Hans Christian Andersen/ Πάντα παιδιά

Hans Christian Andersen. 
Πηγή: Wikimedia Commons (Public Domain)

Γεννήθηκε στις 2 Απριλίου 1805 στο Όντενσε, στο νησί Φιονία της Δανίας. Ο πατέρας του με τον καιρό ξέπεσε και δούλευε τσαγκάρης, για να ζήσει την οικογένειά του. Αλλά, μην μπορώντας να αντέξει στη φτώχεια, πέθανε πολύ νέος, αφήνοντας το γιο του το Χανς ορφανό, με τη μητέρα του για μόνο στήριγμα.

Ο Χανς ήταν ένα περίεργο παιδί με εξαιρετική φαντασία. Πολλές φορές τον έβλεπαν να περπατά στο δρόμο σαν ονειροπαρμένος και το μυαλό του δεν το είχε πουθενά αλλού, παρά μόνο στα ποιήματα και στο διάβασμα. Προσπάθησε άδικα να μάθει την τέχνη του πατέρα του. Όταν τέλειωσε το σχολείο των άπορων παιδιών, μπήκε σε ένα ραφτάδικο, για να μάθει την τέχνη, αλλά ούτε και εκεί τα κατάφερε. Το ενδιαφέρον του κέρδισε το θέατρο, όπου αποστήθιζε ολόκληρες σκηνές από τα έργα που έβλεπε. Όταν ήταν με τους φίλους του, του άρεσε να απαγγέλλει και να τραγουδά. Ήταν δεκατεσσάρων χρονών, όταν, κυνηγώντας μια καλύτερη τύχη, έφθασε στηνΚοπεγχάγη, με μόνη του περιουσία 30 φράγκα με σκοπό να γίνει ηθοποιός. Έδωσε εξετάσεις στη Βασιλική Σχολή θεάτρου, αλλά ήταν τόσο άσχημος και αδύνατος, που δεν τον δέχτηκαν.

Ευτυχώς είχε ωραία φωνή κι άρχισε να σπουδάζει μουσική, αλλά αρρώστησε ξαφνικά και έχασε τη φωνή του. Έτσι, το μόνο ταλέντο που του έμεινε ήταν το ταλέντο της ποίησης. Οι στίχοι του άρεσαν και βρήκε έναν προστάτη, τον Κέλλαν, που τον έστειλε στο πανεπιστήμιο, όπου κέρδισε μια βασιλική επιχορήγηση. Το 1827 δημοσίευσε ποιήματά του και έπειτα εξέδωσε μια σειρά έργων που του εξασφάλισαν την παγκόσμια δόξα.

Αφού εξέδωσε αρκετά βιβλία, άρχισε τα ταξίδια του. Γύρισε τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Αγγλία, την Ελλάδα, την Ιταλία, την Τουρκία και ταξίδεψε στην Ανατολή. Απόκτησε μεγάλη δόξα και η μεγαλύτερη ευτυχία του ήταν η υποδοχή που του έκανε η ιδιαίτερη πατρίδα του, το Όντενσε, που τον κάλεσε στα 1867. Πέθανε στις 4 Αυγούστου 1875 στην Κοπεγχάγη.

Μερικά από τα πολύ γνωστά παραμύθια του είναι:

• Den lille havfrue (Η μικρή γοργόνα)

  

  The Little Mermaid illustrated by Gennady Spirin

• Kejserens nye klæder (Τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα)

  

  Τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα

• De vilde svaner (Οι αγριόκυκνοι) 

  

  Αγριόκυκνοι

• Snedronningen (Η Βασίλισσα του χιονιού)

  

  Η Βασίλισσα του χιονιού

• Prinsessen på ærten (Η Βασιλοπούλα και το ρεβίθι)

  

  Η ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΚΑΙ ΤΟ ΡΕΒΙΘΙ

• Tommelise (Η Τοσοδούλα)

  

  Η Τοσοδούλα

• Den grimme ælling (Το ασχημόπαπο)

  

  Το ασχημόπαπο

• De røde sko (Τα κόκκινα παπούτσια)

  

  Τα κόκκινα παπούτσια

• Holger Danske (Χόλγκερ ο Δανός)
• Den lille pige med svovlstikkerne (Το κοριτσάκι με τα σπίρτα)
• Den standhaftige tinsoldat (Το μολυβένιο στρατιωτάκι)
• Dyndkongens datter (Η δύναμη της αγάπης)
• En rose fra Homers grav (Ένα τριαντάφυλλο από τον τάφο του Ομήρου)

Πηγή: wikipedia

Είπαν: Oscar Wilde

πηγή: wikipedia

Σκοπός της ζωής είναι η εξέλιξη του εαυτού μας. Να πραγματοποιήσουμε τις επιταγές της φύσης μας – γι’ αυτό το σκοπό ήρθαμε στη γη. Οι άνθρωποι φοβούνται τον εαυτό τους στις μέρες μας. Έχουν ξεχάσει το ύψιστο καθήκον, το χρέος που έχουμε απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό. Φυσικά είναι γεμάτοι ευσπλαχνία. Ταΐζουν τους πεινασμένους και ντύνουν τους ζητιάνους. Αλλά οι ίδιες τους οι ψυχές πεινούν και είναι γυμνές. Το θάρρος έχει εκλείψει απ’ την φυλή μας. Ίσως και ποτέ να μην το είχαμε. Ο φόβος μπροστά στην κοινωνία, που είναι η βάση της ηθικής, ο φόβος μπροστά στο Θεό, που είναι το μυστικό της θρησκείας- αυτά μας κυβερνούν. 

                                  Το πορτρέτο του Dorian Gray
Oscar Wilde / Όσκαρ Ουάιλντ

Ιρλανδός μυθιστοριογράφος, 

ποιητής, δραματουργός και κριτικός.
(1854-1900)  

Η λέξη του μήνα (23.2): "Ο Πόντος" της Κωνσταντίνας Χονδρογιάννη

Φωτο: Nelly's   Φωτογραφικό Αρχείο Μουσείο Μπενάκη

Πηγή φωτό:http://www.rizospastis.gr

Για τη λέξη του μήνα

Η μάννα εν φυλαχτόν    Η μάνα είναι φυλαχτό

η μάννα εν χαρά,    η μάνα είναι χαρά,

η μάννα φερ' μας ση ζωήν    η μάννα μας φέρνει στη ζωή

και για τ' εμάς πονεί,  και για εμάς πονεί, 

για τα παιδία τς το χατήρ   για χάρη των παιδιών της 

και τη ζωήν ατς δι'.   και τη ζωή της δίνει.

Τέρεν καλά τη μάννα σ'   Φρόντιζε καλά τη μάνα σου

τη μάννα σ' μη κλαινίεις,   τη μάννα σου μην στεναχωρείς,

η μάννα σ' όσο ντο θα ζη   η μάννα σου όσο θα ζει

για τ' εσέν' κέρδος εν,   για σένα κέρδρος είναι, 

για τε σεν' τυραννίεται,   για σένα βασανίζεται,

για τε σεν υποφέρ'  για σένα υποφέρει.

΄Επαρ' τη μάννα σ' την ευχήν   Πάρε της μάνας σου την ευχή

και φα' ξερό ψωμίν,   και φάε ξερό ψωμί,

έπαρ' τη μάννα σ' την ευχήν,   πάρε της μάνας του την ευχή

και ποίσον το σταυρός   και νάνε το σταυρό σου

να ίνεται κι άλλο γλυκύν   να γίνει ακόμη πιο γλυκό

και το ψωμίν ντο τρως.   και το ψωμί που τρώς.

Αφηγηματική πεζογραφία: το διήγημα

Διήγημα

Μαζί με τη νουβέλα και το μυθιστόρημα, το διήγημα είναι ένα από τα τρία βασικά είδη της αφηγηματικής πεζογραφίας. Οι ρίζες του χάνονται στη λογοτεχνία της αρχαιότητας· με τη μορφή όμως που το γνωρίζουμε σήμερα, εμφανίστηκε στη δυτική λογοτεχνία στις αρχές του 19ου αιώνα και, κυρίως, από το 1830 και μετά. Πολλά από τα χαρακτηριστικά του διηγήματος που θα παρουσιάσουμε στη συνέχεια, καθορίστηκαν από το γεγονός ότι για μεγάλο χρονικό διάστημα, τα διηγήματα δημοσιεύονταν κυρίως στις εφημερίδες, που τα ζητούσαν επίμονα, γιατί είχαν μεγάλη ανταπόκριση στο αναγνωστικό τους κοινό.

Το πρώτο χαρακτηριστικό ενός διηγήματος είναι η συντομία του. Η έκταση του, βέβαια, δεν είναι επακριβώς καθορισμένη και μπορεί να ποικίλλει αλλά σε γενικές γραμμές έχουμε να κάνουμε με μια σύντομη αφήγηση. Αυτή η συντομία οδηγεί στο δεύτερο βασικό χαρακτηριστικό του διηγήματος, που είναι ένας συνδυασμός λιτότητας και πυκνότητας, τόσο στη γλώσσα όσο και στο περιεχόμενο. Συγκεκριμένα, ο μύθος, η ιστορία δηλαδή που αφηγείται ένα διήγημα, επικεντρώνεται συνήθως γύρω από ένα βασικό γεγονός, με έναν κεντρικό ήρωα. Μ' άλλα λόγια, κάθε διήγημα αποτυπώνει ένα επεισόδιο από τη ζωή του πρωταγωνιστή, το οποίο όμως αποδεικνύεται ιδιαίτερα σημαντικό για τη ζωή και τη μοίρα του και γι' αυτό αξίζει να προσεχθεί ιδιαίτερα.

Γ. Μ. Βιζυηνός (1846-1896).
Πολλοί τον θεωρούν ως τον εισηγητή
του διηγήματος στη νεοελληνική λογοτεχνία.

Το βασικό πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει ο διηγηματογράφος είναι, ακριβώς, να μπορέσει να περάσει από το ειδικό στο γενικό: μέσα δηλαδή από την αφήγηση ενός μεμονωμένου επεισοδίου, να μπορέσει να προσφέρει στον αναγνώστη μια πλήρη ηθογράφηση και ψυχογραφία του πρωταγωνιστή, καθώς και μια συνολική αίσθηση της ζωής του. Για να το επιτύχει αυτό, δεν αρκούν μόνο η λιτότητα και η πυκνότητα· χρειάζεται επίσης μια προσεκτική επιλογή του θέματος, ένας επιτυχημένος συνδυασμός αφήγησης, διαλόγου και περιγραφής, σωστή χρήση της γλώσσας, αρχιτεκτονική διάρθρωση της πλοκής κτλ. Για παράδειγμα, ένα διήγημα μπορεί να περιλαμβάνει και κάποια δευτερεύοντα πρόσωπα ή επεισόδια, τα οποία όμως θα είναι πολύ σύντομα και θα έχουν ως βασικό τους στόχο να φωτίσουν το βασικό γεγονός ή να συμπληρώσουν την ψυχογραφία του πρωταγωνιστή.

Ανάλογα με το θέμα τους, τα διηγήματα μπορούν να διακριθούν σε ηθογραφικά, ρεαλιστικά, κοινωνικά, ιστορικά, ψυχολογικά, αστυνομικά κτλ. Στην παραδοσιακή τους μορφή παρουσιάζουν όλα τα χαρακτηριστικά που συνήθως συναντάμε στην πεζογραφία: αληθοφάνεια, συγκεκριμένο χρόνο και τόπο, θέματα από την καθημερινή ζωή κτλ. Βέβαια, το σύγχρονο διήγημα πολύ συχνά αμφισβητεί όλα αυτά τα παραδοσιακά γνωρίσματα.

Σε ό,τι αφορά τη νεοελληνική λογοτεχνία, το διήγημα αναπτύχθηκε κυρίως από τη γενιά του 1880 και έκτοτε καλλιεργείται συστηματικά απ' τους πιο σημαντικούς Έλληνες πεζογράφους. Μάλιστα, μπορούμε να πούμε ότι το νεοελληνικό διήγημα έχει δώσει έργα υψηλής ποιότητας, πολύ περισσότερα απ' ό,τι το μυθιστόρημα. Σημαντικοί Έλληνες διηγηματογράφοι θεωρούνται γενικά ο Γεώργιος Βιζυηνός, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο Ανδρέας Καρκαβίτσας, ο Δημοσθένης Βουτυράς, ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης, ο Άγγελος Τερζάκης, ο Δημήτρης Xατζής, ο Αντώνης Σαμαράκης κ.ά. (Βλ. Λογοτεχνικά γένη/είδη, Μυθιστόρημα, Νουβέλα)

Πηγή: http://ebooks.edu.gr

85 Βιβλίο - Μohsin Ηamid, "Ο απρόθυμος φονταμενταλιστής" (5ος χρόνος)

Mohsin Hamid, Ο απρόθυμος φονταμενταλιστής

μετάφραση: Παλμύρα Ισμυρίδου
Πάπυρος Εκδοτικός Οργανισμός, 2008

2-3-2016

Βιβλίο 85^ο

Πρόταση της Ανθής Καραμανλή

Βιολέττα Παπαδοπούλου

Στο βιβλίο παρακολουθούμε έναν Πακιστανό που ζει στη Ν.Υόρκη, έχοντας σπουδάσει στο Πρίστον, να ερωτεύεται την ΄Ερρικα (που χάνεται για τον πεθαμένο Κρις), να γεύεται όλα τα πλούτη και τις ανέσεις της Αμερικής, δουλεύοντας για μία εταιρεία συμβούλων αποτίμησης της αξίας εταιρειών, να αμείβεται πολύ καλά, να νιώθει Θεός, αλλά…

Όταν πέφτουν οι δίδυμοι πύργοι και μετά βλέπουμε την αλλαγή στη συμπεριφορά των Αμερικανών, τον φόβο και την τρομοκρατία στους πολίτες.

Όταν η Ινδία αποφασίζει να χτυπήσει τη χώρα του, ξυπνάει πια και, βλέποντας την απάθεια και την αδράνεια της Αμερικής, παραιτείται από τη δουλειά του και γυρίζει πίσω στην πατρίδα του, οργανώνοντας αντιαμερικανικές δράσεις από τη θέση του λέκτορα στο Πανεπιστήμιο.  Ώσπου πηγαίνει κάποιος πράκτορας για να τον σκοτώσει.

Ένας Ασιάτης ανάμεσα σε δύο κόσμους, θέλοντας τόσο να ενσωματωθεί στη δυτική κουλτούρα, σπουδάζοντας και δουλεύοντας στη Ν. Υόρκη, όπου όμως, όλα του θυμίζουν την πατρίδα του. Κουβαλάει τα έθιμά της, τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς των συμπατριωτών του, τη μυρωδιά από το χώμα της και από τα γιασεμιά της και, που , εν τέλει , δεν μπορεί να «βολευτεί» , νιώθοντας ότι η πατρίδα του και η οικογένειά του υποφέρουν από την χώρα, που διάλεξε να υπηρετήσει (σαν τους γενίτσαρους που χρησιμοποιούσαν οι Τούρκοι).

Πολύ έξυπνη η γραφή, σε πρώτο πρόσωπο αφήγηση, είναι σαν να ακούμε την νοσταλγία των παιδιών μας που λείπουν, που νιώθουν εγκλωβισμένα ανάμεσα στο όνειρο της τακτοποιημένης ζωής και της ζοφερής πραγματικότητας της χώρας μας. Δείχνει και την άλλη όψη του νομίσματος, την οργή των λαών, που χτυπάει αλύπητα η Αμερική, δείχνοντας μονίμως την υπεροψία της και μη μπορώντας να υπολογίσει τις συνέπειες αυτής της συμπεριφοράς της -ο ίδιος βέβαια, ζει στο Λονδίνο, αφού σπούδασε στην Αμερική.

Ντίνα Παπαδοπούλου

Μιλά για θέματα που μας απασχολούν όλους λίγο ή πολύ και για συναισθήματα που νοιώσαμε και νοιώθουμε. Αυτή την παρακμή μας που ζούμε αν και κάποτε υπήρξαμε η χώρα που έδωσε τα φώτα σε όλους, τα ανάμεικτα συναισθήματα που νοιώσαμε στις 11/9, αλλά και όλη αυτή την αίσθηση πως βρισκόμαστε στην κόψη του ξυραφιού, σε μια πολύ ευαίσθητη ισορροπία.

Η γραφή του πολύ έξυπνη και ενδιαφέρουσα και όλη αυτή η ατμόσφαιρα που δημιουργεί σε κάνει να το ζεις. Δυστυχώς από ότι διάβασα δεν ευτύχησε στην κινηματογραφική του μεταφορά. Εκείνο που μου έκανε μεγάλη εντύπωση είναι πως του έδωσαν οι New York Times τον τίτλο του καλύτερου βιβλίου της χρονιάς 2007.

ΕΡΤ και ΕΡΤ3 - Κινηματογραφική Λέσχη των Εργαζομένων της ΕΡΤ3 / Δεν άνθησαν ματαίως τόσα θαύματα: «Τζουλιάνο, ο Αρχιληστής» - Δευτέρα 11-4-2016

ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΙΑΠΛΟΚΕΣ, ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΦΗΓΗΣΗ ΚΑΙ ΑΜΦΙΣΗΜΙΑ ΝΟΗΜΑΤΩΝ ΣΤΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΟ «ΤΖΟΥΛΙΑΝΟ, Ο ΑΡΧΙΛΗΣΤΗΣ»

 ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3

Η Κινηματογραφική Λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ-3, στα πλαίσια του αφιερώματός της Ευρωπαϊκό Πολιτικό Σινεμά, παρουσιάζει τη Δευτέρα 11 Απριλίου στις 21:00 στην αίθουσα ΒΑΚΟΥΡΑ 2 (Ιωάννου Μιχαήλ 8, τηλ. 2310233665) το αριστουργηματικό πολιτικό δράμα του Φραντσέσκο Ρόζι Τζουλιάνο, ο Αρχιληστής (Ιταλία, 1962, ασπρόμαυρη, 121'). Παίζουν: Φρανκ Βολφ, Σάλβο Ραντόνε, Πιέτρο Καμαράτα, Φρεντερίκο Ζάρντι.

Η συνδιοργάνωση και καλλιτεχνική επιμέλεια γίνονται από το ΚΕΜΕΣ. Θα προλογίσει ο Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου, ενώ στους θεατές θα διανεμηθεί έντυπη ανάλυση του Νίνου Φένεκ Μικελίδη. Στο τέλος της προβολής θα ακολουθήσει μακρά συζήτηση με το κοινό.

 Το προς συζήτηση θέμα στο λαϊκό πανεπιστήμιο για τον κινηματογράφο θα είναι: Η χρησιμοποίηση παρακοινωνικών μορφωμάτων στην πολιτική ζωή.

Η συνταρακτική αναψηλάφηση των γεγονότων που οδήγησαν στο θάνατο ενός θρυλικού μαφιόζου στη μεταπολεμική Σικελία.

Η ανάλυση που θα διανεμηθεί είναι η ακόλουθη: 

«Από τα καλύτερα δείγματα ενός πολιτικού κινηματογράφου που είχε ανθίσει ιδιαίτερα στην Ιταλία στις δεκαετίες του '60 και '70, σκηνοθετημένη από ένα δημιουργό που θεωρείται ο καλύτερος εκπρόσωπος του είδους, η ταινία "Τζουλιάνο ο αρχιληστής" του Φραντσέσκο Ρόζι συνδυάζει με τρόπο υποδειγματικό την πολιτική έρευνα με την γκανγκστερική περιπέτεια.

Η ταινία αρχίζει τον Ιούλιο του 1950, με το γεμάτο σφαίρες πτώμα του Σαλβατόρε Τζουλιάνο τοποθετημένο στη μέση μιας αυλής και τις γυναίκες (μαζί και τη μητέρα του) γύρω του να τον μοιρολογούν. Η ζωή του "πιο αγαπημένου" μαφιόζου της Σικελίας, που όπως λέγεται έκλεβε τους πλούσιους για να δίνει στους φτωχούς, μας παρουσιάζεται μέσα από διάφορα φλας-μπακ. Ο Τζουλιάνο είναι ένας γκάνγκστερ που, στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια στη Σικελία, χρησιμοποιεί τους άντρες του αρχικά στο αντάρτικο και στη συνέχεια σε διάφορες συγκρούσεις με τις τοπικές αρχές ενώ κάποια στιγμή χρησιμοποιείται από "άγνωστα" στοιχεία για να αιματοκυλήσει μια ειρηνική κομμουνιστική συγκέντρωση αγροτών, επεμβαίνοντας έτσι στο πολιτικό γίγνεσθαι του νησιού. Απογοητευμένοι, ορισμένοι από τους άντρες του θα τον εγκαταλείψουν, μαζί και ο υπαρχηγός του, Γκασπάρε Πισιότα, που όμως  συλλαμβάνεται και φυλακίζεται. Όταν ο Πισιότα απειλεί να κάνει αποκαλύψεις, δηλητηριάζεται στο κελί του από τη μαφία ενώ ο Τζουλιάνο σκοτώνεται από "άγνωστους" δολοφόνους.

Ο Ρόζι χρησιμοποιεί την αληθινή αυτή ιστορία για να κάνει μια διεξοδική και σε βάθος έρευνα πάνω στην ιστορική, πολιτική, οικονομική και κοινωνική ιστορία της Σικελίας στις δεκαετίες του '40 και '50, συνδυάζοντας με ξεχωριστή μαεστρία επαγγελματίες με ερασιτέχνες ηθοποιούς, φτιάχνοντας τελικά μια ταινία-στοχασμό πάνω στην εξουσία και τις (συχνά τρομακτικές) μεθόδους της αλλά και τον τρόπο που αυτή μανιπουλάρει το άτομο για δικά της συμφέροντα. Για την εποχή της η ταινία του ήταν ένα μεγάλο τόλμημα μια και ο σκηνοθέτης κατάφερε να τη γυρίσει στην καρδιά της μαφίας, αντιμετωπίζοντας συχνά  απειλές και εκφοβισμούς.

Στην αποσπασματική αυτή αφήγησή του, ο Ρόζι κληρονόμος των καλύτερων στοιχείων του νεορεαλισμού (ιδιαίτερα εκείνων του Λουκίνο Βισκόντι και του Ρομπέρτο Ροσελίνι), με μια όμως αποστασιοποίηση που φέρνει στο νου το έργο του Μπρεχτ, ακολουθεί δυο βασικούς άξονες: εκείνο της δίκης των μαφιόζων, συνεργατών του Τζουλιάνο, αποκαλύπτοντάς μας τις υποχωρήσεις και τους συμβιβασμούς της πολιτικής και εκτελεστικής εξουσίας κι εκείνο με επίκεντρο το πτώμα του Τζουλιάνο, με την κηδεία του και τα φλας-μπακ γύρω από τη δράση του,  χρησιμοποιώντας την κάμερα με τρόπο ιδιοφυή, τεμαχίζοντας τις σκηνές, ακολουθώντας ένα στιλ ελλειπτικό, ανατέμνοντας καταστάσεις και πρόσωπα, προσπαθώντας να ρίξει φως στη δολοφονία του Τζουλιάνο, καθώς και στον (άκρως επικίνδυνο) ρόλο των οικονομικών και άλλων δυνάμεων αλλά κι εκείνο των διαφόρων προσώπων που οδήγησαν στην εξόντωση του μαφιόζου: εκείνο του υπαρχηγού του, Πισιότα, και της δημιουργίας του φαινομένου του Τζουλιάνο (αινιγματικού προσώπου βουτηγμένου ως το τέλος στο μυστήριο), μαζί και τις σχέσεις του με τις τοπικές αρχές και τη δικαιοσύνη αλλά και τον ξένο παράγοντα και, πάνω απ' όλα, τον καταστροφικό ρόλο της μαφίας στη σύγχρονη Σικελία - το τελευταίο αυτό, στοιχείο που θ' απασχολήσει τον Ρόζι και στις άλλες, κατοπινές ταινίες του, είτε αυτές αναφέρονται στη σύγχρονη Ιταλία είτε σε άλλες μεσογειακές χώρες. Μια επικών διαστάσεων ταινία, δοσμένη με τρόπο ημι-ντοκιμαντεριστικό,  εικαστικά συναρπαστική, γυρισμένη σε μαυρόασπρο φιλμ (η έξοχη, φωτεινή φωτογραφία είναι του Τζάνι Ντι Βενάντζο) δοσμένη με εξαιρετική γλαφυρότητα, που ταυτόχρονα προβληματίζει και βάζει σε σκέψη το θεατή.»

ΔΕΚΑ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ ΤΟ «ΤΖΟΥΛΙΑΝΟ, Ο ΑΡΧΙΛΗΣΤΗΣ»

Εξάλλου, 10 λόγοι για να μην χάσετε το Τζουλιάνο, ο Αρχιληστής είναι:

1. Για το συνδυασμό πολιτικής ταινίας και αστυνομικής περιπέτειας.
2. Για την εκπληκτική ανατομία της μεταπολεμικής ιταλικής ιστορίας.
3. Για την αμφιλεγόμενη ηθική υπόσταση του κεντρικού ήρωα.
4. Για την αμφισημία με την οποία ο Φρανκ Βολφ υποδύεται το ρόλο του.
5. Για την εναλλαγή μυθοπλασίας και ντοκιμαντερίστικου στυλ.
6. Για τη σκηνή της δίκης, όπου η αλήθεια αποδεικνύεται άπιαστη παρά τις προσπάθειες των δικαστών.
7. Για τη μουσική του Πιέρο Πικιόνι, που βρίσκεται σε αρμονία με την ένταση της κινηματογράφησης.
8. Για το σχόλιο πάνω στη αντιπαράθεση της κεντρικής εξουσίας με τους διάφορους κατά τόπους ανταγωνιστές της.
9. Για την παραδοχή ότι ο γκανγκστερισμός χρησιμοποιείται κατά το δοκούν από την εξουσία, πάρα τους φραστικούς αφορισμούς.
10. Για το ότι ο Ρόζι αφήνει τα τελικά συμπεράσματα για τον θεατή.

Υ.Γ. Την επόμενη Δευτέρα 18 Aπριλίου η Κινηματογραφική Λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ-3 παρουσιάζει στα πλαίσια του ίδιου αφιερώματος το παραγνωρισμένο πολιτικό δράμα του Νταμιάνο Νταμιάνι Η εξομολόγηση ενός αστυνομικού (1971).

Διαφορετικές αναγνώσεις 1.1

Καμιά φορά, η ανάγνωση δεν είναι προσωπική υπόθεση. Υπάρχουν φορές που απολαμβάνουμε την ανάγνωση μέσω ενός τρίτου ατόμου. Οι λόγοι μπορεί να είναι πολλοί και διαφορετικοί. Η ανάγνωση ενός κειμένου από ένα άλλο άτομο, το γραπτό κείμενο που μετατρέπεται σε λόγο και η μετατροπή της ανάγνωσης σε ακρόαση είναι σίγουρα μια ξεχωριστή εμπειρία. Το κείμενο αποκτά μια διαφορετική υπόσταση.

Στην παρακάτω φωτογραφία, οι ηθοποιοί ακούν τα λόγια που ήδη γνωρίζουν πολύ καλά και που στην παράσταση καλούνται να προφέρουν, ο καθένας ανάλογα με τον ήρωα που θα υποδυθεί. Οι εκφράσεις τους, τα βλέμματά τους, άλλα στο κείμενο, άλλα στους συναδέλφους, άλλα στον αναγνώστη, είναι ενδεικτικά της μαγικά διαφορετικής επίδρασης των ίδιων λέξεων σε πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους.

Ο George Cukor διαβάζει στους ηθοποιούς του θεατρικού έργου "Ρωμαίος και Ιουλιέτα"  του Ουίλιαμ Σαίξπηρ(1936).

Δεν μπορούμε παρά να μπούμε στον πειρασμό να παρακολουθήσουμε το διαφημιστικό trailer της ταινίας, που δημιουργήθηκε μετά την φωτογραφία...

 Μια άλλη εποχή.

Και φυσικά δεν μπορούμε να αντισταθούμε στην μεταμοντέρνα εκδοχή του θεατρικού έργου, όπως τo σκηνοθέτησε το 1996 ο Baz Luhrmann

Σε όλες τις εποχές τα λογοτεχνικά αριστουργήματα απασχολούν και θα απασχολούν τους δημιουργούς με άπειρους τρόπους.