6 Δεκεμβρίου 2015

Να 'χουμε να θυμόμαστε! Αναμνηστική φωτογραφία της Λέσχης Ανάγνωσης - 18 Νοεμβρίου 2015 - Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Καθήμενοι (από αριστερά):  Ελένη Παπαστεργιάδου, Γιώργος Καλιεντζίδης,  Παύλος Νεράντζής, Αρχοντούλα Διαβάτη, Αντιγόνη Παπαδάκη, Κλεοπάτρα Τσάκουρη
Όρθιοι (από αριστερά): Χριστίνα Βουμβουράκη, Στεφανία Βελδεμίρη, Χριστίνα Κελεσίδου, Παντελής Τρακίδης, Κωνσταντίνα Χρονδρογιάννη, Ανθή Καραμανλή,  Νίκος Ματενίδης, Ντίνα Παπαδοπούλου,  Παναγιώτα Κύττα, Βιολέττα Παπαδοπούλου, Άννα Παντζή, Έφη Πέτρου, Χριστιάνα Βέλλου, Μαρία Ντόντση

Στην προθέρμανση, λίγο πριν... ο Παντελής λείπει


Η Ελένη ψάχνει την τύχη της στο ποτήρι με το κρασί. Η Χριστίνα Βουμβουράκη αναρωτιέται για το αποτέλεσμα της αναζήτησης της Ελένης. Η Στεφανία, η Χριστίνα Κελεσίδου, η Κωνσταντίνα και η Ανθή συναγωνίζονται για το πιο ευθύβολο βλέμμα. Ο Νϊκος ψάχνει για το 21ο μέλος της Λέσχης μας, τον Παντελή, αλλά δεν το βρίσκει, γιατί εκείνος δεν έχει προλάβει να σηκωθεί. Η Ντίνα χαμογελά από συγκατάβαση για το ανέκδοτο του Παύλου και λοξοκοιτάζει για να βρει το πανωφόρι της. Η Τούλα παρακολουθεί την απέλπιδα προσπάθεια της Αρχοντούλας (η καθήμενη με τα χέρια στο πίσω της κεφαλής) να δέσει τα μαλλιά της κότσο. Η Βιολέττα δεν πιστεύει αυτό που βλέπει. Η Άννα δακρύζει από τα γέλια και η Χριστιάνα προσπαθεί να καταλάβει τι συμβαίνει. Η Αντιγόνη, φανερά ενοχλημένη, παίρνει το βλέμμα της από τον φακό, ενώ η Έφη, η Μαρία και η Κλεοπάτρα προστίθενται στο διαγωνισμό του ευθύβολου βλέμματος. Ο Παύλος, είπαμε, προσπαθεί να αποσώσει το ανέκδοτό του, ενώ ο Γιώργος, σε μια κίνηση απελπισίας γι' αυτό που του συμβαίνει, σταύρωσε τα χέρια του.  

5 Δεκεμβρίου 2015

4 Δεκεμβρίου 2015

Βιβλία με υψηλή αίσθηση του χιούμορ, στην ιστορία της λογοτεχνίας /1


Παρουσιάζουμε μερικούς θησαυρούς της υψηλής αίσθησης του χιούμορ στην παγκόσμια λογοτεχνία, με σκοπό να παρακινήσουμε νέες αναγνώσεις και να σας κάνουμε να χαμογελάσετε.


Gargantua and Pantagruel / François Rabelais 1532
Πρόκειται για μια σειρά σατυρικών αφηγημάτων, ένα οικογενειακό έπος που αφορά ... γίγαντες. Σατυρικά κείμενα με τρελές περιπέτειες γιγάντων, οι οποίοι ανάμεσα σε πάρα πολλά άλλα, καταπίνουν προσκυνητές που έχουν πέσει στην σαλάτα τους! Καυστικά κείμενα με χιούμορ οξύ και πολλές αναφορές στις μη αγαθές προθέσεις της εκκλησίας.

The Life and Opinions of Tristram Shandy, Gentleman / Laurence Sterne (1759-1767)

Ένα από τα πρώτα μεταμοντέρνα κείμενα, μια νουβέλα σε μορφή υψηλής αισθητικής κόμικ. Η γέννηση, η ζωή και οι αλλεπάλληλες ατυχίες του Tristram Shandy είναι ο βάση στην οποία μπλέκεται μια άκρως καυστική και χιουμοριστική αφήγηση.


The Diary of a Nobody / George Grossmith and Weeden Grossmith (1888-1889)

Πρόκειται για την παράλογα σοβαρή περιγραφή, καταγραφή θα τολμούσαμε να πούμε, των ιδιοτροπιών και των συνηθειών ζωής στο Upper Holloway. Ένα βικτοριανό αριστούργημα με αναλυτικές περιγραφές της καθημερινής ζωής, της δράσης και της απλής ζωής σε μια συγκεκριμένη περιοχή. Ένα χρονικό της καθημερινότητας, μιας δεδομένης χρονικής περιόδου σε μια συγκεκριμένη περιοχή, τόσο αναλυτικό ώστε να γίνεται διαχρονικό με υψηλή αίσθηση του χιούμορ να το διατρέχει ασταμάτητα.

3 Δεκεμβρίου 2015

39 Βιβλίο - Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης, "Οι τέσσερις τοίχοι" (3ος χρόνος)

Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης,  Οι τέσσερις τοίχοι
Εκδόσεις Το Ροδακιό, 2004
2-10-2013
Βιβλίο 39ο
Πρόταση της Ανθής Καραμανλή

Παύλος Νεράντζης
Μ΄ εντυπωσίασε η πλοκή του μυθιστορήματος,  η αφήγησή του συγγραφέα που είναι λιτή, αλλά καθόλου κουραστική. Ο Χατζηγιαννίδης έχει μία εικονοκλαστική, κινηματογραφική γραφή. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες όλα ρέουν σε μια αλληλουχία εικόνων που θυμίζει film noir αφενός ως προς την εξέλιξη των δρώμενων και αφετέρου ως προς τον κυνισμό των χαρακτήρων.
Πράγματι ο συγγραφέας δεν δίνει σημασία στον χρόνο. Ο χρόνος είναι απροσδιόριστος. Ούτε στον τόπο, παρότι ο τίτλος του βιβλίου παραπέμπει σε τέσσερις τοίχους, δηλαδή σ΄ ένα σπίτι ή καλύτερα στο δωμάτιο ενός σπιτιού. Το σπίτι εδώ μπορεί να είναι οπουδήποτε στη Μεσόγειο, σε μία χώρα παραγωγής μελιού. Διαβάζοντας προσδιόρισα το σπίτι σε κάποιο νησί του ανατολικού Αιγαίου (Λέσβος, Χίος, Σάμος), αλλά θα μπορούσε να είναι, όπως και οι ήρωες κάπου στην Μάλτα ή στη Σικελία. Το μοναδικό ιδιαίτερο στοιχείο ως προς το σπίτι είναι ότι είναι στις παρυφές μας κωμόπολης, ενός χωριού.
Διπλή, λοιπόν απομόνωση για τους ήρωες μας. Σε νησί και μάλιστα σ΄ ένα χώρο μακριά από τα βλέμματα ων ανθρώπων. Και είναι ακριβώς αυτοί οι ήρωες, οι χαρακτήρες που ενσαρκώνουν που εντυπωσιάζουν, που έλκουν τον αναγνώστη.
Η πραγματικότητα του Π. Ροακή ανατρέπεται από τις παραισθήσεις, που είχε από μικρό παιδί, που σταμάτησαν μεν, αλλά μετουσιώνονται σε φοβίες με την έλευση μια άγνωστης γυναίκας. Ο Ροδακής φαίνεται ότι τα έχει ζήσει όλα. Ήταν από εύπορη οικογένεια, ταξίδεψε όταν πέθανε ο πατέρας του, έστω για λίγο, αλλά στα πέρατα της γης. Παρότι όλα αυτά τα έχει ζήσει επιδερμικά, δεν νοιώθει την ανάγκη να μετακινηθεί, ούτε να καλλιεργήσει σχέσεις. Τον ενδιαφέρει πιο πολύ η σχέση του με τα πράγματα, τα δικά του πολύτιμα αντικείμενα κρυμμένα διάσπαρτα μέσα στο σπίτι.
Από τα πιο ωραία σημεία του βιβλίου είναι (σελ. 42-43) για το πώς βλέπει το ταξίδι…
Το ταξίδι για μένα είναι η προέκταση του τόπου, εφόσον δεν μπορούμε να επιμηκύνουμε τον χρόνο. Το ταξίδι είναι εμμέσως μία απάντηση του ανθρώπου στον μελλούμενο, αναπόφευκτο θάνατο. Για τον Π. Ροδακή το ταξίδι είναι παρελθόν, είναι μόνον αναμνήσεις.
Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης
γεν. 1967
Στον αντίποδα του Ροδακή η Βάγια. Στην πραγματικότητα αυτής της ηρωίδας, άγνωστης προέλευσης – στην αρχή σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να είναι μία πρόσφυγας - η οποία στην αρχή μοιάζει με φάντασμα, κυριαρχεί μία επιθυμία.
Αμφότεροι ζουν στους τέσσερις τοίχους ενός σπιτιού, όπως σ΄ ένα φιλμ noir. Λείπει βεβαίως το ερωτικό στοιχείο, το δεύτερο χαρακτηριστικό αυτού του είδους ταινιών. Οι ζωές των δύο κινούνται παράλληλα. Στην αρχή ξένοι στον ίδιο τόπο, στη συνέχεια πλησιάζουν ο ένας τον άλλο σαν τα αγρίμια. Παρατηρεί ο ένας τον άλλο μέσα από την κλειδαρότρυπα. Η καχυποψία και η περιέργεια είναι οφθαλμοφανείς ώσπου αποφασίζουν να υλοποιήσουν ένα κοινό σχέδιο, ένα κοινό στόχο. Να φτιάξουν μέλι, το καλύτερο μέλι του κόσμου.


Η συνέχεια στις σελίδες του βιβλίου…

2 Δεκεμβρίου 2015

Μορφωτικό Ίδρυμα ΕΣΗΕΜ-Θ: Επίμονοι Θεσσαλονικείς - Γιώργος Κούδας, 2/12/2015

Μορκεντάου 1 και Λ. Νίκης,  546 22 Θεσσαλονίκη
τηλ.: 2310237004, 2310286514 - FAX:2310243189, 2310283957
E: morfotiko@esiemth.gr S: www.morfotiko.gr

∆ΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 



Στον ποδοσφαιριστή Γιώργο Κούδα αφιερώνει το Μορφωτικό Ίδρυµα της ΕΣΗΕΜ-Θ την όγδοη εκδήλωση της σειράς µε γενικό τίτλο «Επίµονοι Θεσσαλονικείς». Την Τετάρτη 2 ∆εκεµβρίου, στις 19.00, στην αίθουσα του Ιδρύµατος (Μορκεντάου 1, 1ος όροφος), θα µιλήσουν για τον ποδοσφαιριστή, που έχει εγγραφεί στη µνήµη της πόλης ως εµβληµατική προσωπικότητα εντός κι εκτός γηπέδων, οι δηµοσιογράφοι Νίκος Καρράς, Κώστας Μπλιάτκας, Ντίνος Καραµητρούσης και ο βετεράνος ποδοσφαιριστής Χρήστος Τερζανίδης. Οι «Επίµονοι Θεσσαλονικείς» είναι προσωπικότητες που µε την προσήλωσή τους στην παραγωγή έργου µέσα στο ασταθές (άλλοτε γόνιµο κι άλλοτε εχθρικό) περιβάλλον της νεότερης Θεσσαλονίκης κόµισαν χαρακτηριστικά στοιχεία στο πρόσωπο της και, µε µια διαδικασία αλληλεπίδρασης, συνάρτησαν µε αυτήν τη δική τους ταυτότητα. Μέχρι στιγµής έχουν ενταχθεί στον κύκλο αυτό ο εκδότης του περιοδικού «Εντευκτήριο» Γιώργος Κορδοµενίδης, ο φωτοειδησεογράφος Γιάννης Κυριακίδης, ο αστροφυσικός Γιάννης Σειραδάκης, ο αρχιµανδρίτης Γερβάσιος Ραπτόπουλος, ο θεατρολόγος Νικηφόρος Παπανδρέου, ο µουσικός και συγγραφέας Σάκης Παπαδηµητρίου, ο συγγραφέας Θωµάς Κοροβίνης. 

Το ∆ιοικητικό Συµβούλιο
Πηγή φωτό: http://www.pamesports.gr  

1 Δεκεμβρίου 2015

Η λέξη του μήνα: ερημιά (19)

Ο Δεκέμβριος
μας προσφέρει τη λέξη ερημιά,
στις ποικίλες εκδοχές της.

Επιλογή της Χριστιάνας Βέλλου


Νταλί, Ύπνος
Πηγή: http://enfo.gr/ar33





H "λέξη του μήνα" είναι μια λέξη -έννοια ή αντικείμενο-, που επιλέγει, κάθε μήνα, ένα διαφορετικό κάθε φορά μέλος της Λέσχης. Λειτουργεί ως αφορμή για να μοιραστούμε ποιήματα, αποσπάσματα κειμένων,  ζωγραφιές,  φωτογραφίες, ταινίες ή μουσικές, που σχετίζονται κατά κάποιο τρόπο με τη  λέξη αυτή.

Η λέξη του μήνα: Φίλος /Φίλη 18.11

Για τη λέξη του μήνα, [Νοεμβρίου]
από την Ελένη Παπαστεργιάδου 

Στεφανίας Βελδεμίρη, Φίλες

Στεφανία Βελδεμίρη

Φίλες

Τα πόδια μου δεν ακουμπούν στη γη. Έχω ψηλώσει μέχρι εκείνο το μοβ σύννεφο που κοιτούσαμε μαζί χτες. Το πιο ψηλό. Θέλω να χορέψω, χοροπηδάω βγάζοντας αόρατες τσιρίδες. Ένα όνειρό μου, είναι στα χέρια μου, ζεστό σαν ευτυχία, απαλό σαν φύλλο μολόχας τον Απρίλη και μυρίζει παντού σοκολάτα. Είσαι η πρώτη μου σκέψη. Σου τηλεφωνώ και με βρίζεις γελώντας. Νιώθω υπέροχα και σε βρίζω κι εγώ, ενώ ακούω τα κουδουνάκια της χαράς. Γελάμε δυνατά λέγοντας ότι βρισιά ξέρουμε και δεν ξέρουμε. Όλα είναι υπέροχα. Κανονίζουμε να βρεθούμε. Η αγκαλιά σου είναι στα μέτρα μου. Η χαρά μου είναι τώρα γιγάντια γιατί την ακούμπησες. Είναι αληθινή γιατί την είδες. Μπαίνει στο σακούλι του κόσμου με τις χαρές που μοιράστηκαν. Και το σακούλι σκίζεται και όλος ο κόσμος γελάει για μια στιγμή.  Εσύ το έκανες αυτό.

θέλω να μικρύνω, να φτάσω σε ύψος τα χνούδια του πατώματος. Να κάτσω σε μια γωνιά, κατά προτίμηση στο ημίφως και αφού κλάψω για άπειρες ώρες, ακίνητη να μείνω εκεί για πάντα. Εκεί, καθώς μικραίνω – έχω φτάσει στο ύψος του σκαμπό, με ακουμπάει η σκέψη σου. Και η θέλησή μου για μηδενισμό, μηδενίζεται. Σου τηλεφωνώ και με βρίζεις. Νιώθω χάλια και σε βρίζω κι εγώ, ενώ παράφωνα βιολιά τσιρίζουν πλάι στο αυτί μου. Κλαίμε σιγανά, λέγοντας ότι βρισιά ξέρουμε και δεν ξέρουμε. ‘Όλα μοιάζουν με κλοτσημένο παζλ 5000 κομματιών. Κανονίζουμε να βρεθούμε. Η αγκαλιά σου είναι στα μέτρα μου. Η λύπη μου, μίκραινε γιατί της μίλησες. Έφυγε γιατί την φύσηξες. Ένας κόκκος άμμου, η λύπη, που τον πήρε ο αέρας και τον πάει στη έρημο της Αφρικής όπου μαζεύονται οι λύπες που μοιράστηκαν.

ξεχνάω καμιά φορά ποια είμαι, όταν η καθημερινότητα κυλάει ήσυχα, σχεδόν βουβή, αλλοιώνοντας ύπουλα τη σκέψη μου, ναρκώνοντας τα όνειρά μου. Υπνωτισμένη με πηγαινοφέρνει στου κόσμου τις δουλειές. Έχω το κανονικό μου μπόι, όπως με γέννησε η μάνα μου. Κάθε σκέψη που μπορεί να κάνει τα πόδια μου να χάσουν επαφή με το έδαφος, να με κάνει να αιωρηθώ, αυτήν την αίσθηση που τόσο λατρεύω, την διώχνω, όπως διώχνει κάποιος μια μύγα που έχει κάτσει στη μύτη του. Μου τηλεφωνείς, με ακούς ήρεμη, τακτοποιημένη και με βρίζεις. Σε βρίζω κι εγώ, με προσποιητό τακτ και βγαίνω από το λήθαργο. Βριζόμαστε όπως πρέπει. Κανονίζουμε να βρεθούμε. Με εξετάζεις αυστηρά στο μάθημα: «Λέω δυνατά τα όνειρά μου» και με βοηθάς να κάνω επανάληψη. Με αφήνεις να γυρίσω σπίτι μόνο όταν είσαι σίγουρη πως ίπταμαι.