Τώρα διαβάζουμε (161 Βιβλίο): Ερνάν Ριβέρα Λετελιέρ, "Η αφηγήτρια ταινιών"

 

Μιλάμε για το βιβλίο

του Ερνάν Ριβέρα Λετελιέρ "Η αφηγήτρια ταινιών", μετάφραση Λένα Φραγκοπούλου (εκδόσεις Αντίποδες) 

Το βιβλίο πρότεινε στη Λέσχη η Έφη Πέτρου.

  

Σ' ένα μικρό χωριό στην έρημο Ατακάμα της Χιλής, όπου οι περισσότεροι κάτοικοι δουλεύουν στα ορυχεία του νίτρου, ένα χαρισματικό κορίτσι αποκτά απρόσμενα το ρόλο της αφηγήτριας ταινιών. Οι άνθρωποι προτιμούν να ακούν εκείνη να αφηγείται και να ζωντανεύει μπροστά τους τις ταινίες παρά να τις βλέπουν στο σινεμά του οικισμού, και στριμώχνονται στο σπίτι της για να παρακολουθήσουν τις αυτοσχέδιες παραστάσεις της. Μέσα από την πορεία της μικρής αφηγήτριας, μεταφερόμαστε στο άνυδρο τοπίο της πάμπας, όπου η ζωή είναι σκληρή και απογυμνωμένη από κάθε κίνητρο να τη ζήσεις.

 

Πηγή κειμένου και φωτογραφίας: https://antipodes.gr 

Τώρα διαβάζουμε (160 Βιβλίο): Ευγένιος Ιονέσκο, "Ο μόνος"

Μιλάμε για το βιβλίο 

  του Ευγένιου Ιονέσκο "Ο μόνος" μετάφραση Ζωρζ Σαρή, επιμέλεια Μάριος Πλωρίτης (εκδόσεις Κραναός, χ.χ. έκδοσης) 

ή  "Ο μοναχικός", μετάφραση Χρύσα Τσαλικίδου (εκδόσεις Ηλέκτρα 2006)

 την Πέμπτη 20 Φεβρουαρίου 2020, στις 7:00 μ.μ.,

στο σπίτι του Γιώργου Καλιεντζίδη.

Το βιβλίο πρότεινε στη Λέσχη η Χριστίνα Κελεσίδου.

Απόσπασμα από τον πρόλογο της Ζωρζ Σαρή

"Στο μοναδικό μυθιστόρημά του ο Ιονέσκο εκφράζεται θεατρικά, κινείται θεατρικά. Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς πως ξεκίνησε κάποια μέρα να το γράφει και πως το τέλειωσε κάποια άλλη μέρα δίχως να σηκωθεί από το κάθισμά του [...] Σε όλα τα θεατρικά του έργα ο Ιονέσκο υπολογίζει και ζυγιάζει την κάθε του λέξη, παιδεύει το κείμενό του [...] Κι αν ζύγισε την κάθε του λέξη, την κάθε του φράση, αλλά με τρόπο ιδιοφυή, έτσι που να δίνει στον αναγνώστη την εντύπωση του προχειρογραμμένου, μόνο και μόνο για να εκφράσει πιο έντονα τη κραυγή του ήρωά του;"

Βασιλόπιτα 2020_Δημοσίευμα της 02-02-2020

Πέρσι δεν βρέθηκε το φλουρί. Φέτος βρήκαμε δύο, γιατί ήταν δύο οι βασιλόπιτες. Δημιουργήθηκε ένα μικρό θέμα ως προς την κοπή, αλλά η "Στρατηγός" της Λέσχης, η Ανθή Καραμανλή βρήκε τη "λύση". Τυχερές φέτος ήταν η Μαρία Σιώτη, Υπεύθυνη Επικοινωνίας και Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης της ΕΡΤ3 και, κυρίως, φίλη της Λέσχης. Η δεύτερη τυχερή ήταν η Μαρία Αρχοντάκη, επίσης φίλη της Λέσχης. Η δημοσίευση των φωτογραφικών στιγμών γίνεται (επίτηδες) στις 2 Φεβρουαρίου 2020, δηλαδή την ημερομηνία  02-02-2020, επειδή τυχαίνει να είναι καρκινική γραφή 0202202 (να έχουμε να λέμε). Η εκδήλωση έλαβε χώρα, την Παρασκευή 17ην Ιανουαρίου 2020, εις οικογενειακόν κέντρον διασκεδάσεως στη δυτική Θεσσαλονίκη.

Από αριστερά: Στο βάθος ο Νίκος Ματενίδης. Σε πρώτο πλάνο: Αρχοντούλα Διαβάτη, Στέλλα Τενεκετζή, Παντελής Τρακίδης,
Ελένη Παπαστεργιάδου, Ρούλα Τσολακίδου, Γεωργία Μακρογιώργου

Τώρα διαβάζουμε (159 Βιβλίο): Περιχάν Μαγκντέτ, "Η ανάσα τους πίσω μας"

Μιλάμε για το βιβλίο 

  της Περιχάν Μαγκντέν "Η ανάσα τους πίσω μας", μετάφραση Ιώ Τσοκώνα (εκδόσεις Μελάνι, 2010),

 την Πέμπτη 6 Φεβρουαρίου 2020, στις 7:00 μ.μ.,

στο ALTE FABLON (Φιλίππου 71).
Το βιβλίο πρότεινε στη Λέσχη η Άννα Παντζή.

Η Περιχάν Μαγκντέν γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1960. Σπούδασε ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου. Ταξίδεψε για τρία χρόνια στην Ασία και έχει ζήσει σε διάφορες χώρες, ανάμεσα στις οποίες η Ινδία, η Ιαπωνία και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Έχει γράψει ποίηση, μυθιστορήματα και διηγήματα και εργάζεται ως δημοσιογράφος. Το 2006 η τουρκική κυβέρνηση άσκησε δίωξη εναντίον της επειδή με τα άρθρα της υποστήριξε έναν αντιρρησία συνείδησης που είχε φυλακιστεί όταν αρνήθηκε να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία.
Τα μυθιστορήματά της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και το βιβλίο της «Δύο κορίτσια» μεταφέρθηκε με επιτυχία στη μεγάλη οθόνη. Ζει στην Κωνσταντινούπολη με την έφηβη κόρη της και αρθρογραφεί στην εφημερίδα Ραντικάλ.

Τώρα διαβάζουμε (158 Βιβλίο): Χρήστος Πολατίδης, "Ένα τη βδομάδα" & Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής (19η συνάντηση)

Με την παρουσία του συγγραφέα

μιλάμε για το βιβλίο του
 "Ένα τη βδομάδα - πενήντα δύο ιστορίες, με 121 λέξεις η κάθε μία, 

για κάθε βδομάδα του χρόνου" (Ιδιωτική έκδοση, Σέρρες 2019),

 την Πέμπτη 23 Ιανουαρίου 2020, στις 7:00 μ.μ.,

στο ALTE FABLON (Φιλίππου 71).
Το βιβλίο πρότεινε στη Λέσχη ο Παντελής Τρακίδης.

Ο Χρήστος Πολατίδης γεννήθηκε στον Λευκώνα Σερρών το 1961. Σπούδασε στο Τμήμα Χημικών Μηχανικών, της Πολυτεχνικής Σχολής, του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου και ολοκλήρωσε την Διδακτορική του Διατριβή.

Ποιήματα και πεζά του έχουν βραβευθεί σε Πανελλήνιους διαγωνισμούς. Αρθρογραφεί σε εφημερίδες και περιοδικά, δημοσιεύοντας άρθρα γνώμης, μελέτες και φιλοσοφικά δοκίμια. Από το 2003 έως το 2008 υπήρξε συνεκδότης του περιοδικού Λόγου και Τέχνης «Δρομολόγιο»

Έργα του: «Έπεα Δάκοντα» (2001), «Εφίμερος Εφήμερος» (2011), «Έντεκα επί εκατόν είκοσι ένα» (2017), «Παλίντονος αλυπία» (2018), «Ένα τη βδομάδα» (2019).

Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής 

Στον ίδιο χώρο, στις 6:00 μ.μ., θα πραγματοποιηθεί η19η συνάντηση των μελών του Εργαστηρίου Δημιουργικής Γραφής της Λέσχης. Το Εργαστήρι συντονίζει η Γεωργία Μακρογιώργου.

Η βασιλόπιτα του 2020 της Λέσχης Ανάγνωσης ΕΡΤ3

 Τα της βασιλόπιτας και όλα τα λοιπά... ιδίοις (των μελών της Λέσχης) εξόδοις

Τώρα διαβάζουμε: Γιάννης Μπεράτης, "Το πλατύ ποτάμι" (157 Βιβλίο)

Μιλάμε για το βιβλίο 
του Γιάννη Μπεράτη, "Το πλατύ ποτάμι" (Εκδόσεις Ερμής),

Α΄ Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος [1966],

 την Πέμπτη 9 Ιανουαρίου 2020, στις 7:00 μ.μ.,

στο ALTE FABLON (Φιλίππου 71).
Το βιβλίο πρότεινε στη Λέσχη ο Αλέξης Αλεξίου.

Γιάννη Μπεράτη, Το πλατύ ποτάμι (απόσπασμα)

Μας δώσανε κάτι ζώα, αχ! Θεέ μου, κάτι τόσο δύστυχα, μελλοθάνατα ζώα, που 'λεγες πως αν λίγο τα σπρώξεις, αν τους δώσεις έτσι μια με το χέρι σου, θα σωριαστούν εκεί που βρίσκονται κ' ίσως από μέσα τους θα σ' ευχαριστούν γι' αυτό. — Όλες αυτές οι πληγές, έτσι σαν κόκκινο γυαλί που κάτι υγρό διαφαίνεται από κάτω του: πίσω στ' αχαμνά μπούτια κοντά στην ουρά, σ' όλα τα πλευρά τους και την πλάτη τους απ' τα σαμάρια· σ' όλα τα γόνατα που δεν είχαν πια τρίχα…

Μα πώς θα πάμε μ' αυτά τα ζώα; Είναι δυνατόν να πάμε μ' αυτά τα ζώα; διαμαρτυρόμουνα στους αρμοδίους αξιωματικούς. Αφού ακριβώς πριν τους είπα και τους το τόνισα τόσο πολύ ότι για τα μηχανήματα θέλω γερά, ψηλά ζώα…

Σηκώνανε τους ώμους, τεντώνανε προς τα μπρος το πηγούνι τους και λέγανε:

– Τί να σου κάνουμε; Τί να σου κάνουμε; Αυτά είχαμε διαθέσιμα αυτή την ώρα, κι αυτά σου δώσαμε. Πάντως η διαταγή είναι να φύγεις αμέσως.

Είναι βλέπεις που δεν τρώνε τα ζωντανά, κύριε Ανθυπασπιστά, λέγανε οι ημιονηγοί δίπλα μου καθώς ανηφορίζαμε. Τώρα με την Άνοιξη και με το χορτάρι μπορεί να πάρουνε λίγο επάνω τους. Μα μια καραβανίτσα στάρι (κι όχι, μη φανταστείς ποτέ καλά γιομάτη) για μεσημέρι-βράδυ, τί να σου κάνει για το ζώο που δωσ' του και το φορτώνουνε και το τραβολογάνε δεξιά κι αριστερά. Αυτός τα λυπάται τα φουκαριάρικα — είναι απ' τη Μυτιλήνη κ' είχε πάντα δικό του μουλάρι.

[πηγή: Γιάννης Μπεράτης, Το πλατύ ποτάμι. Με ανέκδοτες ημερολογιακές σημειώσεις, πρόλ. Κ.Θ. Δημαράς, Ερμής, Αθήνα 2002, σ. 279-280]

Πηγή κειμένου: http://ebooks.edu.gr

Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής 

  18η συνάντηση των μελών του Εργαστηρίου Δημιουργικής Γραφής, 

με εισηγήτρια την Γεωργία Μακρογιώργου