24 Νοεμβρίου 2015

Η λέξη του μήνα: Φίλος/Φίλη 18.7

Για τη λέξη του μήνα ,
από την Αρχοντούλα  Διαβάτη


Η αρχαιοελληνική έννοια της φιλίας, όπως για παράδειγμα την αναλύει ο Αριστοτέλης στα Ηθικά Νικομάχεια, έχει πολύ ενδιαφέρον, έστω σαν ένα μακρινό ορόσημο. Αλλά είναι δύσκολη. Στη νεότητά μας αναπτύσσεται ευκολότερα, αλλά για να κρατήσει -για να είναι τέλεια- προϋποθέτει ισότητα και αρετή. Τόλμα να μετρήσεις με τα δάκτυλα - καθώς το κάνει ο ιερομόναχος στη "Γυναίκα της Ζάκυθος", του Σολωμού - τους δοκιμασμένους σου φίλους, και πόσους κράτησες μες στα σκαμπανεβάσματα της ζωής,  καθώς μεγαλώνεις κι αλλάζεις.
Αρχοντούλα Διαβάτη

Αριστοτέλης, 385-322 π.Χ. Αριστοτέλους Ηθικά Νικομάχεια / Αριστοτέλους · μετάφραση Βασίλη Μοσκόβη. - Αθήνα : Νομική Βιβλιοθήκη, 1993. - 587σ. - (Κλασική Βιβλιοθήκη · Αρχαίοι Έλληνες Συγγραφείς)
Μετά τα παραπάνω μας, καλό είναι να εξετάσουμε το ζήτημα της φιλίας. Γιατί αυτή είναι αρετή ή τουλάχιστον συγγενεύει με την αρετή κι είναι ακόμη αναγκαιότητα για τη ζωή. (5) Γιατί κανένας δεν θα ήθελε να ζει χωρίς φίλους κι αν ακόμη είχε στη διάθεσή του όλα τ' άλλα αγαθά. (Κι οι πλούσιοι ακόμη, οι άρχοντες κι οι δυνάστες έχουν, καθώς φαίνεται, πάνω από κάθε άλλον) ανάγκη από φίλους. Γιατί τι θα τους εχρησίμευε να είναι γεμάτοι αγαθά, αν αφαιρούσε απ' αυτούς την ενεργητική εκείνη δράση, που απευθύνεται στους φίλους και γι' αυτό είναι πάρα πολύ αξιέπαινη; Ή πώς θα ήταν δυνατό να διατηρούνται και να διασώζονται τόσα αγαθά χωρίς φίλους; (10) Αφού όσο πιο πολλά είναι αυτά τόσο πιο δύσκολη είναι η φύλαξή τους). Στη φτώχεια και στις άλλες δυστυχίες οι φίλοι θεωρούνται το μοναδικό καταφύγιο. Στους νέους η φιλία προσφέρει τη βοήθειά της για ν' αποφεύγουν τα σφάλματα. Στους ηλικιωμένους την φροντίδα και εκείνο που τους λείπει ένεκα της αδυναμίας τους και τους άνδρες που είναι στην ακμή της ηλικίας τους τούς παρακινεί να κάμνουν ωραίες πράξεις.
(15) «Όταν δυο άνθρωποι ενωμένοι περπατούνε».
Γιατί μ' αυτόν τον τρόπο θα είναι πιο ικανοί να αντιλαμβάνονται τα πράγματα και πράττουν σχετικά. Το συναίσθημα της φιλίας φαίνεται πως υπάρχει μέσα σ' αυτόν που εγέννησε απέναντι εκείνου που γεννήθηκε, όχι μονάχα στους ανθρώπους, μα και στα πουλιά και στα περισσότερα ζώα, στα άτομα του ίδιου είδους μεταξύ τους, (20) κυρίως όμως στους ανθρώπους, γι' αυτό και απονέμουμε έπαινο στους φιλανθρώπους. [Ο μεταφραστής δε μεταφράζει τμήμα του κειμένου] Η φιλία φαίνεται ότι διατηρεί και τις πόλεις και ότι απασχολεί τους νομοθέτες περισσότερο από τη δικαιοσύνη. Γιατί η ομόνοια φαίνεται να συγγενεύει με την φιλία (25) κι αυτήν αποζητούν όσο μπορούν περισσότερο, ενώ προσπαθούν ν' απομακρύνουν την διχόνοια που είναι εχθρός της φιλίας. Εκτός απ' αυτά, όταν οι άνθρωποι συνδέονται ανάμεσά τους με φιλικούς δεσμούς, δεν υπάρχει ανάγκη δικαιοσύνης, αλλά και δίκαιοι να είναι, και πάλι έχουν ανάγκη της φιλίας, και φαίνεται πως η υπέρτατη δικαιοσύνη, βρίσκεται ανάμεσα στους φίλους. Η φιλία δεν είναι μονάχα αναγκαία, αλλά και ωραία. (30) Επαινούμε εκείνους που αγαπούν την φιλία και φαίνεται πως από τα τιμητικά πλεονεκτήματα είναι το να έχει κανείς πολλούς φίλους. Και μερικοί μάλιστα νομίζουν πως το να είναι κανείς ηθικός άνθρωπος και πιστός φίλος είναι ένα και το αυτό.
Γεννιούνται πολλές απορίες σχετικά με τη φιλία. Άλλοι τη νομίζουν σαν ομοιότητα και τους φίλους όμοιους γι' αυτό και η παροιμία «ο όμοιος έλκεται προς τον όμοιο», κι «ο κολιός πηγαίνει στον κολιό» και τα παρόμοια. (35) Αντίθετα άλλοι λένε ότι όλοι οι τέτοιοι συμπεριφέρονται ο ένας στον άλλο όπως οι κεραμείς. [1155b] Και για το ζήτημα αυτό αναζητούν κάτι ανώτερο και πιο φυσικό. Ο Ευριπίδης λέει σχετικά ότι η ξερή γη ποθεί τη βροχή, ο μεγαλόπρεπος ουρανός, όταν είναι γεμάτος βροχή κατέχεται από τον πόθο να χυθεί στη γη. Ο Ηράκλειτος παρατηρεί ότι το ωφέλιμο γεννιέται από το αντίθετο, (5) η ωραιότερη αρμονία από την αντίθετη και ότι όλα προέρχονται από την Έριδα. Αντίθετα άλλοι (φιλόσοφοι) και κυρίως ο Εμπεδοκλής, παραδέχονται ότι το όμοιο έχει τάση να ενωθεί με το όμοιο.
Από τις απορίες αυτές ας αφήσουμε για πιο ύστερα τις σχετικές με τη φυσική πλευρά των πραγμάτων, γιατί είναι ξένα προς το θέμα της τωρινής μελέτης μας και ας εξετάσουμε όσες αναφέρονται στη φύση του ανθρώπου. [Ο μεταφραστής δε μεταφράζει τμήμα του κειμένου] (10) Ας εξετάσουμε, π.χ., αν η φιλία υπάρχει ανάμεσα σ' όλους τους ανθρώπους, αν μπορεί να υπάρχει ανάμεσα σε διεστραμμένα άτομα, και τέλος, αν υπάρχει ένα είδος φιλίας ή πολλά είδη της. Γιατί όσοι παραδέχονται, ότι υπάρχει ένα μονάχα είδος, για τον λόγο ότι παρατηρούμε ένα μείζον κι ένα έλασσον σ' αυτήν, στηρίζουν τη γνώμη τους σ' ένα όχι ισχυρό γνώρισμα. (15) Υπάρχουν πράγματα διαφορετικά ως προς το είδος που παρουσιάζουν διάφορους βαθμούς. Γι' αυτά μιλήσαμε ήδη προηγουμένως.
Ίσως να ήταν δυνατό να ξεκαθαρίσουμε το παρόν ζήτημα, αν μάθουμε πρώτα τι είναι άξιο αγάπης. Γιατί δεν αγαπούμε χωρίς εξαίρεση το καθετί, αλλά μονάχα το αξιαγάπητο, και τέτοιο είναι το αγαθό, το ευχάριστο και το χρήσιμο. (20) Όμως, χρήσιμο φαίνεται πως είναι εκείνο, με το οποίο δημιουργείται κάποιο αγαθό ή ηδονή. Έτσι σκοπός είναι μονάχα το αγαθό ή το ευχάριστο. Μα οι άνθρωποι αγαπούν το αγαθό αυτό καθ' αυτό ή ό,τι είναι μόνο αγαθό σχετικό μ' αυτούς; Γιατί οι δυο αυτές απόψεις του αγαθού είναι αντίθετες κάποτε η μια με την άλλη. Αυτό συμβαίνει όσον αφορά το ευχάριστο. Φαίνεται, λοιπόν, ότι ο καθένας αγαπά ό,τι είναι αγαθό για τον εαυτό του, ότι απολύτως αγαθό είναι το ευχάριστο και ότι αγαθό είναι για τον κάθε άνθρωπο ό,τι είναι ευχάριστο σ' αυτόν. (25) Όμως ο καθένας δεν αγαπά ό,τι είναι στην πραγματικότητα αγαθό, αλλά ό,τι φαίνεται σαν τέτοιο. Αυτό όμως δεν έχει σημασία, και μπορούμε να πούμε ότι ευχάριστο είναι ό,τι φαίνεται αγαθό.
Ώστε υπάρχουν τρία πράγματα για τα οποία αγαπούν οι άνθρωποι. Η αγάπη στα άψυχα αντικείμενα δεν ονομάζεται φιλία, γιατί δεν υπάρχει αμοιβαία αγάπη, ούτε θέληση να παρέχουμε την εύνοιά μας σ' αυτά. Θα ήταν πραγματικά γελοίο να ευεργετούμε το κρασί· (30) το πολύ θέλουμε να το διατηρούμε για να το έχουμε. Αλλά στον φίλο ευχόμαστε το αγαθό γι' αυτόν μονάχα. Κι αυτόν που εύχεται μ' αυτόν τον τρόπο το αγαθό ονομάζουμε «εύνουν», κι αν ακόμη δεν συμβαίνει το αυτό από εκείνον στον οποίο απευθύνεται η εύνοια. Γιατί η φιλία συνίσταται μονάχα στην αμοιβαία εύνοια. Ή μήπως να προσθέσουμε και το ότι η φιλία δεν πρέπει να μένει μυστική; (35) Πολλοί είναι ευμενείς απέναντι ανθρώπων, που δεν είδαν ποτέ αλλά θεωρούν ενάρετους και χρήσιμους, [1156a] και ίσως κι οι δεύτεροι να διαπνέονται απέναντι των πρώτων από το ίδιο αμοιβαίο συναίσθημα. Έτσι οι πρώτοι θα είναι ευμενείς στους δεύτερους και αντιθέτως. Αλλά πώς θα ήταν δυνατό να τους ονομάσει κανείς φίλους, εφόσον αγνοούν την αμοιβαιότητα των φιλικών διαθέσεών τους; Επομένως η φιλία δεν απαιτεί μόνον αμοιβαίες καλές διαθέσεις, αλλά και το να ποθεί κανείς τα αγαθά για τους φίλους του, χωρίς η αμοιβαία αυτή φιλική διάθεση να είναι κρυφή, (5) κι αυτό για τους λόγους που εκθέσαμε προηγουμένως.

23 Νοεμβρίου 2015

ΕΡΤ και ΕΡΤ3 - Δεν άνθησαν ματαίως τόσα θαύματα: «Μη βασανίζετε το παπάκι»

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΣΤΟ
«ΜΗ ΒΑΣΑΝΙΖΕΤΕ ΤΟ ΠΑΠΑΚΙ»
ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3


 Η Κινηματογραφική Λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ-3 στα πλαίσια του αφιερώματος Ο Κίτρινος Τρόμος (Cinema Giallo) προβάλλει τη Δευτέρα 23 Νοεμβρίου στις 21:00 στην αίθουσα ΒΑΚΟΥΡΑ 2 (Ιωάννου Μιχαήλ 8, τηλ. 2310233665) το δράμα του Λούτσιο Φούλτσι Μη βασανίζετε το παπάκι (Ιταλία, 1972, έγχρωμη, 102'). Παίζουν: Τόμας Μίλιαν, Φλορίντα Μπολκάν, Μπάρμπαρα Μπουσέ, Ειρήνη Παπά.

Η ταινία είναι μια ευγενική προσφορά του 20ού Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου και του κ. Νίνου Φένεκ Μικελίδη, ενώ η συνδιοργάνωση και καλλιτεχνική επιμέλεια γίνονται από το ΚΕΜΕΣ. Θα προλογίσει ο Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου, του οποίου έντυπη ανάλυση θα διανεμηθεί, ενώ στο τέλος της προβολής θα ακολουθήσει μακρά συζήτηση με το κοινό.

Το προς συζήτηση θέμα στο λαϊκό πανεπιστήμιο για τον κινηματογράφο θα είναι: Ρεύματα, προβληματισμοί και σκηνοθέτες ιταλικού πολιτικού σινεμά της δεκαετίας του '70.

Κάπου στη Σικελία σκοτώνονται αγοράκια διά στραγγαλισμού και πνιγμού. Μια πάμπλουτη, ελεύθερη, νέα γυναίκα, ένας ρεπόρτερ κι ένας έντιμος Αριστερός εισαγγελέας επιχειρούν να λύσουν το μυστήριο.

Η ανάλυση που θα διανεμηθεί είναι η ακόλουθη:

«Μια ασυνήθιστα τραχιά ταινία, σαφώς πολιτική, που ενόχλησε το ιταλικό κατεστημένο. Κάπου στη Σικελία σκοτώνονται αγοράκια διά στραγγαλισμού και πνιγμού. Μια πάμπλουτη, ελεύθερη, νέα γυναίκα, ένας ρεπόρτερ κι ένας έντιμος Αριστερός εισαγγελέας επιχειρούν να λύσουν το μυστήριο.
Εδώ το φιλμ του Φούλτσι αγγίζει εκείνα των Νταμιάνι, Ορσίνι με πολύ μακρινές συγγένειες με αυτό των Ταβιάνι. Οι στόχοι είναι προφανείς: Να ασκηθεί εντονότατη κριτική στην αλλοτρίωση, στην κουλτούρα και υπανάπτυξη κάποιων επαρχιών,  στο επιθετικό πρόσωπο του καπιταλισμού, στην παράξενη στάση της εκκλησίας.
Αυτό είναι ένα πολιτικό θρίλερ με στοιχεία νουάρ και κοινωνικής έρευνας κοντά στο σινεμά του Έλιο Πέτρι. Εξαιρετικά χρώματα με το λευκό να διαυγάζει χωρίζοντας (διαιρώντας) το κόκκινο και το γαλάζιο και περίφημη αξιοποίηση των φυσικών, τραχιών ντεκόρ με συνοδεία τη λειτουργική μουσική του Ριζ Ορτολάνι.  Η αναφορά στην εφημερίδα Notte παραπέμπει στον Αντονιόνι, ενώ στο τέλος τα πάντα παραμένουν αποκλεισμένα.
Εύστοχα ο Φούλτσι συμπεραίνει πως καμιά σημασία δεν έχει να λυθεί το μυστήριο. Αυτή η κοινωνία δεν αλλάζει, η προκατάληψη με τον ελιτισμό, η δήθεν πρόοδος, η κρυφή ψυχοπαθολογία πάντα θα ροκανίζουν το κορμί της Ιταλίας. Μια διαλεύκανση φόνων δεν «καθαρίζει» και το ανεξίτηλο στίγμα του πολιτικού, κοινωνικού, θρησκευτικού, οικονομικού κατεστημένου.
Οι ελπίδες εναποτίθενται στον ρεπόρτερ και τον διανοούμενο εισαγγελέα της Αριστεράς που είναι όμως βαθύτατα κολοβωμένη και συμπιεσμένη, διχασμένη σε λάθη και απέλπιδες πρακτικές.
Μια μεγάλη, πολύ μεγάλη ταινία, σκληρή και ειλικρινής, σχεδόν κυνική.»



ΔΕΚΑ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ ΤΟ «ΜΗ ΒΑΣΑΝΙΖΕΤΕ ΤΟ ΠΑΠΑΚΙ»

Εξάλλου, 10 λόγοι για να μην χάσετε το Μη βασανίζετε το παπάκι είναι:

1.    Για την εξαιρετική αξιοποίηση των σικελικών χώρων.
2.    Για τη βαθιά διείσδυση και έρευνα στα κλειστά κοινωνικά συστήματα..
3.    Για το ταμπού της απαγορευμένης σεξουαλικότητας.
4.    Για την αντονιονική ματιά της αδιαφορίας προς τον διπλανό.
5.    Για την εξαιρετική φωτογραφία που αντιπαραθέτει τη φωτογένεια των εξωτερικών μεσογειακών χώρων με την εσωτερική ψυχική «σκοτεινιά».
6.     Για την εξαιρετική σχολιαστική μουσική του Ριζ Ορτολάνι.
7.    Για την κατάληξη του ασφυκτικού αδιεξόδου της καπιταλιστικής ανάπτυξης.
8.    Για την υποδειγματική αξιοποίηση πολλών γνωστών ηθοποιών.
9.    Για την αποδεικτική διαδικασία ότι οι διάφορες ελίτ επιχειρούν να δράσουν συνεργατικά με το σκοτάδι της επαρχίας.
10.  Για τη βρωμισμένη αθωότητα που καταδεικνύεται μέσω των αθώων παιδιών.


Υ.Γ. Την επόμενη Δευτέρα 30 Νοεμβρίου η Κινηματογραφική Λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ-3 προβάλλει το θρίλερ του Μάσιμο Νταλαμάνο Τι απέγινε η Σολάνζ; (1972).

21 Νοεμβρίου 2015

Η λέξη του μήνα: Φίλος/Φίλη 18.6

Για τη λέξη του μήνα ,
από την Κλεοπάτρα Τσάκουρη




Μενέλαος Λουντέμης (1906-1977)
Πηγή φωτο:http://www.biblionet.gr


“Αξίζει να ζήσω έστω κι αν υπάρχει ένας άνθρωπος 
να με σκέπτεται να με αγαπάει”

Μενέλαος Λουντέμης, Τα πλοία δεν άραξαν





20 Νοεμβρίου 2015

Καλοτάξιδο το "Σκουλαρίκι στη μύτη" της Αρχοντούλας Διαβάτη, εκδόσεις "Νησίδες"


altΠροδημοσίευση ενός διηγήματος από τη συλλογή διηγημάτων της Αρχοντούλας Διαβάτη, Σκουλαρίκι στη μύτη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νησίδες τις επόμενες μέρες.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
Άγνωστος πόλεμος
Μια βροχή που λάσπωνε ένα γύρω σπίτια, δρόμους κι αυτοκίνητα όταν γύρισε το βραδάκι με το τρίκυκλο ψόφιος, και δεν μπορούσε να ισιώσει τη μέση του. Σπίτι ησυχία. Τα κορίτσια έλειπαν. Πλύθηκε, φόρεσε κάτι πρόχειρο και κάθισε στο τραπέζι. Σκεπασμένο το φαγητό του τον περίμενε. Άναψε την τηλεόραση απέναντι και άρχισε να τρώει. Ο άγνωστος πόλεμος. Εντάξει. Tα σιχαινόταν αυτά τα πρωτοβρόχια, αυτό το κλαψούρισμα ντιρ-ντιρ του καιρού κι αυτός να κουβαλάει στους ώμους του τα μεταλλικά γραφεία του Βλαχόπουλου να φορτώνει και να ξεφορτώνει, να βρέχεται ως το κόκαλο και πάλι απ ’την αρχή. Στην Πολωνίας σήμερα είχε κι ένα ατύχημα. Τουμπάρισε το τρίκυκλο, άδειος, ευτυχώς – γυρνούσε απ’ τα Νέα Ξυλάδικα που ήταν το στέκι του. Ίσα που τρόμαξε, έσκισε και λίγο το χείλι του στο τιμόνι. Παναγιά μου, σκέφτηκε. Να προλάβει, να δεί τα κορίτσια του να προχωράνε στη ζωή. Καλές ήταν, μόνο τα μυαλά τους ήταν πάνω απ’ το κεφάλι τους. Ρομαντισμούς και ονειροπολήματα και έρωτες και δε συμμαζεύεται. Η μεγάλη η Γεωργία δικαστικός υπάλληλος, κι η Δωροθέα η μικρότερη τριτοετής στη Φιλοσοφική. Ήθελε να τον βοηθήσουν, να κάτσουν όλοι μαζί σαν οικογένεια, να συζητήσουν. Μπορούν να τον βοηθήσουν να αναβαθμίσει το τρίκυκλο, να βγάλει φορτηγό, να δώσουν το σπίτι αντιπαροχή, μαζί να δουν τι θα γίνει παρακάτω. Πού μυαλά για τέτοια πράγματα τα κορίτσια. Ιδίως η Δωροθέα. Δώσ’ της βιβλία αυτηνής κι άλλο τίποτε. «Όχι μόνο ρομάντζα, τη συμβούλευε εκείνος. Να διαβάζεις και την εφημερίδα, να βλέπεις τι γίνεται στον κόσμο...».
Ίσα που τρόμαξε, έσκισε και λίγο το χείλι του στο τιμόνι. Παναγιά μου, σκέφτηκε. Να προλάβει, να δεί τα κορίτσια του να προχωράνε στη ζωή.
«Α, ήρθες», γύρισε η γυναίκα του απ’ το μπακάλικο φορτωμένη με τις σακκούλες. Έκανε λίγο χώρο στο τραπέζι κι άφησε κάποιες συσκευασίες αυγά και μαλαματίνες. Μετά άνοιξε τις σακούλες με το τυρί, το ρύζι, τα ζαμπονάκια και τα ζαρζαβατικά. Ενώ τακτοποιούσε τα πράγματα στο ψυγείο πήρε να του εξιστορεί πως είχαν καυγαδίσει τα κορίτσια. Όταν ήταν μικρές τις απειλούσε με λαϊκό δικαστήριο. «Το βράδι που θα 'ρθει ο μπαμπάς θα σας σιάξει τη γραβάτα σας».
Εκείνος πάλι θυμόταν άλλες εποχές. Τότε που τον περίμενε να ’ρθει η Δωροθέα για τα προβλήματα της Αριθμητικής. Άρχιζε εκείνος με τη «σκέψη». Να της μάθει να καταστρώνει τη σκέψη πρώτα και μετά να προχωρήσει στη λύση. Εκεί πάνω γλάρωναν τα όμορφα μάτια κι η Δωροθέα έγερνε το καστανό της  κεφάλι της έτοιμη να κοιμηθεί. Αργότερα βέβαια όταν άρχισαν εκείνα τα προβλήματα με τη δεξαμενή που σήμερα γεμίζει το ένα τρίτο και αύριο άλλο ποσοστό και μετά άλλο, οι γνώσεις του των μαθηματικών όλο και λιγότερο επαρκούσαν για να τη βοηθάει.
altΗ Γεωργία –λέει– είχε μαλώσει πάλι με τον φίλο της. Η σχέση δεν πήγαινε καλά. Είχε κάνει τον κύκλο της. Το πάθος είχε τελειώσει από τη μεριά του, είχε αρχίσει να της λέει κακίες. Ψυχρότητα, κυνισμός, και τώρα στο τέλος τέλος της είχε ζητήσει να χωρίσουν και να μη περιμένει απ’ αυτόν τίποτα. Ήρθε κλαμένη η Γεωργία και διηγόταν τα καθέκαστα στη Δωροθέα μόλις την είδε να μπαίνει απ’ την πόρτα, με τους κουβάδες και τις βούρτσες απ' την αφισοκόλληση. Τούρκος γινόταν η Δωροθέα με τέτοια μαντάτα. Να υποτιμάει έτσι την αδερφή της, να τη σνομπάρει, ποιος νόμιζε ότι ήταν ο παλιοφασίστας. Διηγόταν η γυναίκα του κι αυτός κατάπινε, κατάπινε  φαρμακωμένος τις τελευταίες μπουκιές από το παστίτσιο, έτσι παγωμένο – τεμπέλιασε να το ζεστάνει. Μετά εκείνη καθάρισε το τραπέζι, μάζεψε τα ψίχουλα, έβαλε τα πιάτα στο νεροχύτη κι αυτός έπιασε να καθαρογράφει στο τραπέζι δελτία αποστολής δέλτα χί και φορτωτικές, αθροίζοντας το μόχθο της ημέρας κι αναμασώντας σκέψεις ανακατωμένες. Άτυχη η Γεωργία του. Τότε ακόμα που δούλευε σε κείνο το θεοσεβούμενο δικηγόρο, πρωί απόγευμα, για ψίχουλα. Την κατέβαζε και τα απογεύματα να του καθαρογράφει το βιβλίο του. Σελίδες ατέλειωτες, το μυθιστόρημά του που ήθελε να εκδώσει. Το έβγαλε τελικά; Πτώμα γινόταν το κορίτσι του. Και τώρα καληώρα που πέρασε στα Δικαστήρια, δουλειά να δουν τα μάτια σου. Όταν είναι στην έδρα γραφέας φέρνει και σπίτι δουλειά και της δίνουν όλοι μαζί ένα χεράκι. Μετά οι έρωτες. Έναν σωστό άνθρωπο δε βρίσκει. Αυτόν τον επηρμένο τώρα-τραβιέται μαζί του πάνε δυο χρόνια. Πόσες φορές δεν τη βρήκε να κλαίει και να γράφει ατέλειωτα σε κείνο το έρημο το ημερολόγιο. Όσο γι’ αυτόν, να  ξεκουραστεί ήθελε. Αυτό μόνον. Να κοιμηθεί και να τα ξεχάσει όλα του τα βάσανα. Σηκώθηκε και τράβηξε στον καναπέ. Να γείρει, να το κόψει δίπλα, κι έχει ο θεός. Ή γυναίκα του έσβησε την τηλεόραση και τον σκέπασε. Να κοιμηθεί, να ξεχάσει τα προβλήματα, να ονειρευτεί. Τη Δωροθέα, που θα 'παιρνε το πτυχίο της και θα συνέχιζε μεταπτυχιακό και θα διακρινόταν κάποτε, και θα δικαίωνε όλους τους κόπους του. Περασμένες έντεκα γύρισαν τα κορίτσια. Η Γεωργία πήγε κατ’ ευθείαν στο κρεβάτι της και η Δωροθέα βγήκε στην αυλή, μες στην ψύχρα, να καπνίσει.
Αυτός της αδερφής της της τά ‘χε ρίξει. Την ήθελε, του άρεσε, τέτοια. Όσο γι’ αυτήν, όχι, δεν της άρεσε καθόλου. Κι εξάλλου τί δουλειά είχε αυτή με το φίλο της αδερφής της. Τον πρώην, έστω. Τώρα που χωρίσανε. Που δεν της άρεσε κι από πάνω, δεν τον χώνευε, τον αντιπαθούσε. Πες καλύτερα τον σιχαινόταν, τον μισούσε. Να μπορούσε να του κάνει κακό. Να πάρει την εκδίκησή της. Μόνο γι’ αυτό να τον συναντούσε. Για φαντάσου –λέει– να τον αφήσει να την ερωτευτεί και μετά να τον χτυπήσει κάτω σα χταπόδι. Όπως το ’χε κάνει αυτός με τη Γεωργία. Να κλάψει με μαύρα δάκρυα γι’ αυτήν όπως η Γεωργία για 'κείνον. Γλυκειά απολαυστική σκέψη. Έτσι παρηγορημένη τράβηξε την πόρτα, την έκλεισε μπήκε και κάθησε μπρος στην τηλεόραση. Την άναψε  σε χαμηλή ένταση, να δει τους Πανθέους. Ο μπαμπάς της καλά θα 'κανε να πήγαινε να κοιμηθεί στο κρεβάτι του.
Φαντάσου κούραση, κοιμάται εκεί του καλού καιρού ξεφυσώντας κάθε τόσο κι η μάνα της στο τραπέζι κάτι πολεμάει. Την πνίγει η οικογένειά της. Να μπορούσε να φύγει μακριά, να πάει «έξω», μακριά, να γλιτώσει.


19 Νοεμβρίου 2015

Η λέξη του μήνα: Φίλος/Φίλη 18.5

από την Κωνσταντίνα Χονδρογιάννη

φωτο Robert Doisneau - Πηγή φωτο https://lifeandarts.wordpress.com


Οι φίλοι είναι ο τρόπος του Θεού
να ζητήσει συγγνώμη 
για τους συγγενείς που μας έδωσε

Αγνώστου

Νόρα Πυλόρωφ-Προκοπίου, "Η γυναίκα στα καλλιτεχνικά κινήματα", Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, 19 Νοεμβρίου 2015, ώρα 19:30