Κινηματογραφική Λέσχη των Εργαζομένων της ΕΡΤ3: «Ο δολοφόνος του μεσονυχτίου» - Δευτέρα 9-1-2017

 ΤΡΟΜΟΣ ΚΑΙ ΣΙΝΕΦΙΛ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΣΤΟ «ΔΟΛΟΦΟΝΟ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΧΤΙΟΥ»

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3

Η Κινηματογραφική Λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ-3 και το ΚΕΜΕΣ παρουσιάζουν στα πλαίσια του αφιερώματός τους Το ζεύγος και η βία τη Δευτέρα 9 Ιανουαρίου στις 21:00 στην αίθουσα ΒΑΚΟΥΡΑ 1 (Ιωάννου Μιχαήλ 8, τηλ. 2310233665) το καθηλωτικό θρίλερ του Μπράιαν Ντε Πάλμα Ο δολοφόνος του μεσονυχτίου (ΗΠΑ, 1981, έγχρωμη, 107'). Παίζουν: Τζον Τραβόλτα, Νάνσι Άλεν, Τζον Λίθγκοου.

Θα προλογίσει ο Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου, ενώ στους θεατές θα διανεμηθεί έντυπη ανάλυση του Θόδωρου Γιαχουστίδη. Στο τέλος της προβολής θα ακολουθήσει μακρά συζήτηση με το κοινό.

Το προς συζήτηση θέμα στο μάθημα για τον κινηματογράφο θα είναι: Αναπαράσταση, ζωή, τέχνη, κινηματογράφος.

Ένας ηχολήπτης ηχογραφεί κατά λάθος μια δολοφονία και βρίσκεται στη μέση μιας πολτικής συνομωσίας.

Η ανάλυση που θα διανεμηθεί είναι η ακόλουθη:

 

««I didn't hire her for her scream, Jack, I hired her for her tits!»…

Να είσαι ηχολήπτης σε εταιρία παραγωγής b-movie της κακιάς ώρας. Να είσαι όμως άψογος επαγγελματίας. Επειδή αγαπάς αυτό που κάνεις. Και να ηχογραφείς μέσα στην ερημιά ψάχνοντας για αυθεντικούς ήχους, π.χ. μιας κουκουβάγιας. Και να «πιάνεις» στο background έναν πυροβολισμό. Να ανακαλύπτεις κάτι που δεν έπρεπε να ακούσεις. Και να βρίσκεσαι στο μέσο μιας πολιτικής συνωμοσίας, εσύ, ένας άσημος ηχολήπτης, με έναν τεράστιο σκοτεινό μηχανισμό απέναντί σου. Παράλληλα και ταυτόχρονα χρειάζεται άμεσα να βρεις μια γυναικεία κραυγή. Μια κραυγή τρόμου, για να ντύσει μια ακόμα ταινία του κώλου. Η πρωταγωνίστρια της εν λόγω ταινίας έχει υπέροχο, ερεθιστικότατο σώμα, αλλά δεν ξέρει να κραυγάζει! Συμβαίνει! Ισχύει! Κι εσύ να ερωτεύεσαι μια κοπέλα, που προσπαθεί να σωθεί, μπλεγμένη σε κάτι που την ξεπερνά. Μια κοπέλα, που, όπως αποδεικνύεται, έχει υπέροχη κραυγή...

Ο Ντε Πάλμα σε τούτη την ταινία του, την 14η της τεράστιας φιλμογραφίας του, συνεχίζει να δανείζεται δημιουργικά από συναδέλφους του και να «μπλέκει» το σενάριό του με παραπομπές στην πραγματικότητα και δη την πολιτική. Αυτήν τη φορά, ο πλέον χιτσκοκικός και «ηδονοβλεψίας» από όλους τους σκηνοθέτες «κλέβει» τη βασική ιδέα της ταινίας του από τον Αντονιόνι και το «Blow-Up» του. Εκεί, ο Ντέιβιντ Χέμινγκς υποδύεται έναν μοδάτο φωτογράφο στο Λονδίνο της δεκαετίας του '60, που νομίζει (;) πως σε μια φωτογραφία του έχει αποτυπώσει μια δολοφονία! «The eyes Chico, they never lie» θα ακουστεί η περίφημη ατάκα στην επόμενη ταινία του Ντε Πάλμα, το υπέροχο «Ο σημαδεμένος» («Scarface», 1983). Ναι, τα μάτια δεν λένε ψέματα, αλλά μπορεί να πιστέψουν ένα ψέμα. Το ίδιο και τα αυτιά. Στη μεγαλύτερα παραμύθα όλων, τον κινηματογράφο, τα μάτια και τα αυτιά του ανθρώπου που βρίσκεται μέσα στη σκοτεινή αίθουσα βλέπουν και ακούνε ένα ψέμα. Το πιο όμορφο ψέμα από όλα. Σπουδαία ταινία, με αναφορές στη δολοφονία του Κένεντι, το Γουότεργκέιτ, το σκάνδαλο Chappaquiddick. Η ταινία που αγαπά πιο πολύ ο Κουέντιν Ταραντίνο από τη φιλμογραφία του Ντε Πάλμα. Με μαγική φωτογραφία από τον Βίλμος Ζίγκμοντ και υπέροχη μουσική από τον Πίνο Ντονάτζιο. Κι ένα σπουδαίο πεσιμιστικό φινάλε (πολλοί θεώρησαν ότι ήταν υπεύθυνο για την εμπορική αποτυχία της ταινίας στην εποχή της) που δεν θα ξεχάσετε ποτέ!»

ΔΕΚΑ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ ΤΟΝ «ΔΟΛΟΦΟΝΟ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΧΤΙΟΥ»

Εξάλλου, 10 λόγοι για να μην χάσετε τον Δολοφόνο του μεσονυχτίου είναι:

1.      Για την εξαιρετική και έξυπνη πολιτική αντιστοίχισή του με την υπόθεση Τζεφ Κένεντι, που υπήρξε πολύκροτο σκάνδαλο.

2.      Για την απευθείας σινεφίλ αναφορά στον Αντονιόνι και στο Blow-Up.

3.      Για το εύστοχο λογοπαίγνιο των δυο τίτλων Blow-Up και Blow-Out, που ο πρώτος αναφέρεται στη φωτογραφία και ο άλλος στον κινηματογράφο.

4.      Γιατι ο Μπράιαν Ντε Πάλμα ταυτίζεται με τον βασικό πρωταγωνιστή Τζον Τραβόλτα, που ουσιαστικά από ηχολήπτης γίνεται ένας σκηνοθέτης.

5.      Για τον βιωματικό ρόλο της Νάνσι Άλεν.

6.      Για την εξαιρετική και λειτουργική μουσική.

7.      Για την καταπληκτική, για άλλη μια φορά, φωτογραφία του Βίλμος Ζίγκμοντ, που αποδίδει εξαιρετικά σκοτάδια, υποψίες αλλά και επικίνδυνους φωτισμούς.

8.      Για τη μεγάλη αλήθεια του κινηματογράφου, που μετατρέπει τις εικόνες σε κίνηση και τις αξιοποιεί περισσότερο, ενσωματώνοντας σε αυτές ήχους.

9.      Για τη μεγάλη αλήθεια που έχει σχέση με την αναπαράσταση και τη ζωή, πως τίποτα δεν είναι πιο αληθοφανές από το ίδιο το πραγματικό.

10.  Γιατι η ταινία είναι μία από τις πιο σύγχρονες, έξυπνες, διεισδυτικές και αιχμηρές ταινίες της δεκαετίας του '80, εποχή που το αμερικανικό σινεμά αρχίζει τη μεγάλη του κάθοδο.

Υ.Γ. Την επόμενη Δευτέρα 16 Ιανουαρίου η Κινηματογραφική Λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ-3 και το ΚΕΜΕΣ παρουσιάζουν στα πλαίσια του ίδιου αφιερώματος το κλασικό φιλμ νουάρ Ανθρώπινη κόλαση (1947) μαζί με τη βραβευμένη μικρού μήκους ταινία Το Ποτάμι της Κουκουβάγιας (1962).

Βραβείο πεζογραφίας στον Γιάννη Ν. Μυλόπουλο

Γιάννης Ν. Μυλόπουλος

Το διήγημα του Γιάννη Ν. Μυλόπουλου «23.23» κέρδισε το 2ο βραβείο στην κατηγορία Πεζογράφημα-Διήγημα στο πλαίσιο του 5ου Πανελλήνιου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού 2016, διοργάνωσης του Ομίλου για την UNESCO Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος.

"Βόλταρα στην παραλιακή με το σαραβαλάκι, περιμένοντας υπομονετικά τηλεφώνημα σου. Χθες το χτυπήσανε ξανά. Είναι η τρίτη φορά μέσα σε πέντε μήνες. Στο πίσω αριστερό φανάρι. Οι κάφροι δεν αφήσανε ούτε ένα σημείωμα παρά μονάχα έντονα ξύσματα κόκκινου χρώματος πάνω στο μαύρο του αγέρωχου Volkswagen. «Μόλις βγω απο το tube σου τηλεφωνώ, αγάπη!», μου τέξταρες σε ένα εντελώς άψυχο SMS. Η προσμονή ζωγραφισμένη εδώ και λίγες εβδομάδες. Για την ακρίβεια απο τότε που έφυγες, στις αρχές Αυγούστου για το Βig Apple! Γελάω μόνη μου, όταν σκέφτομαι την πρόταση γάμου στο νησάκι μας. Αυτό που πάμε συνέχεια, απο τότε που γνωριστήκαμε για τα καλά εκείνο τον Απρίλιο λίγο έξω απο το κτίριο της Σ.Ε.Υ.Π. Εκεί, στην υπέροχη και απομακρυσμένη Ικαρία. Στη δική μας Ικαρία. Όπως εμείς ξέρουμε να τη ζούμε. Σ’ ένα δικό μας κόσμο, ως συνήθως. Σ’ ένα δικό μας χρόνο. Μας ταιριάζει είναι η αλήθεια".

Συνέχεια στο http://www.andro.gr

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/empneusi/giannis-mylopoulos/ ]"

Παντελής Τρακίδης και πέντε χρόνια λειτουργίας της Λέσχης Ανάγνωσης ΕΡΤ3

Παντελής Τρακίδης
Πηγή φωτό: https://www.facebook.com/

Πέντε χρόνια Λέσχη, είκοσι δύο άνθρωποι, εκατό βιβλία. Τα γιορτάσαμε με τούρτα, ταβέρνα και κρασί. Πώς αλλιώς;

Όσοι δεν ξέρουν από λέσχες, να θυμίσω πως το 60% των λεσχών δεν προλαβαίνουν να σβήσουν το πρώτο κεράκι και διαλύονται. Στην αρχή το καράβι είχε στιγμές που βρίσκονταν σε φουρτούνα –εκεί μερικοί χάθηκαν όπως ήταν φυσικό– κι σ’ αυτούς που άντεχαν, όμως, υπήρχαν εντάσεις –έστω κι αν δεν ειπώθηκαν, η ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα μαρτυρούσε πληγωμένους εγωισμούς. -«Εμένα μου άρεσε πολύ εκείνο το βιβλίο, εσένα όχι, δεν το κατάλαβες κλπ»- Δεν είναι καθόλου εύκολο να ταυτιστούν τόσοι άνθρωποι, έντονες προσωπικότητες, διαφορετικών ηλικιών, πολιτικών πεποιθήσεων, αναγνωσμάτων, βιωμάτων… Παρ’ όλα αυτά εμείς τα καταφέραμε. Τα καταφέρνουμε. Και όχι μόνο τα καταφέρνουμε, αλλά, μέσα από αυτό το παράξενο μωσαϊκό, ξεπήδησαν φιλίες, συμπάθειες και μια απίστευτη αποδοχή του «διαφορετικού», που όχι μόνο να μην ενοχλεί αλλά να το αποζητούμε κι όλας. Πλέον στη «θέση» του συναναγνώστη δεν προβάλουμε «αντίθεση» αλλά λειτουργούμε «θέση» + «θέση» = Σύνθεση.

Αντίο Χριστόφορε Μηλιώνη

Ο Χριστόφορος Μηλιώνης γεννήθηκε στο Περιστέρι Πωγωνίου, το 1932, και πέθανε χθες, Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2017. Σπούδασε κλασική φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ και εργάστηκε στη Μέση Εκπαίδευση. Εξέδωσε βιβλία με διηγήματα, μυθιστορήματα και με φιλολογικά δοκίμια. 

Σε ανακοίνωση της, η Εταιρεία Συγγραφέων αναφέρει: «Με μεγάλη μας λύπη πληροφορηθήκαμε τον θάνατο του ιδρυτικού μέλους της Εταιρείας μας, Χριστόφορου Μηλιώνη. Ο Χριστόφορος Μηλιώνης ήταν ένας καταξιωμένος συγγραφέας, ιδιαίτερα γνωστός για τα διηγήματά του, τα οποία βραβεύτηκαν και μεταφράστηκαν στο εξωτερικό. Στους οικείους του εκφράζουμε τη συμπαράστασή μας».

Και η Εταιρία Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης: «Με λύπη σας πληροφορούμε ότι πέθανε ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες διηγηματογράφους, ο βραβευμένος και καταξιωμένος πεζογράφος Χριστόφορος Μηλιώνης. Συλλογές διηγημάτων: Παραφωνία (1961)· Το πουκάμισο του Κένταυρου (1971)· Τα διηγήματα της Δοκιμασίας (1978)· Το πουκάμισο του Κένταυρου και τ’ άλλα διηγήματα (1982, συγκεντρ. έκδ.)· Καλαμάς κι Αχέροντας (1985)· Χειριστής ανελκυστήρος (1993)· Το μικρό είναι όμορφο (1997)· Τα φαντάσματα του Γιορκ (1999)· Μια χαμένη γεύση (1999)· Η φωτογένεια (2002), Ακροκεραύνια (1976)· Το μοτέλ. Κομμωτής κομητών (2005) , Μυθιστορήματα: Δυτική συνοικία (1980)· Ο Σιλβέστρος (1987). Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος (1986), το Βραβείο του περιοδικού Διαβάζω (2000) και το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών (2005)».

Οι ανακοινώσεις της Εταιρείας Συγγραφέων για το θάνατο του Χριστόφορου Μηλιώνη:http://www.authors.gr και της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης https://www.facebook.com
Βιβλιογραφία (και φωτογραφία) του Χριστόφου Μηλιώνη: http://www.biblionet.gr 

Η λέξη του μήνα (32.1) : "Παρηγοριά" της Ντίνας Παπαδοπούλου

Η λέξη του μήνα

Gustan Klimt

Λόγια διασήμων  για την παρηγοριά

Όταν υποφέρεις, να κοιτάς τον πόνο καταπρόσωπο, θα σε παρηγορήσει ο ίδιος και θα σου μάθει και κάτι.

Αλέξανδρος Δουμάς

Το σεξ είναι η παρηγοριά όταν η αγάπη δεν είναι αρκετή.

Gabriel Garcia Marquez

Τα ελαττώματα των  μεγάλων είναι η παρηγοριά των μικρών.

Βενιαμίν Ντισραέλι

Έκαναν την ταπεινοφροσύνη αρετή για να περιορίσουν τις φιλοδοξίες των ισχυρών και να παρηγορήσουν τους μέτριους για την κακή τους τύχη και τα λίγα προτερήματα.

Λα Ροσφουκώ

Πηγή: http://www.gnomikologikon.gr

100 Τόλης Νικηφόρου, "Αγνώστου Στρατιώτου"

Αγνώστου στρατιώτου

Τόλης Νικηφόρου

Μανδραγόρας, 2016,  

112 σελ.

100ο βιβλίο

14/12/2016 

πρόταση Γιώργου Καλιεντζίδη

Κατερίνα Τσίχλα 

Συλλογή διηγημάτων με κοινό αφηγηματικό πλαίσιο την παιδική ηλικία του γράφοντα, την πατρίδα του καθενός. Θεσσαλονίκη. Αρχικές μνήμες στην οδό Ζεύξιδος, στα χρόνια της κατοχής, όπου η οικογένεια κατέφυγε μετά την αποκάλυψη ενός τεράστιου θησαυρού εντός του δικού της σπιτιού. Του μπάνιου. Οι θύμησες από τα παιχνίδια στους κοντινούς δρόμους υπερισχύουν αυτών της απειλής της ανθρώπινης ζωής. Κατόπιν, μετά την επιστροφή στο πατρικό, η ζωή μεταφέρεται στην αλάνα της πλατείας Δικαστηρίων για να συναντήσει τον πρώτο έρωτα, τις φιλίες και τις επικές περιπέτειες της εποχής. Ποδήλατα χωρίς φρένα, αυτοκίνητα που ξεκινούν από το χέρι του μικρού Τόλη και κανείς από εμάς δεν έμαθε πως και που κατέληξαν, άγρια παιχνίδια αγοριών με μελανιές και αίματα. Οι χωματόδρομοι αρένα και γήπεδο. Αναμνήσεις που αφήνουν να χαρτογραφηθεί η γεωγραφία της γειτονιάς και η σχέση με τον πατέρα. Τον τρυφερό, τον μακρινό, τον σκοτεινό, τον αφοσιωμένο, τον γενναιόδωρο, τον μελαγχολικό, τον παρόντα και στην απουσία του. Ο μεγάλος αδελφός αποτελεί το ίνδαλμα που πάνω του εστιάζεται ο θαυμασμός. Και η σχέση με την απούσα μητέρα, πληγωμένη, καλυμμένη, αποσιωπημένη μέχρι τις τελευταίες της στιγμές, που θριαμβευτικά πήρε τις πλήρεις διαστάσεις της. Η παιδική ηλικία μοιάζει να τελειώνει χρονικά αλλά και αναγκαστικά στο οικοτροφείο, όπου αρχίζουν να ορίζονται συνειδητά, τα θεμέλια των στόχων. Με μόνη ευχή την ελάχιστη βοήθεια της τύχης, υπόσχεται σ’ εαυτόν επιτυχία. Ο συγγραφέας μας ξεναγεί στις εικόνες που έχουν καταγράψει τα μάτια και η ψυχή του και τα μοιράζεται μαζί μας, όπως σε μια συντροφιά. Κέρασμα από καρδιάς οι λίγοι στίχοι στην αρχή κάθε διηγήματος.

Βιολέττα Παπαδοπούλου

Μου άρεσε ο ποιητικός τρόπος που μας περιγράφει τα βιώματά του, μου θύμισε τις γειτονιές που μεγάλωσα (το πατρικό μου είναι στην Μακεδονικής Αμύνης) και με έκανε να συγκινηθώ μέχρι δακρύων με την τρυφερότητα και το απαλό άγγιγμα της Παλιάς Πήλινης Σόμπας και το τεράστιο κενό που αφήνει η  απουσία της μάνας ή ο αποχαιρετισμός στον πατέρα του Requiem για Έναν Σπάταλο Άνθρωπο.

Η λέξη (32) του μήνα Ιανουάριου 2017: η παρηγοριά (παραμυθία)

Η λέξη του μήνα της Μαρίας Ντόντση:  η παρηγοριά (παραμυθία) 

 

Θ. Βρυζάκης, Παραμυθία (Παρηγοριά). 1847. Εθνική Πινακοθήκη.

Πηγή:http://annagelopoulou.blogspot.gr

 "Η λέξη του μήνα": κάθε μήνα, ένα μέλος της Λέσχης, διαφορετικό κάθε φορά, προτείνει μια λέξη -έννοια ή αντικείμενο-, η οποία γίνεται η αφορμή για συνειρμούς και "φέρνει"  στην επιφάνεια ποιήματα, αποσπάσματα κειμένων, ζωγραφιές, φωτογραφίες, ταινίες, μουσικές και ό,τι άλλο σχετικό βάλει ο νους!