Γιάννης Μακριδάκης, Ήλιος με δόντια
Βιβλιοπωλείον της ΕΣΤΙΑΣ, 2010
2-11-2011
Βιβλίο 2ο
Βιβλίο 2ο
Πρόταση της Ανθής Καραμανλή
Μαρία Ντόντση
«Τίποτε
δεν σε κάνει τόσο κακό
όσο
η δυστυχία».
ΣΤΑΝΤΑΛ
«Ω
μητέρα / με τα πολλά πρόσωπα / σ' εσένα βαδίζω /
που
με εξαίσιο τρόπο / τρέφεις θηρία».
ΜΑΡΙΑ ΛΑ'Ι'ΝΑ
Μια
ιστορία, αναζητώντας την χαμένη αθωότητα, τις ελάχιστες εγγυήσεις των σχέσεων, που
έχουν κι αυτές χαθεί, με απώτερο αίτημα την ανεύρεση της Αγάπης. Μέσα
σ' ένα κλίμα θανάτου, έξοδοι του κεντρικού ηρώα, υπογραμμίζουν την αποξένωση από
το περιβάλλον του, πράγμα που εντονότερα το αισθητοποιεί η εχθρική στάση των
τρίτων απέναντι του κι ας αναζήτα συνεχώς απεγνωσμένα την παρουσία του Άλλου, χωρίς
να μπορεί να συναντήσει τον διπλανό του. Η
μόνωση αποτελεί για τον ηρώα συνθήκη ύπαρξης, αλλά και η καταδίκη του να κινείται μέσα
σε μια άβυσσο, χωρίς ανάπαυση και διέξοδο.
Από
την πρώτη σελίδα βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα συνεχές παραλήρημα, σ' έναν λόγο πληθωρικό,
προσπαθώντας ο ήρωας να βρει τη συνεχεία της μνήμης του τέλους της ιστορίας
του, μεταδίδοντας
μας την επιθανάτια αγωνία του. Μια
ζωή καμωμένη από λιγοστό φως, μισοσκόταδο και σκοτάδι. Οι
σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους δίνουν τον τόνο, έντονα χρωματισμένες από το γεγονός, ότι
δεν είναι η προοπτική της ζωής, αλλά του θανάτου που δεσπόζει. Τις χαρακτηρίζει
δυστυχία, σκληρότητα
κι απανθρωπιά. Βλέπεις
και το φως, πνοές τρυφερότητας και συμπόνιας, που δεν αλλάζουν όμως την ασφυκτική ατμόσφαιρα
του μισούς και της σκληρότητας.
Ο
ήρωας αφού χόρτασε γκρεμούς, δικαιώνεται ως απών πια.
