13 Νοεμβρίου 2015

Βιβλιοπαρουσίαση, Νίκος Μυλόπουλος "Τέλος της περιπλάνησης", ΒΙΒΛΙΟρυθμός-Σαββάλας, Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2015, 7μ.μ.



Ο Νίκος Μυλόπουλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1951. Σπούδασε ιατρική και ειδικεύτηκε στην οφθαλμολογία. Είναι διδάκτορας ιατρικής του ΑΠΘ. Στην ποίηση εμφανίστηκε εκδίδοντας την πρώτη του συλλογή το 2002. με τίτλο "Παράκτιος πια ο έρωτας" (εκδ. Πλέθρον). Ακολούθησαν οι συλλογές: "Δυο παράθυρα με κιμωλία" (εκδ. Μεταίχμιο, 2005), "Οι εραστές πάντα σιωπούν" (εκδ. Μεταίχμιο, 2007), "Ξημερώνει στο γέλιο σου" (Εκδόσεις των Φίλων, 2011), "Όνειρα σε συνέχειες" (εκδ. Σαιξπηρικόν, 2012).
Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2015)Τέλος της περιπλάνησης, Γαβριηλίδης
(2012)Όνειρα σε συνέχειες, Σαιξπηρικόν
(2011)Ξημερώνει στο γέλιο σου, Εκδόσεις των Φίλων
(2007)Οι εραστές πάντα σιωπούν, Μεταίχμιο
(2005)Δυο παράθυρα με κιμωλία, Μεταίχμιο
(2002)Παράκτιος πια ο έρωτας, Πλέθρον

Πηγή βιοεργογραφικού και φωτο:/www.biblionet.gr

12 Νοεμβρίου 2015

Η λέξη του μήνα: Φίλος/Φίλη 18.3

από την Ανθή Καραμανλή

 
πηγή εικόνας: kretikesphoresies

3 ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ
για την ΦΙΛΙΑ

Το παν σβήνει και χάνεται
στου χρόνου την πορεία,
μα ένα στέκει άφθαρτο,
η αληθινή φιλία! 


Ο φίλος κι η φιλία του 
πιότερη έχουν χάρη 
απ' το ασημοχρύσαφο
και το μαργαριτάρι!
 

Απ' της φιλίας ανώτερο
όρκο άλλο δεν έχει,
κάθε λεβέντης Κρητικός
ετούτο το κατέχει!

11 Νοεμβρίου 2015

64 Βιβλίο - Γιώργος Σκαμπαρδώνης, "Νοέμβριος - 33 διηγήματα" (4ος χρόνος)

Γιώργος Σκαμπαρδώνης, Νοέμβριος - 33 διηγήματα
Εκδόσεις Πατάκη,  2014
Βιβλίο: 64ο
28-1-2015
Πρόταση του Γιώργου Καλιεντζίδη

Αναδημοσίευση της κριτικής από το 
 περιοδικό Η παρέμβαση , 
την πνευματική επιθεώρηση Κοζάνης


Ηλίας Κουτσούκος
Στην αρχή οι τίτλοι που σχεδόν όλοι τους είναι στίχοι από ποίηση δική του και ξεχωριστή: «το ελάχιστο», «στο ΑΤΜ που δίνει ποιήματα», «ο κύριος Cricket ίπταται», «Ο κυρ Μανουήλ  Πανσέληνος δεσπόζει», «λατέρνα στο ασανσέρ, «το κέικ-σκαντζόχοιρος», «νυχτερίδα στο σακάκι», «η Απολλώνια ίλη» κ.ά.
Και μετά όλη αυτή η ζωγραφιά, η γλυπτική, η μουσική και το σινεμά που φτιάχνουν οι λέξεις του, σμιλεύοντας τις φράσεις-προτάσεις.
Αυτό το απόλυτα αισθησιακό μιας μεταφυσικής έκφρασης της πραγματικότητας που οι περισσότεροι κάνουμε πως δεν υπάρχει και σ αυτόν υπάρχει ,ανοιχτή σαν τριαντάφυλλο που το προσφέρει στην Ια του, σε μας και στα αδέσποτα.
Ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης με το τελευταίο του βιβλίο  «Νοέμβριος- 33 Διηγήματα», μου ξύπνησε συναισθήματα που ’χα καταχωνιάσει για να μένω ήρεμος… Μου ξύπνησε τη ζήλεια... «να ’γραφα έτσι», μου ξύπνησε την οργή κατά του εαυτού και άλλων… «γιατί δεν γράφουμε έτσι» και άλλα ανομολόγητα που μου αρέσουν, τα γουστάρω, θέλω να με κυριεύουν όπως το πάθος μου για το τσιγάρο, το Ιρλανδέζικο ουίσκι, το Μοντεκρίστο νούμερο τέσσερα , τα ακριβά μεταξωτά μαύρα φουλάρια κι η χιλιοδιακοσάρα Γιαμάχα μου. Γιατί αυτό είναι η Λογοτεχνία του στην αφήγησή της σαν πινελιές του Καραβάτζιο, σαν νότες απ τις Βαλκυρίες του Βάγκνερ, σαν τις πτυχές απ τα γλυπτά του Ροντέν και ταυτόχρονα είναι σαν το αγριεμένο μάτι του φονιά, σαν τον τρομοκράτη που αφήσει τη σακούλα με τη βόμβα, σαν τον ελάχιστο καλόγερο που είναι μέχρι τα μπούνια ερωτευμένος  με την Παναγία του.
Τα  κείμενα  του Σκαμπαρδώνη είναι εκτός κριτικής -όπως κι αυτή η αυθαίρετη ελάχιστη κριτική- άλλωστε.


Χριστίνα Βουμβουράκη
Γιώργος Σκαμπαρδώνης
γεν. 1953
Αν δεν ήταν διηγήματα, θα ήταν κουτιά. Μικρούτσικα και διάφανα, κλεισμένα αεροστεγώς, για να διατηρηθούν περισσότερο, μην πω για πάντα, τα περιεχόμενα τους. Να πάρει, δεν μπορώ να χώσω το χέρι μου μέσα, να πασπατέψω ό,τι περιέχουν, ούτε να τα πάρω σπίτι μου μπορώ: είναι άλλου-νου. Μπορώ βέβαια να τα χαζεύω για ώρα, έτσι καλοφτιαγμένα που είναι γεμάτα με αισθήματα και μπιχλιμπίδια.

Εκείνο «Το ελάχιστο» μου γυάλισε, που όταν το πάρω στα χέρια μου, αν το κουνήσω πάνω κάτω χοροπηδάει, κουδουνίζοντας, μες στο κενό που έχει περισσέψει. Δεν πειράζει, ας μπει και αυτό με τα υπόλοιπα κουτιά στο μελαγχολικό Μουσείο των παραδόξων στιγμιότυπων, που μας θυμίζει πόσο υπέροχα υπάρχουμε.

10 Νοεμβρίου 2015

Είπαν: Wolfgang Koeppen


Έτσι ταξιδεύανε οι Θεοί. Με τους ανέμους, στους ώμους των αιθέρων, στο φως. Ο ήλιος κάνει το μέταλλο των φτερών να λαμπυρίζει, πυρώνει μέσα από τα παράθυρα την καμπίνα του σκάφους. Ο θρίαμβος του Δαίδαλου, το όνειρο του Ίκαρου, το κέρδος του Ερμή. Επιχειρηματίες, τουρίστες. Βαρεμάρα των ξιπασμένων. Το τυπικό μενού: Σνίτσελ από μοσχάρι γάλακτος με σάλτσα ντομάτας. Τέσσερις ώρες από το Μόναχο και τρεις χιλιάδες μέτρα ύψος. Ούτε ένα σύννεφο. Η γη ξεκουράζεται απλωμένη σαν προβιά κομμένη σε φέτες, κατεργασμένη σε ταμπάκικο, δαντελωτή, με κόλπους, περιορισμένη από τη θάλασσα, γκριζοπράσινη, λερωμένο άσπρο ως μαύρο εμφιαλωμένο σε φωτεινότητα, γνήσιο ουρανί. Ελλάδα, η χώρα των θρύλων, η πατρίδα των θεών, η κοιτίδα της σκέψης, της ύβρεως και της τραγωδίας, ο κήπος του μύθου. Ποιος δεν νιώθει πως επιστρέφει σπίτι του όταν πετάει προς Ελλάδα; (Wolfgang Koeppen, Οι απόγονοι της Σαλαμίνας ή Οι βαρύθυμοι Έλληνες, μετάφραση: Niki Eideneier, University Studio Press 2009, σ.1-2)

9 Νοεμβρίου 2015

ΕΡΤ και ΕΡΤ3 - Δεν άνθησαν ματαίως τόσα θαύματα: «Ο γάτος με τις εννιά ουρές»

ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ, ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΤΡΟΜΟΣ, ΒΙΟΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ ΣΤΟΝ «ΓΑΤΟ ΜΕ ΤΙΣ ΕΝΝΙΑ ΟΥΡΕΣ»
ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3

Η Κινηματογραφική Λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ-3 στα πλαίσια του αφιερώματος Ο Κίτρινος Τρόμος (Cinema Giallo) προβάλλει τη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου στις 21:00 στην αίθουσα ΒΑΚΟΥΡΑ 2 (Ιωάννου Μιχαήλ 8, τηλ. 2310233665) το θρίλερ του Ντάριο Αρτζέντο Ο γάτος με τις εννιά ουρές (Ιταλία, 1971, έγχρωμη, 115'). Παίζουν: Τζέιμς Φρανσίσκους, Καρλ Μάλντεν, Κατρίν Σπακ, Πιέρ Πάολο Καπόνι.

Η ταινία είναι μια ευγενική προσφορά του 20ού Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου και του κ. Νίνου Φένεκ Μικελίδη, ενώ η συνδιοργάνωση και καλλιτεχνική επιμέλεια γίνονται από το ΚΕΜΕΣ. Θα προλογίσει ο Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου, ενώ στο τέλος της προβολής θα ακολουθήσει μακρά συζήτηση με το κοινό. Στους θεατές θα διανεμηθεί έντυπο συλλογικό κείμενο του ΚΕΜΕΣ.

Το προς συζήτηση θέμα στο λαϊκό πανεπιστήμιο για τον κινηματογράφο θα είναι: Στρεβλά γονίδια και βιοηθική.


Ένας δημοσιογράφος προσπαθεί να λύσει μια σειρά φόνων που σχετίζονται με ερευνητικά πειράματα μιας μεγάλης κλινικής, χρησιμοποιώντας τη βοήθεια ενός τυφλού πρώην δημοσιογράφου, που υπήρξε τυχαίος αυτήκοος μάρτυρας .

Το συλλογικό κείμενο του ΚΕΜΕΣ που θα διανεμηθεί είναι το ακόλουθο:

«Το δεύτερο θρίλερ του Αρτζέντο, ύστερα από το “Πουλί με τα κρυστάλλινα φτερά.” Ένας δημοσιογράφος προσπαθεί να λύσει μια σειρά φόνων που σχετίζονται με ερευνητικά πειράματα μιας μεγάλης κλινικής. Σύμμαχος του στέκεται ένας τυφλός πρώην δημοσιογράφος, που υπήρξε τυχαίος αυτήκοος μάρτυρας.
Τουλάχιστο τέσσερις δεκαετίες νωρίτερα ο Αρτζέντο ανιχνεύει το θέμα της μοριακής βιολογίας, σημειώνοντας όχι μόνον τις εκτροπές της αλλά και τον πλήρη έλεγχο και χειραγώγηση του ατόμου (φακέλωμα). Για άλλη μια φορά ο ήρωας «πληρώνει» τη χρωματοσωμική ιδιαιτερότητά του (στρέβλωση), το κακό έρχεται δηλαδή από το ..  μέσα μας, το γονίδιο.
Ωστόσο, σ’ αυτό το θαυμαστό φιλμ ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η ατμόσφαιρα και η καταγραφή μιας επικίνδυνης μοναχικότητας. Ο τίτλος παραπέμπει στις εννέα  διαφοροποιήσεις του μυστηρίου της μυθοπλασίας, ενώ η κινηματογράφηση αναδεικνύει την αγωνία και τον πανικό του δράστη. Ελλείψεις, ημιτόνια, γεγονότα των «νεκρών» χρόνων, η απώλεια του βλέμματος (Καρλ Μάλντεν), το τέλος της αποστολής, το κενό, το ατελέσφορο.
Ταυτόχρονα, το παραπάνω εύρημα αμφισβητείται, μια και οι δολοφονίες τελικά προκαλούνται από τον κοινωνικό περίγυρο. Η καριέρα κινδυνεύει από τους εκβιασμούς των ανταγωνιστών, που καταφέρνουν να μη στιγματίζονται αλλά να χρησιμοποιούν τις επιστημονικές ανακαλύψεις εις βάρων των συνανθρώπων τους. Η επιστημονική γνώση δε συμβαδίζει με μια ανώτερη ηθική αλλά μόνο με την επίτευξη του κέρδους με κάθε μέσο.
Ο Αρτζέντο χρησιμοποιεί τα αντιθετικά ζεύγη ανάμεσα στους χαρακτήρες για να τονίσει τις διαφορές ανάμεσα στις συμπεριφορές του. Ο διευθυντής της κλινικής με την κόρη του, ο τυφλός με την θετή του κόρη, η έμφυτη βία με την επίκτητη κλπ., όλα τονίζουν τις αντιθέσεις που κάποτε φτάνουν στα όρια και εκρήγνυνται.
Οι αναφορές στο σινεμά του Μάριο Μπάβα είναι παρούσες για άλλη μια φορά, δείχνωντας την κρυμμένη ποιοτικότητα των φτηνών παραγωγών. Βαθύτατα μελαγχολική ταινία, σε ποτίζει με ερωτήματα πέραν της πρόβλεψης και του τέλους. Καλό, πάντα μοντέρνο και ποτέ ξεπερασμένο, φιλμ για τον εσωτερικό φραγμό της μοίρας, τις προδιαγραφές της απώλειας (μας).»


ΔΕΚΑ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ ΤΟΝ «ΓΑΤΟ ΜΕ ΤΙΣ ΕΝΝΙΑ ΟΥΡΕΣ»

Εξάλλου, 10 λόγοι για να μην χάσετε τον Γάτο με τις εννιά ουρές είναι:

1.    Για τη δυναμική σκηνοθεσία του Ντάριο Αρτζέντο.
2.    Για το ευρηματικό σενάριό του.
3.    Για τον δυναμικό πρωταγωνιστή Τζέιμς Φραντσίσκους.
4.    Για τον δεύτερο ρόλο του Καρλ Μάλντεν.
5.    Για την μελαγχολική μουσική του Ένιο Μορικόνε.
6.    Για την ατμοσφαιρική έγχρωμη φωτογραφία του.
7.    Για την επιστημονοφάνεια του.
8.    Για την κριτική του καριερισμού των επιστημόνων.
9.    Για την αμφισβήτηση της κληρονομικού ντετερμινισμού.
10.  Για την εισαγωγή της έννοιας της βιοηθικής.


Υ.Γ. Την επόμενη Δευτέρα 16 Νοεμβρίου η Κινηματογραφική Λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ-3 προβάλλει, στα πλαίσια της υποενότητας για τον Ντάριο Αρτζέντο, το αριστούργημά του Βαθύ Κόκκινο (1975).

8 Νοεμβρίου 2015

Η λέξη του μήνα: Φίλος/Φίλη 18.2

Για τη λέξη του μήνα ,
από τη Ντίνα Παπαδοπούλου

 


Χόρχε Λουίς Μπόρχες 

Ποίημα στους φίλους



Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις
για όλα τα προβλήματα της ζωής σου,
ούτε έχω απαντήσεις
για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙
όμως μπορώ να σ’ ακούσω
και να τα μοιραστώ μαζί σου.

Δεν μπορώ ν’ αλλάξω
το παρελθόν ή το μέλλον σου.
Όμως όταν με χρειάζεσαι


Χόρχε Λουίς Μπόρχες (1899-1986)
Πηγή φωτο:https://el.wikipedia.org
θα είμαι εκεί μαζί σου.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου.
Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου
να κρατηθείς και να μη πέσεις.

Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου
δεν είναι δικές μου.
Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο.

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια
αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις,
όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο
που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου
όταν κάποιες θλίψεις
σου σκίζουν την καρδιά,
όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου
και να μαζέψω τα κομμάτια της
για να την φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.

Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι
ούτε ποιος πρέπει να γίνεις.
Μόνο μπορώ
να σ' αγαπώ όπως είσαι
και να είμαι φίλος σου.

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν
τους φίλους μου και τις φίλες μου,
δεν ήσουν πάνω
ή κάτω ή στη μέση.

Δεν ήσουν πρώτος
ούτε τελευταίος στη λίστα.
Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο.

Να κοιμάσαι ευτυχισμένος.
Να εκπέμπεις αγάπη.
Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.

Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους άλλους.

Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες.
Να ακούμε την καρδιά μας.
Να εκτιμούμε τη ζωή.

Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι
ο πρώτος, ο δεύτερος ή ο τρίτος
στη λίστα σου.

Μου αρκεί που με θέλεις για φίλο.
Ευχαριστώ που είμαι.

[ Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Ποιήματα, μετάφρ. Δ. Καλομοίρης, Ελληνικά Γράμματα, 1995 ]

7 Νοεμβρίου 2015

Ο μήνας Νοέμβρης

Από την αρχαιότητα ακόμη, διάφορα ιδιαίτερα εμφανή ουράνια αντικείμενα προειδοποιούσαν τους ανθρώπους σαν σημάδια των αλλαγών του καιρού. Για παράδειγμα, το πανέμορφο ανοιχτό αστρικό σμήνος των Πλειάδων, γνωστότερο στο λαό μας με την ονομασία Πούλια. Ακόμη και από την εποχή του Ησίοδου η δύση των Πλειάδων αμέσως μετά την δύση του Ήλιου, που συμβαίνει στα μέσα Νοεμβρίου, σημάδευε και σημαδεύει την περίοδο της έλευσης του κρύου και «προειδοποιούσε τους γεωργούς να σπεύσουν να ολοκληρώσουν την σπορά, αλλά και τους κτηνοτρόφους να κατηφορίσουν στα χειμαδιά». 
Πηγή εικόνας: Πλειάδες
Όπως μας λέει η παροιμία: «Στις δεκαφτά ή στις δεκοχτώ πέφτει η Πούλια στο γιαλό, και πίσω παραγγέλνει: μηδέ στανίτσα στα βουνά, μήτε γιωργός στους κάμπους», ή σε μιαν άλλη παραλλαγή: «μήτε τσομπάνος στα βουνά, μήτε γεωργός στους κάμπους».
 Οι ακατάστατες αυτές καιρικές συνθήκες που επικρατούν έδωσαν στον Νοέμβριο το όνομα «Ανακατωμένος», αν και είναι γνωστός στον λαό μας και ως Σποριάς ή Μεσοσπορίτης γιατί τότε γίνεται η σπορά των δημητριακών.
Στις άλλες γεωργικές ασχολίες περιλαμβάνεται επίσης και το λιομάζωμα. Σύμφωνα με τον Νίκο Ψιλάκη: «Στα ελληνικά λιόφυτα αρχίζει κάθε Νοέμβρη το πανηγύρι της ελιάς. Παλιότερα οι γυναίκες με τα καλάθια μάζευαν μία-μία τις πεσμένες ελιές.
Πηγή εικόνας: Λιομάζωμα
 Αλλού οι μαζωχτάδες χτυπούσαν τα κλαδιά με ράβδους και μάζευαν τον καρπό από τα στρωμένα ελαιόπανα. 
Πηγή εικόνας: Λιομάζωμα, Θεόφιλος
Τελευταία η τεχνολογία αντικατέστησε την αρχαία ξύλινη ράβδο με μεταλλική περιστρεφόμενη». 
Πηγή πληροφοριών: wikipedia

.