ΕΡΤ και ΕΡΤ3_ "δεν άνθισαν ματαίως τόσα θαύματα": "Άγρια Συμμορία"

Τώρα διαβάζουμε: Ο ηλίθιος / Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

Pierre Assouline, Les invités / Lisez notre (3ème année)

Pierre Assouline, Les Invites

50eme livre
30/4/2014

Une proposition de Dina Papadopoulou

Extraits de nos critiques du livre, 
traduit par Antigone Papadaki

Dina Papadopoulou 

Ce livre de Pierre Assouline me rappelle le film de Boniuel ' Le charme discret de la bourgeoise'. Enchantee de son style, je suis d accord  avec lui, sur la plupart de ses points de vue, mais je me demande pourquoi ne nous donne pas plus clairement son point de vue sur le sujet de l excision du clitoris . Il le depasse en le comparant avec la circoncision. Il s agit d un affrontement injuste et faux. 

Φωτογραφικό Αρχείο Γαλλικού Στρατού

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν και τα πληροφοριακά στοιχεία τους προέρχονται από την ηλεκτρονική διεύθυνση του Υπουργείου Πολιτισμού και Επικοινωνίας της Γαλλίας. Όπως βλέπετε, οι φωτογραφίες χρονολογούνται από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και δείχνουν στιγμές από τη ζωή του γαλλικού στρατού σε περιοχές της Ελλάδας. 

Πληκτρολογείτε για αναζήτηση στο διαδίκτυο την ηλεκτρονική  διεύθυνση  http://www.culture.gouv.fr/public/  ή την χρησιμοποιείτε ως έχει, πατώντας πάνω της με το "ποντίκι". Τότε εμφανίζεται η παρακάτω φόρμα.

	Base Mémoire : Archives photographiques

---

21 ΒΙβλίο - Αντώνης Σουρούνης, "Κυριακάτικες ιστορίες"

 Αντώνης Σουρούνης, Κυριακάτικες Ιστορίες

Εκδόσεις Καστανιώτη, 2002

17/10/2012

Βιβλίο 21ο

Πρόταση της Βιολέτας Παπαδοπούλου

Βιολέττα Παπαδοπούλιου

Από το πρώτο βιβλίο που είχα διαβάσει πριν χρόνια του Αντώνη Σουρούνη, τους Συμπαίχτες, μου είχε κάνει εντύπωση το ελεύθερο πνεύμα του, η αντρική ματιά του στις καταστάσεις, συνοδευόμενη, όμως, με μια απίστευτη τρυφερότητα και η ανεξαρτησία τής σκέψης του και του τρόπου ζωής του.

Όλα τα παραπάνω τα βρήκα στις Κυριακάτικες  Ιστορίες, όπου επιπλέον  συνδυάζεται το προσωπικό του χιούμορ, με μια ωριμότητα και μια αλλαγή στον τρόπο σκέψης (που κατά τον ίδιο ήρθε  γύρω στα πενήντα του χρόνια), η οποία τον έκανε να γράφει και να σχολιάζει και τις πιο δύσκολες  ανθρώπινες  στιγμές, σαν να κρατάει,  αντί για πένα, βαμβάκι απαλό.

Πού να πρωτο-σταματήσει κανείς;

Στην αγάπη του για τις γυναίκες, που εκφράζεται τόσο όμορφα όπως στην ιστορία της γριάς Κατίνας (Όλες γυμνές, όλες πανέμορφες), που έπλαθε τον εαυτό της καθημερινά, όπως το φρέσκο ψωμί,  κι έτσι ήταν πάντα κι εκείνη φρέσκια κι ευωδιαστή, και  γιατί οι γυναίκες που πλάστηκαν απ’ το χάδι του άντρα καμαρώνουν και χαίρονται το κορμί τους μέχρι το τέλος;

Στην αγάπη του Υδραίου Σταμάτη (Σταμάτη, τι γυρεύεις εσύ, ένας Υδραίος στην Ύδρα;) στα καΐκια και στο καροτσάκι που κουβαλούσε ο πατέρας του στη μαναβική, που του ρίχνει χόρτα και φρούτα και είναι σαν να το ζωγραφίζει, γιατί με τα λεφτά δεν μπορεί να κάνει τίποτα, ενώ χωρίς λεφτά μπορεί να κάνει  τα πάντα;

Στην Καλή Ανάσταση, όπου με τόση αγάπη μάς λέει  πώς με την επαφή του με τη φύση στην Επίδαυρο, μέσα στο καταχείμωνο, αναστήθηκε και ο ίδιος κι ο καθένας μπορεί ν‘ αναστηθεί όποτε θέλει, φτάνει να ασπαστεί και να καταλάβει τον εαυτό του; (κάτι που γράφεται και στην περίπτωση της θεραπείας του  Άγγλου Ασθενή)

Στην σάτιρά του για τον τρόπο λειτουργίας του Δημοσίου και της Εκκλησίας; (Εποχή απωλειών - για την σφραγίδα με τον ΑΦΜ, Η καμπάνα, Η επιστολή που δεν εγράφη - προς τον Αρχιεπίσκοπο)

Για τους λόγους που έγινε συγγραφέας, γιατί αν δεν έγραφε θα πέθαινε, και γιατί κανείς δεν ξέρει να σου πει τι πρέπει να κάνεις, παρά μόνον ο εαυτός σου, όπως τον συμβουλεύει ο κυρ- Μήτσος στην Τήνο;

Για τον μποέμικο τρόπο που βλέπει τη ζωή, ζώντας το σήμερα, ξεκινώντας για κάπου για μια μέρα και μένοντας χρόνια, ακούγοντας την καρδιά του ή μην έχοντας σπίτια κι αυτοκίνητα, παρά μόνο τις μεγάλες του αγάπες, το τσίπουρο, τη φύση, τους φίλους, τις γυναίκες και τα ζώα;

Στην προτροπή στους νέους να μην φοβηθούν ν’ αφήσουν τη βολή τους, για να μάθουν τι θα πει ζωή, γιατί τα γεγονότα που γράφουν το όνομά σου σε περιμένουν στις γωνιές του κόσμου να σε συναντήσουν;

Στον εντυπωσιακό  και μοναδικό του τρόπο που έχει να παρατηρεί το παραμικρό, από μια παπαρούνα ως ένα πινέλο, και να φιλοσοφεί πάνω σ’ αυτό; ( Για ένα μαδημένο πινέλο)

Για όλα τα παραπάνω, ευχαριστώ τον συγγραφέα  που με ταξίδεψε με τα μάτια του σε έναν κόσμο όμορφο, απλό, αθώο, ανέμελο, όπως θα έπρεπε να είναι ο κόσμος που ζούμε και που με έκανε να θυμηθώ  πως τα πάντα είναι το τώρα, αγαπώντας και πονώντας μαζί με ό,τι αγαπούμε.

Η λέξη του μήνα / ηλιοβασίλεμα (4)

Η "λέξη του μήνα" είναι μια λέξη -έννοια ή αντικείμενο, που επιλέγει ένα μέλος της Λέσχης κάθε μήνα. Μια αφορμή για να θυμηθούμε και να μοιραστούμε ποιήματα, αποσπάσματα  κειμένων, ζωγραφιές, φωτογραφίες, ταινίες ή μουσικές, που αναφέρονται στη λέξη αυτή.

Τον Σεπτέμβρη θα μας εμπνεύσει το "ηλιοβασίλεμα",
μια λέξη που μας πρότεινε η Κλεοπάτρα Τσάκουρη.

Πηγή φωτογραφίας: http://el.inter-pix

51 ΒΙβλίο - Πιέρ Ασουλίν, Οι προσεκλημένοι" / Οι αναγνώσεις μας (3ος χρόνος)

 Πιέρ Ασουλίν, Οι προσεκλημένοι

Ξενόγλωσσος τίτλος: LES INVITES

Μετάφραση: Ρίτα Κολαΐτη 

Εκδόσεις: Πόλις, 2012

  

30/4/2014 

Βιβλίο 51ο

  Πρόταση της Ντίνας Παπαδοπούλου

Lire extraits de nos opinions

à la fin du poste

Traduit de l' Antigone Papadakis

                                                                       

Ντίνα Παπαδοπούλου

Το διάβασα μόλις κυκλοφόρησε έχοντας την εμπειρία του πρώτου του βιβλίου,  Ξενοδοχείο Lutetia, που μου είχε αρέσει πολύ. Διαβάζοντάς το σκέφτηκα πως θα είναι η επόμενη πρότασή μου για τη λέσχη. Τα έχει όλα, και προσεγγίζει καίρια τα προβλήματα της εποχής μας με πολύ κομψό τρόπο. Ένα βιβλίο σύγχρονο, που δεν ηθικολογεί αλλά απλά τοποθετείται στον υφέρποντα ρατσισμό, στην κοινωνική υποκρισία, στους νεόπλουτους, στο θέμα της άρνησης του Ολοκαυτώματος, στις κοινωνικές συναλλαγές.

Ξεκινά με τις σχέσεις της Σόνιας με την κυρία- Nτι και τα αυστηρά καθορισμένα όριά της. (Σελ. 14) Η Σόνια το ήξερε. Η κυρία-Nτι ήξερε ότι η Σόνια το ήξερε και συνεχίζει καταλήγοντας: Επιτρέπεται η συνομιλία αλλά όχι η ανταλλαγή απόψεων, αυτό θα σήμαινε οικειότητα και θα έθιγε τη σχέση εξουσίας. Αργότερα τοποθετεί τους προσκεκλημένους απέναντι στη Σόνια, με άγριες διαθέσεις, που η Σόνια όμως τις αντιμετωπίζει με ηρωισμό και ψυχραιμία, θα έλεγα. 

Μιλά για τις σχέσεις της κυρίας-Ντι και γενικότερα για τη χρησιμότητα των σχέσεων στην παριζιάνικη κοινωνία -και γιατί όχι και αλλού;- και αναφέρεται (σελ. 17) σε μια γνωριμία της από το πανεπιστήμιο, που τη χαρακτηρίζει σαν λογαριασμό στην Ελβετία, που δε νοιώθουμε την ανάγκη να τον βλέπουμε καθημερινά, έχουμε όμως ανάγκη να ξέρουμε ότι υπάρχει. Και παρακάτω (σ. 125) αναφέρεται στους κυρίους με τα καρνέ διευθύνσεων, οι οποίοι κάνουν ταχυδακτυλουργίες με τα δίκτυα των γνωριμιών τους ακόμα και όταν υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων. Λαθρέμποροι επιρροής χαρακτηρίζονται.

Μου άρεσε ο ειρωνικός, δηκτικός, σαρκαστικός και με λίγη  δόση black humor τρόπος που  μιλά για τις καταστάσεις και τις συμπεριφορές της υψηλής λεγόμενης κοινωνίας, μια παντρεμένη γυναίκα την αναγνωρίζεις (σ. 87) από τα διαμάντια της και τους πονοκεφάλους της. Για τον Κοστιέρ (σ. 101) το υπουργείο παιδείας τού γύρισε πρόωρα την πλάτη και παρακάτω συνέχιζε να λέει πως τοποθετούσε τους πίνακες στον τοίχο, ταυτίζοντας το κρέμασμα ενός πίνακα με μια χρηματοοικονομική πράξη. Και όταν αναφέρεται το όνομα του Ζενέ, η Συμπίλ, η σύζυγος Κοστιέρ, ρωτά ποιος είναι αυτός. Αναφέρεται στις πλαστικές επεμβάσεις της (σ. 42). Όταν η Συμπίλ του ζήτησε φωτιά, έμεινε αποσβολωμένος. Γιατί η Συμπίλ ήταν σε τέτοιο βαθμό επιδιορθωμένη και ξανά-επιδιορθωμένη, που ακόμα και οι φωνητικές χορδές ηχούσαν σαν πιάνο κουρδισμένο την προηγούμενη μέρα. Ήταν νεο-γυναίκα.  Κριτικάρει διαμέσου της Κριστίν τις ενδυματολογικές επιλογές  ανδρών και γυναικών (σ. 58) και δεν καταλάβαινε αυτήν τη συνήθεια των ανδρών να ντύνονται σαν ιδιοκτήτες γραφείου τελετών και παρακάτω:  Όμως η παράδοση δεν είχε προβλέψει ότι, κάποια μέρα, οι γυναίκες θα επινοούσαν μια εμφάνιση εξίσου πένθιμη με εκείνη των ανδρών, η οποία θα μακροημέρευε τόσο.

Είναι ενδιαφέρουσα η αναφορά στη λέξη προσκεκλημένοι, δίνοντάς της μιαν ιδιαίτερη ερμηνεία και σημασία (σελ. 130). Οι Εβραίοι, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι είναι προσκεκλημένοι στον κόσμο, γιατί η μακραίωνη εξορία τους τους προσάρμοσε σε αυτή την κατάσταση. Θα έπρεπε να τους έχουμε ως πρότυπο. Να μάθουμε να είμαστε προσκεκλημένοι οι μεν των δε, μακριά από κάθε θρησκευτικό φανατισμό και άλλες τέτοιες μπούρδες (σ. 159). Πολύ χαρακτηριστική η συζήτηση της Σόνιας με τον Μπανόν: Δεν παύουμε να’αγαπάμε τη χώρα μας επειδή κάποιοι από τους κατοίκους της έχουν πάψει να είναι αξιαγάπητοι. Όμως εδώ θα σας θεωρούν πάντα προσκεκλημένη. Το ίδιο και αλλού. Παντού όπου και αν πάω. Έτσι είναι καλύτερα να ζω εκεί όπου νοιώθω λιγότερο προσκεκλημένη. Η ψυχή της Γαλλίας ήταν πάντα οι ξένοι της....οι ξένοι της τραβούν τη χώρα προς τα πάνω.

Και εκεί που γέλασα πολύ (σ. 170) ήταν με τα σοκολατάκια και τα μεγάλα ταξίδια που κάνουν κάποια από αυτά τα κουτιά.  Μου θύμισε τα παιδικά μου χρόνια και κάποια παρόμοια περιστατικά.

Θα έλεγα πως η αφήγησή του είναι πολύ κομψή, με διαβρωτική ειρωνεία και  σαρκασμό. Είναι εύρημα η παρουσία της Σόνιας, που δρα σαν καταλύτης στη συγκέντρωση με πολύ ενδιαφέρουσες εξελίξεις και αποκαλύψεις. Μου θύμισε Μπουνιουέλ και την ταινία «Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας», όπως  κάπου αναφέρεται άλλωστε. Δεν κρύβω ότι με γοήτευσε η γραφή του, ίσως γιατί συμφωνώ μαζί του στα περισσότερα. Ένα μόνο σημείο δεν με βρίσκει σύμφωνη και μου δημιούργησε ερωτηματικά, γιατί δεν ξεκαθαρίζει τη θέση του, με το θέμα της κλειτοριδεκτομής. Σα να το προσπερνά συγκρίνοντάς το με την περιτομή, πράγμα που  είναι άδικο και αναληθές.