Ηλίας Κουτσούκος, Φάτε μόνοι
Εκδόσεις Κέδρος, 2006
16-11-2011
Βιβλίο 3ο
Βιβλίο 3ο
Πρόταση του Γιώργου Καλιεντζίδη
Ιφιγένεια Θεοδωρίδου
Ξεκίνησα να
το διαβάζω, μετά την ολοκλήρωση της ψηφοφορίας της ψήφου εμπιστοσύνης στον
Γιώργο Παπανδρέου (έτσι όπως τρέχουν τα γεγονότα κρίνω αναγκαία την
διευκρίνιση). Ο σχολιασμός έχει ανάψει για τα καλά και οι αναλυτές σε πρόβα
ρόλου του επόμενου «ηγέτη» ή και «μεσσία» αν θέλετε. Χαμήλωσα την ένταση και
βυθίστηκα στην ανάγνωση.
Ο συγγραφέας
με μινιμαλιστικό ρεαλισμό αφηγείται την ιστορία ενός έφηβου, επικριτή του
κόσμου που τον περιβάλλει, αντικαθρεφτίζοντας την εφηβεία όλων μας ή
τουλάχιστον των περισσότερων από μας. Μια εφηβεία γεμάτη οργή, αγωνία,
αντίδραση, ρομαντισμό, αθωότητα, ενοχές... όπως είναι κάθε εφηβεία λίγο ως
πολύ.
Ο ήρωας
διακατέχεται από αισθήματα αγάπης και απέχθειας για την οικογένεια του και τον
κόσμο, ωστόσο η φρεσκάδα και η αμεσότητα της γλώσσας τα κάνουν να
φαίνονται αφοπλιστικά αθώα. Ειρωνικός με
τους δασκάλους του και γενικότερα με τον κόσμο των μεγάλων. Ο κόσμος δεν του
αρέσει (όπως συχνά δεν του αρέσει και ο εαυτός του), γι’ αυτό και θέλει να
φύγει για τα «δυτικά»; ως άλλος Χόλντεν Κόλφιλντ ξαπλωμένος μακάριος στα δικά
του «σιτοχώραφα».
Δεν ξέρουμε
τι θ' απογίνει ο ήρωας της ιστορίας. Γνωρίζουμε μόνο, ότι αναπόφευκτα θα
μεγαλώσει κι αυτός στο τέλος...
Χάραξε. Στην
τηλεόραση οι αναλυτές, συνεχίζουν ακάματοι τις λογομαχίες. Φάτε μόνοι, τους
είπα και την έκλεισα.
