείχαμε σε δράσεις -περισσότερα στο ( "Ημερολόγιό μας" ).

Βραβείο της Ακαδημίας στον "Φιλόλογο"

Στη μνήμη του Χρίστου Τσολάκη

Η Ακαδημία Αθηνών το 2016  στην  ΤΑΞΗ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ απονέμει Βραβείο της Ακαδημίας, άνευ αντιστοίχου προκηρύξεως, στον Σύλλογο Αποφοίτων Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ.  «Φιλόλογος» (1962) για την αξιολογότατη επιστημονική και πολιτιστική δράση που αναπτύσσει στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Αυτά αναφέρει το σκεπτικό της απόφασης της Ακαδημίας για τη βράβευση του Συλλόγου Αποφοίτων Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. "Φιλόλογος". Χαιρόμαστε για τη βράβευση αυτή, γιατί ο Σύλλογος δίχως "θόρυβο" πορεύεται τόσα χρόνια. Με τις καλές και τις δύσκολες στιγμές του, όμως μακριά από τα "δήθεν" που τόσο μας έχουν ταλαιπωρήσει. Μετρούμε: τη "σιωπή" του περιοδικού στα χρόνια της δικτατορίας (1967-1974), τα πανελλήνια συνέδρια για τη γλώσσα, τα αφιερώματα, τα φιλολογικά βραδινά, τα λογοτεχνικά αναλόγια, τα παιδαγωγικά εργαστήρια, τις ημερίδες, τα πολιτιστικά δρώμενα, τις εκπαιδευτικές/μορφωτικές εκδρομές, τη Λέσχη Ανάγνωσης, τη Χορωδία του Φιλόλογου. Και κυρίως τους σημαντικούς ανθρώπους που από διάφορες θέσεις έβαλαν το δικό τους "λιθαράκι" στη δημιουργία και στην πορεία του Συλλόγου και του περιοδικού. 

Για την ιστορία του Συλλόγου και του περιοδικού "ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ" δανειζόμαστε ένα απόσπασμα από την αδημοσίευτη εργασία/έρευνα του φιλόλογου-συγγραφέα, μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου και της Συντακτικής Επιτροπής του περιοδικού, Πέτρου Μπέσπαρη. 

ΤΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ ΤΟΥ "ΦΙΛΟΛΟΓΟΥ"

Από τη Γενική Συνέλευση της 20^ης Ιανουαρίου 1963 εκλέχτηκαν:

  

Το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο

Δημήτριος Σ. Στεφανόπουλος, Πρόεδρος

Βασίλειος Α. Καλογεράς, Αντιπρόεδρος

Βασίλειος Δ. Φόρης, Γενικός Γραμματέας

Ιωάννης Γ. Αμπατζίδης, Ταμίας

Ελένη Ι. Κακριδή, μέλος

Δημήτρης Ν. Μαρωνίτης, μέλος

Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, μέλος

Προσωρινή Συντακτική Επιτροπή: 

Υπεύθυνος: Δ.Ν. Μαρωνίτης

Εκτύπωση: Ν. Νικολαΐδης

Επιμέλεια: Ντίνος Χριστιανόπουλος

Συνδρομή για ένα χρόνο: 50 δρχ. Τιμή τεύχους 15.

Εκδίδει το 1^ο τεύχος, Ιανουάριος–Απρίλιος 1964.

  

Από τη Γενική Συνέλευση 7 Ιουνίου 1964 εκλέχτηκαν:

Διοικητικό Συμβούλιο

Θεόδωρος Μαυρόπουλος, Πρόεδρος

Ελένη Μπακαλάκη, Αντιπρόεδρος

Ηλίας Σπυρόπουλος, Γενικός Γραμματέας

Χρίστος Τσολάκης, Ταμίας

Ελένη Κακριδή, Μέλος

Δημήτρης Μαρωνίτης, Μέλος

Βάιος Μπαγλάνης, Μέλος

   

Στο 2^ο τεύχος (Σεπτέμβριος 1964) έχουμε την πρώτη Συντακτική Επιτροπή που ορίζεται από το Δ.Σ. στις 8 Ιουνίου 1964.

Δ,Ν, Μαρωνίτης

Π. Πίστας

Κ. Τσαντσάνογλου

Ν.Χ. Χουρμουζιάδης.

...

Τεύχος  7^ο (Δεκέμβριος 1966)

Ο «ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ»  προβαίνει σε μια Απαραίτητη Εξήγηση για τη στάση του στη μεταρρύθμιση της Κυβέρνησης Παπανδρέου και για τα σχόλια του σχετικά «με τα ηθικά επιφαινόμενα της τελευταίας πολιτικής κρίσης» (αναφορά στην Αποστασία του Ιουλίου 1965) μετά από επιστολές αναγνωστών που παραπονέθηκαν για την όλη στάση του «Φιλολόγου».

Έχουμε την πρώτη βιβλιοκρισία  από την καθηγήτρια Άλκη Κυριακίδη-Νέστορος.

ΤΟ τεύχος αυτό μολονότι γράφει Δεκέμβριος 1966 δεν κυκλοφόρησε τότε. Η δικτατορία το βρήκε τυπωμένο στο τυπογραφείο. Κυκλοφόρησε μετά την μεταπολίτευση. Είναι το μόνο τεύχος που κυκλοφορεί χωρίς να έχει τη γνωστή ταυτότητα της Συντακτικής επιτροπής και όλα τα υπόλοιπα. 

Τεύχος 8^ο,  Ιανουάριος 1976

Επιμέλεια: Ντίνος Χριστιανόπουλος

Συνδρομή για ένα χρόνο:150 δρχ. τιμή τεύχους 40 δρχ.

Είναι το πρώτο τεύχος της μεταπολιτευτικής περιόδου.

Ο Χρίστος Τσολάκης υπήρξε ένας από τους μακροβιότερους Προέδρους του Συλλόγου, από το 1996 έως το 2012, και του έδωσε άλλη πνοή και άλλο περιεχόμενο. 

Περισσότερα στοιχεία για το τον Σύλλογο και για το περιοδικό "ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ" 
μπορείτε να διαβάσετε τα άρθρα του Πέτρου Μπέσπαρη:
 http://www.philologos.gr/documents/periexomena_filolog.pdf
http://www.philologos.gr/documents/periexomena_filolog_2.pdf

Ευχαριστούμε τον κ. Πέτρο Μπέσπαρη
Γ.Κ.

Το εκατοστό βιβλίο της Λέσχης και η μοιραία συνάντηση

Ο Νίκος Ματενίδης έχει ξεκινήσει τον έπαινο, με το γνωστό δαιδαλώδη τρόπο, ο οποίος ξεκινά από την ανεξιχνίαστη  "Λολίτα" του Ναμπόκοφ και φτάνει στα "απόνερα" του "Μεγάλου Ανατολικού" του Εμπειρίκου. Ο έπαινος αφορά την ανάγνωση από τη Λέσχη μας του 100στού βιβλίου, πριν το κλείσιμο του 2016. Η Άννα Παντζή, που μόλις διακρίνεται, κάνει ασκήσεις αναπνοής και προσπαθεί να συγκρατήσει το γέλιο της. Η Χριστιάνα Βέλλου, δίπλα της, με έκδηλη απορία -το μαρτυρούν τα μπλεγμένα δάκτυλα- αναρωτιέται πού θα καταλήξει ο μονόλογος του Νίκου, που μόλις άρχισε, και η Αντιγόνη Παπαδάκη, ενθυμούμενη τις σχολικές τάξεις όπου δίδασκε, παρακολουθεί με την δέουσα προσοχή αλλά και αγωνία την πορεία της αφήγησης.  

Όλοι οι υπόλοιποι έχουμε καταλάβει ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει στην άλλη άκρη του τραπεζιού, όπου κάθεται ο Νίκος. Η Ανθή Καραμανλή (με τα γυαλιά πρώτη αριστερά) όπως και η Μαρία Ντόντση (με το λευκό μπουφάν) έχουν συμπαρασύρει ήδη την Άννα Παντζή και την Χριστιάνα Βέλλου (στην κάτω δεξιά γωνία) και όλες κοιτούν με απορία την Ντίνα Παπαδοπούλου (δίπλα στην Ανθή), την Κωνσταντίνα Χονδρογιάννη, τον Γιώργο Καλιεντζίδη, την Χριστίνα Κελεσίδου και την Κατερίνα Τσίχλα που χαμογελούν για τα όσα λέει ο Νίκος κι ας μην ακούνε το τι λέει. 

Η κατάσταση έχει πια μπερδευτεί για τα καλά. Ο Νίκος στο βάθος δεξιά προσπαθεί να συνεχίσει την αφήγησή του, όμως ο Παντελής Τρακίδης, όρθιος στην κορυφή του τραπεζιού,  δεν τον αφήνει, καθώς του σφίγγει με δύναμη τον ώμο, εφαρμόζοντας λαβή αλά Τζιμ Λόντος. Η Αντιγόνη, στα αριστερά του Παντελή, φαίνεται να απολαμβάνει την αναγκαστική σιωπή του Νίκου -μάρτυράς μας το χαμόγελό της. Η δε Ανθή, δίπλα ακριβώς στον Νίκο, έχει ξεσπάσει σε χειροκροτήματα για τον ίδιο ακριβώς λόγο.  Η Χριστιάνα, δίπλα στην Αντιγόνη,  έλαβε, όπως φαίνεται, την απόφαση να εγκαταλείψει τη Λέσχη, γιατί, καθώς δείχνουν τα πράγματα, με τίποτε δεν διορθώνεται η κατάσταση και  να αφιερωθεί στα υφαντά της. Σιμά της η Άννα -που φτιάχνει τους σελιδοδείκτες κτλ.- έχει σταματήσει τις ασκήσεις αναπνοής και αφήνει να ακουστεί και να φανεί το χαρακτηριστικό χαμόγελό της.  Και ενώ όλοι μας πιστέψαμε ότι τελείωσε η "περιπέτειά" μας, αντί για τον Νίκο, ο Παντελής ξεκινά την από στήθους αφήγηση του πέμπτου κεφαλαίου από το μυθιστόρημά του. Η Χριστίνα Κελεσίδου, πρώτη από αριστερά με τα κόκκινα γυαλιά, κάνει προθέρμανση στο χειροκρότημα, γιατί μόλις ολοκλήρωσε ένα σχέδιο για τα μετάξια της -με τα χεράκια της τα φτιάχνει- και το πανηγυρίζει. Δίπλα της η Κατερίνα φαίνεται να αναθεωρεί την άποψή της, ότι βρήκε, μετά από καιρό, τη Λέσχη Ανάγνωσης που ονειρευόταν. Η Μαρία,τρίτη από αριστερά, μάλλον συμφωνεί με την αμφιβολία της Κατερίνας και είναι έτοιμη να της προσφέρει σε cd την κατάλληλη μουσική για την περίσταση. Η Ντίνα, ακριβώς απέναντι από την Μαρία,  έχει έτοιμο το κόσμημα -με τα χεράκια της τα φτιάχνει- που θα ολοκλήρωνε το σκηνικό. Η Κωνσταντίνα, πρώτη από δεξιά, αναρωτιέται πώς θα αντέξει τη συνέχεια της αφήγησης του Νίκου, στο ταξίδι της επιστροφής προς τον κοινό τόπο προορισμού. Και ο φωτογράφος της σκηνής, ο Γιώργος Καλιεντζίδης, πανευτυχής απαθανατίζει τη σκηνή, μη γνωρίζοντας ότι οι εικονιζόμενοι έχουν ήδη βρει άλλον συντονιστή για τη Λέσχη.

ΝΑ ΤΑ ΧΙΛΙΑΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

Οι φωτογραφίες είναι του Παντελή Τρακίδη, εκτός από μία.

Η λέξη του μήνα (31.7) : "Ανάγκη" της Στεφανίας Βελδεμίρη

"Ανάγκη" (1893-1901) της  Καίτε Κόλβιτς

Το έργο "Ανάγκη" της Καίτε Κόλβιτς, είναι λιθογραφία και έχει διαστάσεις 15,5Χ15,2 εκ. Η Καίτε Κόλβιτς μαζί με τους εξπρεσιονιστές καλλιτέχνες συναδέλφους της, ήθελε να καταπιαστεί με την γυμνή αλήθεια και να εκφράσει την συμπόνια της για τον απόκληρο, τον άσχημο. Ήταν θέμα τιμής για τους εξπρεσιονιστές να αποφεύγουν οτιδήποτε το ελκυστικό και να σοκάρουν την "μπουρζουαρζία" για να την αφυπνίσουν από την πραγματική ή την φανταστική τους νάρκη.

Το συγκεκριμένο έργο ανάγει σε ηρωική μορφή την γυναίκα που μην έχοντας καμία άλλη λύση, βλέπει το μωρό να πεθαίνει. Το έργο εμπνεύστηκε η Καίτε από μια θεατρική παράσταση με θέμα την απεργία των υφαντουργών στην Σιλεσία, σε περίοδο ανεργίας και κοινωνικής επανάστασης.

Το έργο και η σειρά στην οποία συμπεριλαμβάνεται, ψηφίστηκε για να πάρει ένα χρυσό μετάλλιο, ο αρμόδιος υπουργός όμως εισηγήθηκε στον Αυτοκράτορα να μην αποδεχτεί την πρόταση, "εν όψει του θέματος του έργου και της νατουραλιστικής του εκτελέσεως, από τα οποία ελλείπουν τελείως στοιχεία κατευνασμού η συμφιλιώσεως".

Αυτή φυσικά ήταν η πρόθεση της Καίτε Κόλβιτς, η οποία δεν έβλεπε άλλο τρόπο για να βγει κανείς από το αδιέξοδο παρά την επανάσταση.

Πηγή: "Το χρονικό της τέχνης", E.H. Combrich, 

εκδόσεις Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης