ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 17/2/2026 - 228 ΒΙΒΛΙΟ - ΕΥΗ ΚΑΡΚΙΤΗ "Ο ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ"

15 ΕΤΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΗΣ ΛΕΣΧΗΣ

Μιλάμε για το βιβλίο της Εύης Καρκίτη, "Ιερώνυμος στην έρημα", εκδόσεις Κριτική

-Συνάντηση στη Ζώγια (Αλεξάνδρου Σβώλου 54, Θεσσαλονίκη).
-Το βιβλίο πρότεινε ο Γιώργος Καλιεντζίδης.

Η Εύη Καρκίτη ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Είναι δημοσιογράφος, ραδιοφωνική παραγωγός, δημιουργός και συντονίστρια της ομάδας πολιτιστικών περιηγήσεων Thessaloniki Walking Tours με δραστηριότητα στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Διηγήματά της έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και σε μία ανθολογία. Ο Ιερώνυμος στην έρημο είναι το πρώτο της μυθιστόρημα.

Συνάντηση με τον Βασίλη Τσιαμπούση

ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΙΑΜΠΟΥΣΗΣ στη Λέσχη Ανάγνωσης της ΕΡΤ3

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2023

«Ο κήπος των ψυχών» του Βασίλη Τσιαμπούση «γέμισε» με είκοσι εννέα τον αριθμό αναγνώστριες και αναγνώστες στη συνάντηση του συγγραφέα με τα μέλη, τους φίλους και τις φίλες της Λέσχης Ανάγνωσης της ΕΡΤ3. Και μας είπε πολλά ο συγγραφέας: για το πώς και με ποια αφορμή ξεκινά τη συγγραφή ενός διηγήματος ή μιας νουβέλας, όπως το βιβλίο που διαβάσαμε και μιλήσαμε γι' αυτό. Αναφέρθηκε στη διαδικασία γραφής του, στα σημεία που πρόσεχε και επανέρχονταν ξανά και ξανά, αλλάζοντας, διορθώνοντας το προς έκδοση βιβλίο. Για το πώς προσθέτοντας το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου άλλαξε και τον τίτλο της νουβέλας, με τον εύστοχο τίτλο «Ο κήπος των ψυχών». Νωρίτερα ο συγγραφέας άκουσε τις γνώμες των μελών της Λέσχης για το βιβλίο του. Δεν θα μπορούσε να λείψει από την κουβέντα όλων η ιστορία της Δράμας κατά την περίοδο της κατοχής (1941-1944), καθώς είναι ο χρόνος που ξετυλίγεται η υπόθεση της νουβέλας. Αναφέρθηκαν, τόσο ο συγγραφέας όσο και τα μέλη, στην εξόντωση των εβραίων της περιοχής, στην ηρωϊκή εξεγερση το Σεπτέμβριο του 1941 και τη σφαγή που ακολούθησε από τις βουλγαρικές δυνάμεις κατοχής. Ήταν μια όμορφη και δημιουργική βραδιά και το δίωρο της συνάντησης έμοιαζε, στο τέλος, πολύ λίγος χρόνος για να ειπωθούν όσα είχαμε κατά νου να πούμε. Την άλλη φορά θα συνεχίσουμε σε ταβέρνα τη συζήτηση. Ευχαριστούμε Βασίλη Τσιαμπούση για την τιμή. «Ο κήπος των ψυχών» του Βασίλη Τσιαμπούση -το 184 βιβλίο που διαβάσαμε στη Λέσχη- κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της ΕΣΤΙΑΣ. 

Στο κέντρο ο συγγραφέας Βασίλης Τσιαμπούσης και αριστερά του η σύζυγός του Φωτεινή Τσιαμπούση. Μαζί τους ο Γιώργος Καλιεντζίδης

 

Από αριστερά: Βασίλης Τσιαμπούσης, Φωτεινή Τσιαμπούση, Μαρία Σιώτη, Γιάννης Παπανικολάου (φίλος τού συγγραφέα), Ανδρέας Καρακόκκινος, Βικτωρία Καπλάνη, Έφη Καλαφάτη, Αλέξης Αλεξίου

Από αριστερά: Δήμητρα Μήττα, Μαίρη Πετρολιά-Αμανίτη, Χαρούλα Αποστολίδου, Ρούλα Τσολακίδου, Σταυρούλα Αγίου, Βίκυ Δράκου, Κατερίνα Τσιάνα-Πανταζίδου (πίσω σειρά), Χριστιάνα Βέλλου

Από αριστερά: Παρέσα Κουτσούρα, Παναγιώτα Κύττα, Αντιγόνη Κούγια-Παπαδάκη, Μαρίνα Πελτέκη (πίσω σειρά), Άννα Βούλγαρη (μόλις διακρίνεται στην πίσω σειρά), Έφη Πέτρου, Κλεοπάτρα Τσάκουρη, Άννα Παντζή, Μαρία Ντόντση, Κωνσταντίνα Χονδρογιάννη, Ντίνα Παπαδοπούλου (Ευαγγέλου), Χρυσούλα Ζαχαροπούλου

Από αριστερά: Άννα Βούλγαρη (εδώ φαίνεται καλύτερα)

Στο βάθος στην πίσω σειρά: Σταυρούλα Αγίου, Κατερίνα Τσιάνα-Πανταζίδου, Χριστίνα Γεωργιάδου και Παρέσα 

Γενική άποψη

Τώρα διαβάζουμε (183 βιβλίο): Βασίλης Τσιαμπούσης «Ο κήπος των ψυχών»

 12ο ΕΤΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου 2023, στις 7 μ.μ.  / βιβλίο 183

Γνωρίζουμε τον Βασίλη Τσιαμπούση και μιλάμε για τη νουβέλα του «Ο κήπος των ψυχών», εκδ. βιβλιοπωλείον της ΕΣΤΙΑΣ. Το βιβλίο πρότεινε ο Γιώργος Καλιεντζίδης. 

Τόπος συνάντησης: BazaAri cafe (Φιλικής Εταιρείας 43, στο κέντρο της πόλης)

Ο Βασίλης Τσιαμπούσης γεννήθηκε στη Δράμα το 1953. Σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο Πολυτεχνείο της Θεσσαλονίκης. Ζει και εργάζεται στη Δράμα. Εξέδωσε τις συλλογές διηγημάτων «Η Βέσπα και άλλα επαρχιακά διηγήματα» (1988), «Χερουβικά στα κεραμίδια» (1996), «Η γλυκιά Μπονόρα» (2000), «Να σ' αγαπάει η ζωή» (2004), «Σάλτο Μορτάλε» (2011), «Πούρα Γεμιστά» (2017) και τα μυθιστορήματα «Εκτός έδρας» (1993) και «Γαλάζια Αγελάδα» (2013). Η συλλογή διηγημάτων του «Να σ' αγαπάει η ζωή» μεταφράστηκε στα αλβανικά, ενώ επιλογή διηγημάτων του κυκλοφόρησε στα Ισπανικά (Vasilis Tsiambusis, «Antologia de relatos», 2019). Από το 2004 είναι διευθυντής του περιοδικού «Δίοδος 66100», που έλαβε τιμητική διάκριση από το Υπουργείο Πολιτισμού (2017). Διηγήματά του μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες και δημοσιεύτηκαν σε ανθολογίες και περιοδικά.

Βραβεία:
Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών το 2005 για τη συλλογή διηγημάτων του «Να σ’ αγαπάει η ζωή»
Βραβείο Διηγήματος/Νουβέλας - Περιοδικό «www.oanagnostis.gr« 2022 για τη νουβέλα του «Ο κήπος των ψυχών»
 
Μυθιστορήματα-Συλλογές Διηγημάτων:
«Ο κήπος των ψυχών» (νουβέλα), εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2021
«Πούρα γεμιστά» (συλλογή διηγημάτων), εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2017
«Γαλάζια αγελάδα» (μυθιστόρημα), εκδόσεις Μεταίχμιο, 2013
«Σάλτο μορτάλε» (συλλογή διηγημάτων), εκδόσεις Μεταίχμιο, 2011
«Να σ’ αγαπάει η ζωή» (συλλογή διηγημάτων), εκδόσεις Πατάκη, 2004
«Η γλυκιά Μπονόρα» (συλλογή διηγημάτων), εκδόσεις Κέδρος, 2000
«Χερουβικά στα κεραμίδια» (συλλογή διηγημάτων), εκδόσεις Κέδρος, 1996
«Εκτός έδρας» (μυθιστόρημα), εκδόσεις Κέδρος, 1993
«Η βέσπα και άλλα επαρχιακά διηγήματα», εκδόσεις Νεφέλη, 1990
 
Συλλογικά έργα:
«Νάνι, τ’ άνθι των ανθώ: Ωδής στην μητέρα» (Συλλογικό έργο), εκδόσεις Ίνδικτος, 2005
«Εν Δράμα: 32 Δραμινοί γράφουν για τη Δράμα» (Συλλογικό έργο), εκδόσεις Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής και Τουριστικής Ανάπτυξης Ν. Δράμας, 2002
«Μια πόλη, ένας συγγραφέας» (συλλογικό έργο), εκδόσεις Μίνωας, 2001
«Έρωτας σε πρώτο πρόσωπο: 29 ιστορίες που δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα “Τα Νέα” το καλοκαίρι του ‘97» (συλλογικό έργο), εκδόσεις Κέδρος, 1997
 

Επιμέλειες:
«Ελπίς 1922-1969», εκδόσεις Δημοτική Επιχείρηση Κοινωνικής Πολιτιστικής και Τουριστικής Ανάπτυξης Δήμου Δράμας, 2006
«Δόξα Δράμας 1918-1965», εκδόσεις Δημοτική Επιχείρηση Κοινωνικής Πολιτιστικής και Τουριστικής Ανάπτυξης Δήμου Δράμας, 1996

Πηγή φωτογραφιών: facebook Tsiampousis Vasileios

Πηγή βιοεργογραφικού: https://biblionet.gr/

Γιώργος Ν. Οικονόμου: από την αριστοτελική Πολιτεία ως τον Κορνήλιο Καστοριάδη

  Ο Γιώργος Ν. Οικονόμου στη Λέσχη Ανάγνωσης της ΕΡΤ3

Τετάρτη 3 Νοεμβρίου 2021, στις 7 μ.μ. (μέσω ΖΟΟΜ)

O Γιώργος Ν. Οικονόμου σπούδασε Μαθηματικά, Μουσική και Φιλοσοφία. Συμμετείχε ενεργώς στο αντιδικτατορικό κίνημα. Παρακολούθησε στο Παρίσι τα μεταπτυχιακά σεμινάρια του Κορνήλιου Καστοριάδη με τον οποίο άρχισε τη διδακτορική του διατριβή. Έχει Master φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης και είναι Διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Κρήτης. Έχει δημοσιεύσεις σε περιοδικά και εφημερίδες, ανακοινώσεις σε συνέδρια και ημερίδες. Είναι τακτικός αρθρογράφος στην "Εφημερίδα των Συντακτών". Έχει επιμεληθεί τρία αφιερώματα στον Κορνήλιο Καστοριάδη, ένα σε περιοδικό και δύο σε βιβλία. Κυκλοφορούν τα βιβλία του: "Η άμεση δημοκρατία και η κριτική του Αριστοτέλη" (2007), "Η αριστοτελική πολιτεία" (2008). "Από την κρίση του κοινοβουλευτισμού στη δημοκρατία" (2009). "Πολυτεχνείο 1973. Η απαρχή του αυτόνομου κινήματος" (2013), "Μύθοι και πραγματικότητα για το Βυζάντιο" (2014), "Αμεση δημοκρατία. Αρχές, επιχειρήματα, δυνατότητες" ( 2014). "Η αποτυχία του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Πλαίσιο για μια νέα πολιτική δράση" (2016).

Λέων Ναρ, «Ξανά στη Σαλονίκη»

 Ο Λέων Ναρ στη Λέσχη Ανάγνωσης της ΕΡΤ3

Τετάρτη 6 Οκτωβρίου 2021, στις 7 μ.μ. (μέσω ΖΟΟΜ)

O Λέων Α. Ναρ γεννήθηκε το 1974. Σπούδασε Κλασική Φιλολογία στο Α.Π.Θ., έκανε μεταπτυχιακές σπουδές Νεοελληνικής Φιλολογίας, Βιβλιολογίας και Διδακτικής της Λογοτεχνίας στο ίδιο Πανεπιστήμιο (2000) και το 2007 αναγορεύτηκε Διδάκτωρ Νεοελληνικής Φιλολογίας. Τον Δεκέμβριο του 2017 ολοκλήρωσε την μεταδιδακτορική του έρευνα στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Το 2007 εξέδωσε (σε συνεργασία με τον Γιώργο Αναστασιάδη και τον Χρήστο Ράπτη) το βιβλίο «Εγώ ο εγγονός ενός Έλληνα, η Θεσσαλονίκη του Νικολά Σαρκοζί», (Καστανιώτης) το οποίο μεταφράστηκε και στα γαλλικά. Το 2009 εκδόθηκε το δίτομο έργο του Ναρ με τίτλο «Γιωσέφ Ελιγιά, Άπαντα» (Γαβριηλίδης), ενώ το 2011 κυκλοφόρησε το δίγλωσσο (σε ελληνική και αγγλική γλώσσα) βιβλίο του με τίτλο «Το μέλλον του παρελθόντος, Θεσσαλονίκη 1912-2012» (Καπόν), (με φωτογραφίες του Γιώργη Γερόλυμπου), και η μελέτη «Ισραηλίτες Βουλευτές στο Ελληνικό Κοινοβούλιο» που επιμελήθηκε το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων. Το 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο «Το παιχνίδι της εξέδρας, σχολιασμένα συνθήματα από τα ελληνικά γήπεδα» (Μεταίχμιο). Τέλος, το 2017 κυκλοφόρησε (Ευρασία) το θεατρικό έργο του «Δεν σε ξέχασα ποτέ» (μαζί με cd των σεφαραδίτικών τραγουδιών της ομώνυμης παράστασης) που ανέβηκε από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος το 2017. Το 2020 κυκλοφόρησε, με δική του επιμέλεια, το τρίγλωσσο «I remember» (Ιανός), βιβλίο -cd με ηχογραφήσεις τραγουδιών επιζώντων του Ολοκαυτώματος, από το μουσικό αρχείο του Αλμπέρτου Ναρ.

Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί σε συλλογικούς τόμους, σε περιοδικά (έντυπα και ηλεκτρονικά), για θέματα φιλολογίας, ιστορίας και λογοτεχνίας, βιβλιοκρισίες και έχει επιμεληθεί 6 βιβλία (ιστορικού περιεχομένου και παιδικής λογοτεχνίας). Είχε μόνιμη στήλη στις εφημερίδες Έθνος (2017-2018) και Μακεδονία της Κυριακής (2006-2008). Γράφει στο Parallaximag.gr και στο περιοδικό Θεσσαλονικέων Πόλις. Εργάζεται ως φιλόλογος στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ανατόλια της Θεσσαλονίκης.

Τώρα διαβάζουμε (167 βιβλίο): Άγγελος Τερζάκης, "Η πριγκηπέσσα Ιζαμπώ"

Τρίτη 21 Σεπτεμβρίου 2021 / Βιβλίο 167

Ο τόπος συνάντησης θα ανακοινωθεί εγκαίρως

Το βιβλίο πρότεινε ο Γιώργος Καλιεντζίδης

Από τη βάση της Βιβλιονέτ:

Άγγελος Τερζάκης (1907-1978). Ο Άγγελος Τερζάκης γεννήθηκε στο Ναύπλιο, γιος του τότε δημάρχου της πόλης Δημητρίου Τερζάκη και της Αγγελικής, το γένος Πανοπούλου. Το 1915 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Αθήνα, όπου ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του και γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου, της οποίας αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1927. Από το 1929 και για δυο χρόνια άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Το 1925 πρωτοεμφανίστηκε στο χώρο της λογοτεχνίας με τη δημοσίευση της συλλογής διηγημάτων του  "Ο ξεχασμένος". Το 1929 εξέδωσε την "Φθινοπωρινή Συμφωνία". Ακολούθησε η έκδοση του μυθιστορήματός του "Δεσμώτες", που μαζί με τον "Πρίγκηπα" του Θράσου Καστανάκη θεωρήθηκαν από την κριτική ως τα πρώτα πεζογραφήματα της γενιάς του ’30 και "Η παρακμή των Σκληρών", που επαινέθηκε από τον Κωστή Παλαμά, ενώ με μεγάλη επιτυχία εκδόθηκε το 1937 "Η μενεξεδένια πολιτεία". Το 1936 παντρεύτηκε τη Λουΐζα Βογάσαρη, με την οποία απέκτησε ένα γιο τον Δημήτρη. Τον ίδιο χρόνο παραστάθηκε στο Εθνικό Θέατρο η βυζαντινή τραγωδία του "Αυτοκράτωρ Μιχαήλ". Το 1937 ανέλαβε τη Γραμματεία του Εθνικού Θεάτρου, όπου κατέλαβε διαδοχικά διάφορες διοικητικές θέσεις, φθάνοντας ως εκείνη του υπηρεσιακού γενικού διευθυντή (με αίτησή του παρέμεινε ως το 1960 στη θέση του διευθυντή δραματολογίου, την οποία κατέλαβε το 1940). Από το 1940 και ως τη λήξη του πολέμου υπηρέτησε στο Αλβανικό Μέτωπο. Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Θεάτρου (1939), το Α’ Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος (1958 για τη "Μυστική Ζωή"), το Βραβείο Δοκιμίου των Δώδεκα (1964 για τον τόμο δοκιμίων "Προσανατολισμός στον αιώνα"), το Αριστείο Γραμμάτων της Ακαδημίας Αθηνών (1969, για το "Μυστήριο του Ιάγου"). Ταξίδεψε στη Ρουμανία (1958), τη Σοβιετική Ένωση (1959), τις Η.Π.Α. (1966, όπου έδωσε διαλέξεις στα Πανεπιστήμια Princeton και Tufts), την Ουγγαρία (1966), το Ρήνο (1974). Διετέλεσε μορφωτικός σύμβουλος του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών (1966) και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών (εκλέχτηκε το 1974). Το λογοτεχνικό έργο του Άγγελου Τερζάκη κινείται στα πλαίσια του τραγικού που γεννάται από το αναπόφευκτο της καταστροφής στην οποία οδηγούνται οι ήρωές του. Επηρεασμένος από συγγραφείς όπως ο Κνουτ Χάμσουν, ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι αλλά και ο Δημοσθένης Βουτυράς, δημιούργησε πρόσωπα αδύναμα να αντιδράσουν στην μιζέρια της ζωής του, πρόσωπα που ασφυκτιούν στο οικογενειακό και το ευρύτερο κοινωνικό τους περιβάλλον και εκπροσωπούν το αίσθημα απογοήτευσης και παραίτησης του συγγραφέα. Την ελπίδα τοποθέτησε στο χώρο των ιδανικών που ξεπερνούν πολιτικές και άλλες κατηγοριοποιήσεις, καθώς και στο χώρο της μεταφυσικής αναζήτησης. Από τα έργα του σημειώνουμε ενδεικτικά την "Πριγκηπέσσα Ιζαμπώ", τη "Μυστική ζωή", τη "Μενεξεδένια Πολιτεία", ενώ πρέπει επίσης να αναφερθεί το σημαντικό δοκιμιακό έργο του που άσκησε επίδραση τόσο στη λογοτεχνική όσο και στη θεατρική παραγωγή του. Θεατρικά του έργα παραστάθηκαν από το Εθνικό Θέατρο, τους θιάσους Αιμίλιου Βεάκη (1942), Κατσέλη - Γληνού - Παρασκευά (1949), Κατερίνας (1959), Δημήτρη Χορν (1962), το Πειραματικό Θέατρο της Μαριέτας Ριάλδη (1970), το Αμφιθέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου (1995), καθώς και από άλλους θιάσους της Ελλάδας και του εξωτερικού. Έργα του μεταφράστηκαν σε ξένες γλώσσες και ο ίδιος μετέφρασε έργα των Τζόζεφ Κόνραντ, Μπεν Τζόνσον, Ανρί Μπεργκσόν και Ευριπίδη. Διετέλεσε διευθυντής των βραχύβιων λογοτεχνικών περιοδικών "Πνοή" και "Λόγος" (1929) και του περιοδικού "Εποχές" (1963), και από το 1947 συνεργάστηκε σε τακτική βάση με την εφημερίδα "Το Βήμα". Πέθανε στην Αθήνα. 

(Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.).

Ο πεζογράφος Δημοσθένης Παπαμάρκος στη Λέσχη Ανάγνωσης ΕΡΤ3

 

Πρώτη σειρά (άνω αριστερά): Κωνσταντίνα Χονδρογιάννη, Αντιγόνη Κούγια-Παπαδάκη, Ντίνα Παπαδοπούλου-Ευαγέλλου, Παρασκευή (Παρέσα) Κουτσούρα

Δεύτερη σειρά: Μαρία Ντόντση, Δημοσθένης Παπαμάρκος, Ζωή Μούσιου, Γεωργία Μακρογιώργου, Αρχοντούλα Διαβάτη

Τρίτη σειρά: Ζωή Μιχαλοπούλου, Μαρία Σιώτη, Άννα Παντζή, Γεωργιάδου Χριστίνα, Χριστιάνα Βέλλου

Τέταρτη σειρά: Σωτηρία Τεπεκίδου, Αλέξης Αλεξίου, Χριστίνα Βουμβουράκη

Ήταν πολύ δημιουργική η συζήτηση με τον Δημοσθένη Παπαμάρκο για το "Γκιάκ" του, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "Πατάκη". Μας μίλησε για τα ερεθίσματα και τις αφορμές που "γέννησαν" τους ήρωες των διηγημάτων τού βιβλίου του. Για την αρβανίτικη και ποντιακή καταγωγή του, τις διηγήσεις που άκουσε για τη Μικρασιατική Εκστρατεία, για το πώς έγραψε τα διηγήματα και το πώς τελικά πραγματοποιήθηκε η "συγκατοίκησή" τους στο ίδιο βιβλίο. 

Βιβλιοπαρουσίαση: Αλεξάνδρα Δεληγιώργη "Κοιλάδες του φόβου"

Οι εκδόσεις ΕΚΡΕΜΕΣ παρουσιάζουν 

το μυθιστόρημα της Αλεξάνδρας Δεληγιώργη "Κοιλάδες του φόβου", 

τη Δευτέρα 25 Νοεμβρίου 2019, στις 7:30 μ.μ. 

στη "Ζώγια - βιβλίο Τσάι και Συμπάθεια" (Αλ. Σβώλου 54, Θεσσαλονίκη).

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι: 

Γιώργος Καλιεντζίδης, ποιητής-δημοσιογράφος, 

Μάκης Καραγιάννης, πεζογράφος-κριτικός, 

και η συγγραφέας.

150 Βιβλίο - Γιώργος Ιωάννου, "Το δικό μας αίμα"

Με το πεζογράφημα του Γιώργου Ιωάννου "Το δικό μας αίμα" ξεκινά, την Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου 2019, στις 7 μ.μ. στο καφέ Bazaar, η ένατη αναγνωστική περίοδος της Λέσχης Ανάγνωσης της ΕΡΤ3.

Πρόταση Γιώργος Καλιεντζίδης

Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου 2019, στις 7 μ.μ.

στο cafe bazaar (πλατεία Άθωνος)

Ο Γιώργος Ιωάννου (1927-1985) γεννήθηκε το Νοέμβριο του 1927 στη Θεσσαλονίκη από γονείς πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη και ήταν ο πρωτότοκος από τα τέσσερα παιδιά της μικροαστικής οικογένειάς του. Τα παιδικά και τα εφηβικά του χρόνια τα έζησε στη Θεσσαλονίκη, με εξαίρεση το διάστημα της Κατοχής, όταν για να προστατευτούν από τους βομβαρδισμούς, αυτός και τα αδέλφια του κατέφυγαν στη Χαλκιδική και στη συνέχεια στην Αθήνα. Η περίοδος της Κατοχής έχει σημαδέψει έντονα τη ψυχή του και επανέρχεται συχνά στο συγγραφικό του έργο. Το 1947 εισάγεται στη Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ. απ' όπου αποφοίτησε το 1950. Στη συνέχεια εργάστηκε για λίγο καιρό ως φιλόλογος και τύπωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή τα Ηλιοτρόπια. Το 1954 διορίστηκε βοηθός στην έδρα της Αρχαίας Ιστορίας της Φιλοσοφικής Σχολής Θεσσαλονίκης. Παραιτήθηκε όμως γρήγορα (1955) και προσελήφθη στο Κολλέγιο Αθηνών, όπου δίδαξε ένα χρόνο. Την περίοδο 1956-1959 δίδαξε σε ιδιωτικά γυμνάσια της Αθήνας και της επαρχίας, ενώ παράλληλα ήταν και τακτικός συνεργάτης του περιοδικού Διαγώνιος στο οποίο το 1959 δημοσίευσε 18 ποιήματα. Το 1960 διορίστηκε στη δημόσια εκπαίδευση και τοποθετήθηκε στο Καστρί Κυνουρίας. Το 1961 άρχισε να γράφει τα πρώτα του πεζά έργα και αποσπάστηκε στη Βεγγάζη της Λιβύης όπου ίδρυσε το Ελληνικό Γυμνάσιο. Από τη Λιβύη επέστρεψε στην Κυνουρία το 1963. Το 1964 κυκλοφόρησε το "Για ένα φιλότιμο" το πρώτο του βιβλίο με πεζογραφήματα. Μετά το 1974 έγινε βασικό μέλος της επιτροπής που ετοίμασε το Ανθολόγιο για τα παιδιά του δημοτικού και ο εισηγητής των περισσότερων κειμένων που ανθολογήθηκαν από το 1975 στα Νεοελληνικά αναγνώσματα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Το 1979 μετατέθηκε ως γυμνασιάρχης στο Καρλόβασι της Σάμου, αλλά παρέμεινε αποσπασμένος στο υπουργείο Παιδείας. Το 1980 ο Ιωάννου κέρδισε το πρώτο κρατικό βραβείο πεζογραφίας για το βιβλίο του "Το δικό μας αίμα". Το 1985 μετά από εγχειρητικό σηψαιμικό σοκ πέθανε στο Σισμανόγλειο νοσοκομείο. Το ποιητικό του έργου εκτός από τα "Ηλιοτρόπια" περιλαμβάνει: "Τα χίλια δέντρα" Διαγώνιος Θεσσαλονίκη 1963, "Τα χίλια δέντρα και άλλα ποιήματα 1954-1963" Ερμής, 1973. Το πεζογραφικό του έργο περιλαμβάνει τα εξής έργα: "Η σαρκοφάγος" Ερμής, Αθήνα 1971· "Η μόνη κληρονομιά", Ερμής, Αθήνα 1974· "Το δικό μας αίμα" Ερμής 1978· "Ομόνοια" Οδυσσέας, Αθήνα 1980· "Επιτάφιος θρήνος" Κέδρος, Αθήνα, 1980· "Κοιτάσματα", Ορέστης, Αθήνα, 1980· "Πολλαπλά κατάγματα" Βιβλιοπωλείο της Εστίας, Αθήνα 1980 κ.ά. Θεατρικά: "Το αυγό της κότας" και "Η Μεγάλη Άρκτος" (1981). Μεταφραστικά: Ευριπίδη "Ιφιγένεια η εν Ταύροις", Κέδρος Αθήνα 1969· Τάκιτου: "Γερμανία" (1980)· "Παλατινή Ανθολογία". Στράτωνος: "Μούσα παιδική", Κέδρος, Αθήνα 1980. Φιλολογικά: "Δημοτικά τραγούδια της Κυνουρίας", Διαγώνιος Θεσσαλονίκη, 1965· "Τα δημοτικά μας τραγούδια", Ταχυδρόμος, Αθήνα 1966· "Μαγικά παραμύθια του Ελληνικού λαού", Ταχυδρόμος, Αθήνα, 1966· "Παραλογές", Ερμής Αθήνα 1970· "Καραγκιόζης" (3 τόμοι) Ερμής, Αθήνα 1973· "Παραμύθια του λαού μας" Ερμής, Αθήνα 1973· "Αλεξάνδρεια 1916, Ημερολόγιο Φίλιππου Δραγούμη", Δωδώνη, Αθήνα 1984. Περιοδικά: "Φυλλάδιο", τεύχη 1-6, 1978-1982, τεύχη 7-8. Παιδικά: "Ο Πίκος και η Πίκα", Αθήνα 1986.

Πηγή βιοεργογραφικού: http://www.biblionet.gr 

Πηγή φωτο: https://www.palaiobibliopolio.gr

114 βιβλίο - Γκυστάβ Φλωμπέρ, «Η αισθηματική αγωγή»

 

Βιβλίο 114
Τετάρτη 24 Σεπτεμβρίου 2017

Πρόταση: Γιώργος Καλιεντζίδης

Ελένη Παπαστεργιάδου 

Για να εμπνεύσει η δημοκρατία πρέπει να είναι σαν τον έρωτα παθιασμένη. Όντας ερωτευμένοι προοδεύουμε. Άραγε μπορεί μια δημοκρατία να ορίζεται από ερωτευμένους ανθρώπους που παθιάζονται, τολμούν, παραδίνονται στον στόχο τους άνευ όρων, δημιουργούν, ονειρεύονται και πεθαίνουν ακόμη για αυτό που αγαπούν;

Βιολέττα Παπαδοπούλου 

Ο Γουσταύος Φλωμπέρ υπήρξε ο συγγραφέας που, όπως λέγεται, άλλαξε τον τρόπο που γράφονταν έως τότε τα μυθιστορήματα. Επηρεασμένος από τον ρομαντισμό, γράφοντας με ρεαλισμό και εκπροσωπώντας τον νατουραλισμό (που ξεκίνησε με τον Εμίλ Ζολά), ο οποίος κινείται στον άξονα τού ότι οι άνθρωποι δρουν σύμφωνα με τα ερεθίσματα του κοινωνικού και του φυσικού τους περιβάλλοντος.

Στην Αισθηματική Αγωγή, αναφέρεται στην Επανάσταση του 1848, η οποία οδήγησε στην Β΄ Γαλλική Δημοκρατία.Αφηγείται την πορεία ενός νέου, του Φρεντερίκ, από την ενηλικίωση έως την ωρίμανσή του, τόσο σε αισθηματικό φιλικο-ερωτικό επίπεδο όσο και σε κοινωνικο-πολιτικο-επαγγελματικό επίπεδο. Ο Φρεντερίκ, νεαρός εύπορος στην αρχή, ξεκινάει σαν ένας νέος γεμάτος αθωότητα, που καθοδηγείται μόνο από τα συναισθήματά του, πέφτοντας πολλές φορές θύμα ανθρώπων, που θέλουν να τον εκμεταλλευτούν, γνωρίζοντας τον πρώτο και τελευταίο πλατωνικό έρωτα της ζωής του, στο πρόσωπο της παντρεμένης μητέρας δύο παιδιών κας Αρνό. Λέγεται ότι το πρόσωπο της ηρωίδας το εμπνεύστηκε από τον έρωτα που ένιωθε ο Φλωμπέρ για την Ελίζα Σλέλιντζερ, μία παντρεμένη κυρία, 10 χρόνια μεγαλύτερή του.Προχωρώντας όμως, απογοητευμένος και από την μη ανταπόκριση της κας Αρνό και από τις επιφανειακές-κενές σχέσεις των ανθρώπων της τάξης του καθώς και από τον τρόπο που αντιδρούσαν οι συμπολίτες του στις διεκδικήσεις τους στην Επανάσταση του 1848, μετατρέπεται βαθμιαία σε ένα άτομο με χαλαρές ηθικές αξίες, που δεν υπολογίζει αν προκαλεί πόνο ή θλίψη στις γυναίκες που συναναστρέφεται, εκμεταλλευόμενος πλέον και ο ίδιος τις φιλίες ή γνωριμίες του, για να αποκομίσει οποιουδήποτε είδους όφελος. Στο τέλος καταλήγει, μόνος, ώριμος πια, με συντροφιά του τον παιδικό του φίλο Ντελωριέ, να αναπολούν όσα έζησαν και να αποζητούν την αθωότητα της παιδικής τους ηλικίας.

Ο συγγραφέας περιγράφει πολύ ποιητικά και με μεγάλη λεπτομέρεια τη φύση, τις συναθροίσεις, τα σπίτια που πήγαινε ο ήρωας, τις κινήσεις και τα συναισθήματά του.

Ενώ στην αρχή ξεκινάει να μας παρουσιάζει ένα πλάσμα σχεδόν ανίκανο να υπερασπιστεί τον εαυτό του, ζώντας μέσα στις ρομαντικές φαντασιώσεις του, προχωρώντας, μας περιγράφει έναν άντρα, που αντιλαμβάνεται τις παγίδες των σχέσεων, που παίζει με τους ίδιους όρους με όσους τον εκμεταλλεύτηκαν, που αντιμετωπίζει πια τη ζωή του με σκληρό ρεαλισμό, σε σημείο, πολλές φορές, να μας γίνεται αντιπαθής. Ακόμη και τον αμόλυντο έρωτά του για την κα Αρνό, τον βλέπει πια με σκληρή ματιά, όταν βλέπει ότι η γυναίκα που λάτρεψε γέρασε και ξέπεσε. Ακόμη και τον θάνατο του παιδιού του και την εγκατάλειψη της χωριατοπούλας Λουίζας τα ξεπερνάει με αφύσικη κυνικότητα, ενώ κυνηγάει να παντρευτεί κάποια χήρα για την περιουσία της.

Ίσως όλα αυτά να οφείλονται στο γεγονός ότι ο Φρεντερίκ ουδέποτε δούλεψε και πάντοτε περίμενε από κληρονομιές ή έναν πλούσιο γάμο να εξασφαλίσει τη ζωή του. Διάχυτη η ειρωνεία σε όλο το μυθιστόρημα για τους επαναστάτες, τους συντηρητικούς, την υψηλή κοινωνία με τις κενές και συμφεροντολογικές σχέσεις της και την εξουσία που διαβρώνει όποιον την κατέχει.

Το μόνο αρνητικό που βρήκα ήταν τα πολλά πρόσωπα του βιβλίου και οι μακροσκελέστατες περιγραφές για τα πάντα, που με κούρασαν, και νομίζω ότι η έκδοση που διάβασα (εκδ.Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία-μετάφρ.Δ.Ρήσος) δεν είχε καλή μετάφραση.

147 Βιβλίο - Σάκης Παπαδημητρίου, "Μικροπαραβιάσεις"

Διαβάζουμε και γνωρίζουμε τον Σάκη Παπαδημητρίου

  

Πρόταση Γιώργου Καλιεντζίδη

Τετάρτη 22 Μαΐου 2019, στις 7 μ.μ.

στο ΜoMus - Mουσείο Σύγχρονης Τέχνης (εντός ΔΕΘ)

Ο Σάκης Παπαδημητρίου γεννήθηκε στην Καβάλα το 1940 και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και από το 1975 συνεργάστηκε με την ΕΡΤ. Πρώτες δημοσιεύεσεις με πεζογραφήματα και μελέτες για τη μουσική καθώς και πρώτες εμ)φανίσεις ως πιανίστας και συνθέτης με μικρά συγκροτήματα τζαζ, στη δεκαετία του '60. Μουσική σε θεατρικές παραστάσεις και πολυσύνθετες εκδηλώσεις, όπου οι συνθέσεις συνδυάζονται με λογοτεχνικά κείμενα, κινηματογράφο, ζωγραφική και χορό. Εμφανίσεις σόλο πιάνο ή με διάφορα σχήματα σε πολλά φεστιβάλ του εξωτερικού. Ραδιοφωνικές εκπομπές από το 1975. Από το 1989 ασχολείται με τη σχέση βωβού κινηματογράφου και μουσικής επί σκηνής και έχει επενδύσει μουσικά πάνω από είκοσι ταινίες. Με τη Γεωργία Συλλαίου, από το 1996, έχουν παρουσιάσει προγράμματα με κύκλους τραγουδιών καθώς και παραστάσεις με άξονα το βωβό κινηματογράφο και τα πρωτοποριακά κινήματα της δεκαετίας του 20'. Μέχρι τώρα έχουν εκδοθεί δεκαοκτώ βιβλία και δεκαέξι προσωπικοί του δίσκοι.

Βιβλία του

(2007)	Τελευταία προβολή, Μπιλιέτο
(2006)	Η αναπνοή του αυτοσχεδιαστή, Απόπειρα
(2003)	Τζαζ ιστορίες και ανησυχίες, Απόπειρα
(1997)	Μικροπαραβιάσεις, Απόπειρα
(1994)	Leonard Bernstein, University Studio Press
(1994)	Εισαγωγή στην τζαζ και σκέψεις για τη μουσική, University Studio Press
(1989) (1980)	Περίοδος δειγματισμού (Αφηγήματα), Απόπειρα Πεζά 1960-1973, Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη
(1979) (1978) (1975) (1969) (1965) (1963) (1968) (1974) (1979) (1979) (1983) (1984) (1994) (1994) (1972) (1973)	Θέματα και πρόσωπα της σύγχρονης τζαζ (1950-1970), Διαγώνιος Κωδικοπληκτρονικά (Αφηγήματα), Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη  Η παρακαμπτήριος (Αφηγήματα), Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη  Το ασανσέρ (Αφηγήματα), Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη Το δωμάτιο (Αφηγήματα), Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη Μελέτες-Δοκίμια Εισαγωγή στην τζαζ, Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη Σκέψεις για τη σύγχρονη μουσική, Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη 198 Θέματα και πρόσωπα της σύγχρονης τζαζ, Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη Ο πεζογράφος Γέρζυ Κοζίνσκι, εκδ. σειρά Αυτοσχεδιασμός, Θεσσαλονίκη Σκέψεις για τη σύγχρονη μουσική, Νέα έκδοση με συν και πλην, εκδ. σειρά Αυτοσχεδιασμός, Θεσσαλονίκη Το άλλο πιάνο, Εκδ. Συν και Πλην, Θεσσαλονίκη Χωρίς αναλόγιο, Εκδ. Συν και Πλην, Θεσσαλονίκη Λέοναρντ Μπέρνστάιν, University Studio, Θεσσαλονίκη Εισαγωγή στη τζαζ / Σκέψεις για τη σύγχρονη μουσική, Univercity Studio, Θεσσαλονίκη Μεταφράσεις έργων του σε ξένες γλώσσες Το ασανσέρ, Τhe lift. Μτφρ. Gillian Tweed, Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη Η παρακαμπτήριος, La Deviation. Μτφρ. Loukia Gantina, Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα

(2008)	History on Stage, Το Ροδακιό
(2007)	Η κριτική για τα βιβλία του Τηλέμαχου Αλαβέρα, Εταιρία Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης

Λοιποί τίτλοι

(2014)

Η ποίηση των δίσκων, Σαιξπηρικόν [ανθολόγηση]

Πηγές βιοεργογραφικού: http://www.authors.gr , http://www.biblionet.gr

137 βιβλίο: Ανθή Βηδενμάιερ, "Το παζλ της μετάφρασης"

  Το παζλ της μετάφρασης

Ανθή Βηδενμάιερ
Ένεκεν, 2011

Πρόταση του Γιώργου Καλιεντζίδη

Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου 2018 στις 7 μ.μ.
στο  καφέ του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης

 

Ένα βιβλίο που απευθύνεται σε εκείνους και σε εκείνες που, παρότι χρήστες των μεταφράσεων σε όλη τους τη ζωή, δε φαντάζονται πόσα κρύβονται πίσω από τις φαινομενικά ανώδυνες λέξεις "μετάφραση", "διερμηνεία" και "υποτιτλισμός" ή "μεταγλώττιση" ούτε τον ανυπολόγιστο αριθμό σελίδων που έχουν γραφεί γι' αυτές. Ο ζήλος της ενασχόλησης με ζητήματα που αφορούν τη μετάφραση -και, σε πολύ μικρότερο βαθμό, τη διερμηνεία- έχει αυξηθεί ιδιαίτερα, από τότε που η Μεταφρασεολογία αξίωσε και, εν μέρει, πέτυχε να αντιμετωπίζεται ως αυτόνομη επιστήμη, δηλαδή τα τελευταία σαράντα με πενήντα χρόνια. Σε αυτό το διάστημα η Μεταφρασεολογία γνώρισε διαφορετικούς προσανατολισμούς και διαφορετικές προσεγγίσεις, άσκησε τη γοητεία της σε νέους και νέες επιστήμονες, δεν κατόρθωσε, όμως, να συμβάλει ιδιαίτερα στην αναγνώριση του ρόλου των μεταφραστών και των διερμηνέων σε σχέση με τις κοινωνικές εξελίξεις ούτε στη βελτίωση του status του επαγγέλματός τους, το οποίο συνεχίζει να μην αναγνωρίζεται στις περισσότερες χώρες του πλανήτη. Στο βιβλίο κυριαρχεί η δυαδική μορφή ανεκδοτολογικού και θεωρητικού λόγου, που επιδιώκει να υπομνήσει τη συνεχή εναλλαγή ανάμεσα σε δύο γλώσσες και δύο πολιτισμούς, την οποία βιώνει οποιοσδήποτε ασχολείται με κάποια μεταφραστική δραστηριότητα. Η εικόνα της μετάφρασης ως ειδώλου -τόσο του πρωτοτύπου όσο και της εποχής της, του ίδιου του μεταφραστή αλλά και του είδους της μετάφρασης- η οποία εμφανίζεται σε όλα τα πεδία που εξετάζονται, υπενθυμίζει συνεχώς το στιγμιαίο -και κατά κάποιον τρόπο απατηλό- χαρακτήρα κάθε μεταφράσματος. Έτσι, παρά τη διαφορετική τους θεματολογία, τα κεφάλαια του βιβλίου συνομιλούν μεταξύ τους, για να υπογραμμίσουν τα κοινά χαρακτηριστικά τα οποία διέπουν τη διαδικασία, τα προβλήματα και τη μεθοδολογία που εξετάζουν. Μοιάζει με αυτόν τον τρόπο να συντίθεται ένα "παζλ" -λέξη δάνεια και, σε πείσμα της μετάφρασης, αμετάφραστη- από παρόμοιες κι ωστόσο διαφορετικές δραστηριότητες με γνωστές και άγνωστες πτυχές, όπως άγνωστη παραμένει εν πολλοίς και η πολυπλοκότητα του μεταφραστικού εγχειρήματος.

 

Η Ανθή Βηδενμάιερ είναι πτυχιούχος μεταφράστρια (πανεπιστήμιο Μάιντς της Γερμανίας) για τη γερμανική, την ισπανική και την αγγλική γλώσσα. Η διδακτορική διατριβή της (Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο της Αθήνας) έχει ως θέμα τη μετάφραση της ποίησης. Εργάστηκε ως μεταφράστρια και διερμηνέας συνεδρίων για περισσότερα από είκοσι χρόνια. Έχει μεταφράσει λογοτεχνικά και επιστημονικά έργα για εκδοτικούς οίκους στην Ελλάδα καθώς και μεγάλο αριθμό τεχνικών, οικονομικών και νομικών κειμένων. Συνεργάστηκε στην έκδοση του νέου ελληνογερμανικού και γερμανοελληνικού "Μεγάλου Λεξικού PONS" (2008). Δημοσιεύει επιστημονικά άρθρα, βιβλιοκρισίες μεταφρασεολογικών έργων και συμμετέχει με ανακοινώσεις σε μεταφρασεολογικά συνέδρια και εκδηλώσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Διετέλεσε πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Μεταφραστών (2002-2006). Δίδαξε μετάφραση στο "ΕΚΕΜΕΛ", στο "Ινστιτούτο Goethe" Θεσσαλονίκης και σε πανεπιστήμια της Γερμανίας. Σήμερα διδάσκει μετάφραση λογοτεχνικών και ειδικών κειμένων, υποτιτλισμό και διερμηνεία, ως επίκουρη καθηγήτρια στο Τμήμα Γερμανικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Πηγή: http://www.biblionet.gr

131 βιβλίο: Εμμανουήλ Ροΐδης, «Η Πάπισσα Ιωάννα»

Πηγή φωτο: wikimedia.org

Εμμανουήλ Ροΐδης, "Η Πάπισσα Ιωάννα"

131ο βιβλίο

19/9/2018

Πρόταση του Γιώργου Καλιεντζίδη

Κατερίνα Τσίχλα

Ο  Εμμανουήλ Ροΐδης, πλάθει ή κατά δήλωση του αναπαράγει,  μια σκανδαλώδη ιστορία με σκηνικό τον πρώιμο Μεσαίωνα. Ο χάρτης του τότε  κόσμου  ιχνογραφείται με την Ευρωπαϊκή Δύση στη μια πλευρά, όπου ο στρατηλάτης Καρλομάγνος έχει επεκτείνει τη φραγκική αυτοκρατορία σχεδόν παντού. Σύμμαχο στη μάχη της επέκτασης έχει την παπική συναίνεση. Εκπρόσωπο του Θεού ονόμασε τον Γερμανό κυρίαρχο η παποσύνη και έτσι εξάγνισε αυτόματα τις βάρβαρες μεθόδους, εξασφαλίζοντας  για τον εαυτό της σαν άθροισμα οπαδών τους κυριευμένους  λαούς. Στην ανατολική   πλευρά του κόσμου, στο Βυζάντιο, η εικονομαχία χώριζε τον λαό, ανάμεσα σε κείνους που λάτρευαν το ξύλο της ζωγραφιάς και εκείνους που πολεμούσαν τον κρυμμένο κίνδυνο ειδωλολατρίας. Και άπαξ και ο Ροΐδης ορίζει τη χρονική στιγμή  ξεκινά  να στηλιτεύει με τα γραφόμενα του, με οξυδέρκεια και πνευματώδεις αστεϊσμούς, την ατμόσφαιρα στα  κύρια γεωγραφικά σημεία δράσης της εποχής. Γερμανική Σαξονία, Αθήνα, Ρώμη. Βάζοντας στη θέση της ηρωίδας μια γυναίκα διαφορετική, την παρακολουθεί από τα μικράτα  μέχρι το τέλος της, σατιρίζοντας ανελέητα κάθε τι. Η Ιωάννα γυρνά τη γη, που τότε θεωρείται επίπεδη, κυριολεκτικά ανάποδα. Έτσι πέφτουν όλοι, εκτός από την ίδια που ίπταται ξεπερνώντας με την ευφράδεια, τη σοφία, την πονηριά, την ομορφιά, την διπλωματία και την απατεωνία κάθε μεσαιωνικό εμπόδιο. Σε κάθε πρόταση του βιβλίου, η Ιωάννα κερδίζει τα εύσημα και κατακτά κάθε  περιβάλλον, από εκείνο της λαϊκής αμορφωσιάς έως το παπικό της διαφθοράς, μαζί με όλα τα ενδιάμεσα. Παράλληλα, με φόντο τις περιπέτειες  της, σχολιάζονται ανελέητα τα πάθη της εποχής. Οι μέθοδοι εκχριστιανισμού της βίας και της άγριας καταστολής. Τα μοναχικά τάγματα, μάλλον στρατός παρά γαλήνη. Ο δηλητηριώδης καθολικός κλήρος, η Ρωμαϊκή εκκλησία που πανούργα εν πολλοίς, παράνομη ειδικά, αναγνώρισε σαν συνεχιστή της ρωμαϊκής κληρονομιάς τον Γερμανό βασιλιά αντί του παραδοσιακά δικαιούχου Βυζαντινού αυτοκράτορα. Η κοσμική εξουσία του πάπα, το εμπόριο λειψάνων και αγίων, η σεξουαλική δραστηριότητα  μοναχών και επισκόπων, τα νεοπλατωνικά ομοφυλοφιλικά ήθη των Ελλήνων, η  λατρεία των Εβραίων για τον πλούτο, η απόλαυση που δοκίμαζε ο λαός για την καύση των αιρετικών σαν θέαμα προσφερόμενο για λαϊκή  ψυχαγωγία.  Η Πάπισσα Ιωάννα είναι ένα μυθιστόρημα για τη θρησκεία και τους λόγους της, τον έρωτα και τα πάθη του.  Ο συγγραφέας του, είρωνας, παιγνιώδης, σκωπτικός, χρησιμοποιεί εμπνευσμένα τις λέξεις, τις οργανώνει σε ευφάνταστες παρομοιώσεις και φαρμακερά σχήματα  λόγου. Η γλώσσα του κειμένου δυσκολεύει για τόσες σελίδες όσες χρειάζονται για να την συνηθίσεις και να το απολαύσεις.

Βιολέττα Παπαδοπούλου

Εξαιρετικό βιβλίο, με πολλές ιστορικές αναφορές στον 9ο αιώνα και στην ιστορία της Ευρώπης.

Ο Ροΐδης μας ξεναγεί, αφηγούμενος τις περιπλανήσεις της Ιωάννας, σε μοναστήρια και βασιλικές αυλές, στην Αγγλία, τη Γερμανία, την Ελλάδα, στη Ρώμη και, ειδικότερα, στην έδρα του Πάπα.

Ειρωνικό και πανέξυπνο κείμενο, με συνεχείς εύστοχες παρομοιώσεις, με καυστική κριτική στη θρησκεία, στην εξουσία του κλήρου, με αμφισβήτηση των «καλών» προθέσεων των ιερέων και των μοναχών, των κυβερνώντων, των απλών ανθρώπων και  των γυναικών, μια παρωδία όλων  όσων παραπλανούν και τυφλώνουν τους λαούς, που θέλουν να πλανώνται και να απατώνται, με αντάλλαγμα τη βόλεψή τους  και την ησυχία τους ή και αυτήν ακόμη τη μετά θάνατον σωτηρία!

Χαρακτηριστικό του ύφους του βιβλίου, ένα κομμάτι, όπου αναφέρεται στη ρυπαρότητα του προσώπου του Πάπα, που ήταν το πιο βρώμικο μέρος, αν ήθελε κάποιος να φτύσει, μέσα στον απαστράπτοντα θάλαμο των θαλάμων του.