Ρέα Γαλανάκη, Ελένη ή ο Kανένας
Εκδόσεις Καστανιώτη, 2004
18/4/2012
Βιβλίο 12ο
Πρόταση της Αλεξάνδρας Σακελλαροπούλου
Read extracts of book reviews at the end of the post
Translated by Christiana Vellou
Στεφανία Βελδεμίρη
Μετά τις 2-3 πρώτες σελίδες, το κατάλαβα πως δεν θα μου αρέσει καθόλου. Αλλά επειδή συχνότατα πέφτω έξω, το διάβασα όλο. Τελικά δεν άλλαξα γνώμη και από ένα σημείο και μετά (την 3η σελίδα δηλ.) το διάβασα με το ζόρι, σαν εκείνα τα βιβλία που μας έβαζαν στο σχολείο να διαβάζουμε στις διακοπές, για να γράψουμε την περίληψη. Ο τρόπος γραψίματος μού θύμισε απουσιολόγο, που προσπαθεί να εντυπωσιάσει με την έκθεσή της φιλόλογο, δείχνοντας παράλληλα πως είναι καλή και στην ιστορία και ότι στο σπίτι της μιλάνε και για τέχνη.
Με κούρασαν αφάνταστα οι 800 χιλιάδες παρομοιώσεις και η γλώσσα δεν μου ήταν καθόλου ευχάριστη, υπήρχε μια ψευτιά στο όλο στυλ, μου έμοιαζε πως πρόκειται μάλλον για την περιγραφή μιας γλώσσας, παρά για μια αληθινή γλώσσα. Μια ακόμη παρομοίωση ίσως. Ίσως φταίει που υπήρχε τόση φρεσκάδα στη γλώσσα τού ακριβώς προηγούμενου βιβλίου (του Σελίν, Ταξίδι στην άκρη της νύχτας) και μου 'ρθε απότομα τόση στεγνότητα. Δεν ξέρω. Τουλάχιστον να ήταν μυθοπλασία, θα μιλούσαμε για φαντασία και τέτοια. Εντάξει, μια αληθινή ιστορία στολισμένη με ρομαντική φαντασία, κάπως έτσι θα το έλεγα.
Να πω και 2 λόγια για την ιστορία. Την Ελένη δεν την χώνεψα καθόλου, ούτε τον Κανέναν επίσης. Ούτε και όλο της το σόι. Ο μπαμπάς της ήταν ένας φαντασμένος, που ήθελε να ξεχωρίζει από τους άλλους και μια και δεν τα κατάφερε ο ίδιος, τι να κάνει, φούσκωσε τα μυαλά της πρώτης του κόρης που της είχε αδυναμία τρελή, αφού του έμοιαζε ντε και τα κατάφερε μέσω αυτής να ξεχωρίσει για τα καλά. Η μαμά της σχεδόν ανύπαρκτη και τα αδέρφια της στο φτύσιμο, μια και χωρίς τον έρωτα του πατέρα για δαύτους ήταν καταδικασμένοι να μείνουν συνηθισμένοι και χωρίς ενδιαφέρον τύποι. Με τους απλούς ανθρώπους δεν έχουν πάρε δώσε. Τους χρησιμοποιούν σαν υπηρέτες και τους παρατηρούν σαν ποντίκια-πειραματόζωα περιγράφοντας τις συμπεριφορές τους, φυσικά με την πρέπουσα αγάπη που οφείλεις να έχεις ως καλλιεργημένος και ανώτερος άνθρωπος. Τους σπουδαίους ανθρώπους, που τους θεωρούν ίσους με τους εαυτούς τους, τους αναφέρουν σχετικά με το καλλιτεχνικό τους έργο κυρίως και όχι με τα ανθρώπινα χούγια τους, καθώς επίσης για να παινευτούν για τις κοινές εμπειρίες τους.
Τέλος η όλη μαγκιά της Ελένης, θα είχε κάποια γοητεία, θα με έπειθε σαν αληθινή ίσως, αν την υποστήριζε μέχρι τέλους. Μα πως να την υποστηρίξει αφού δεν ήταν δική της; Του μπαμπά ήταν κι αυτή, όπως και τα λεφτά. Και χωρίς αυτόν, αργά ή γρήγορα βρήκε τον αληθινό της εαυτό, με τα πήγαινε-έλα στις εκκλησίες, τα ματζούνια, παρέα με τις δεισιδαιμονίες, την αφ΄ υψηλού τρέλα κ.λ.π.
Σε γενικές γραμμές αυτό που κατάλαβα από το βιβλίο, είναι το εξής: δεν πα να΄σαι γυναίκα και να ζεις και στην Ελλάδα του 1800; Αν ο μπαμπάς έχει καράβι και χρήμα με τη σέσουλα και ζωγράφος γίνεσαι και εξώγαμα κάνεις και δουλειά βρίσκεις και ιδιαίτερα στην Βασίλισσα τσιμπάς και όλα καλά.
Υ.Γ. Ζωγραφιά δεν μου βγήκε να κάνω, γιατί φοβήθηκα μην μου την κάψει ο Κανένας.
