ΠΑΤΡΙΚ ΜΟΝΤΙΑΝΟ "Η ΧΟΡΕΥΤΡΙΑ" - 230 ΒΙΒΛΙΟ -15 ΕΤΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

 Η ΧΟΡΕΎΤΡΙΑ του Patrick Modiano, μετάφραση Αχιλλέας Κυριακίδης, Εκδόσεις Πόλις είναι το βιβλίο που θα μιλήσουμε γι' αυτό στη Λέσχη, την Τετάρτη 18 Μαρτίου 2026, στις 7 μ.μ., στο καφέ Ζώγια - Βιβλίο Τσάι Και Συμπάθεια.

Είναι το 230 βιβλίο που διαβάσαμε, και το πρότεινε η ΑΡΧΟΝΤΟΥΛΑ ΔΙΑΒΑΤΗ

3 - Η Αρχοντούλα Διαβάτη στο "Μέρα με χρώμα" της ΕΡΤ3 - 24/10/2025

Η Αρχοντούλα Διαβάτη -μέλος της Λέσχης Ανάγνωσης της ΕΡΤ3- προτείνει το βιβλίο “Επιστροφή στη Ρενς” του Ντιτιέ Εριμπόν.

Κείμενο: Μαρία Καλτίδη

https://www.ertnews.gr/video/tin-epistrofi-sti-rens-tou-ntintie-erimpon-proteinei-i-lesxi-anagnosis-tis-ert3-gi-aytin-tin-evdomada/?amp&fbclid=IwY2xjawN3JJVleHRuA2FlbQIxMABicmlkETB2SzIyeGVlZklPY3hCVU55AR5MuCNaNAHz8ZIEiAQa0mZ_obh3l9RMybOWN6MQvWbv_OVxBCY-4ingcfJp-Q_aem_cA_QIkYySY2L7tsJX6EwpQ

Η ΑΡΧΟΝΤΟΎΛΑ ΔΙΑΒΆΤΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ "ΜΕΡΑ ΜΕ ΧΡΩΜΑ" ΤΗΣ ΕΡΤ3

Τα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης της ΕΡΤ3 προτείνουν βιβλία, που διάβασαν και μίλησαν γι' αυτά στη Λέσχη, στην εκπομπή "Μέρα με χρώμα" της τηλεόρασης της ΕΡΤ3, την Παρασκευή 24/10/2025 , λίγο μετά της 11 το πρωί.

Βιβλίο προτείνει η Αρχοντούλα Διαβάτη, και ο συντονιστής της Λέσχης, ο Γιώργος Καλιεντζίδης, μιλά για το πρόγραμμά της.

Τα Χριστούγεννα μπορεί να είναι και αλλιώτικα

Όσοι βρεθήκαμε την Τετάρτη, 20 Δεκεμβρίου 2023 το απόγευμα, στην σχολή Τυφλών στην Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση του ΔΙΕΚ Ειδικής Αγωγής Πυλαίας-Χορτιάτη νομίζω πως βιώσαμε το αληθινό πνεύμα των Χριστουγέννων.

Οι σπουδαστές του ΔΙΕΚ Ειδικής Αγωγής παρουσίασαν ένα θεατρικό και ένα χορευτικό δρώμενο και μας έκαναν να νοιώσουμε παιδιά, να γελάσουμε, να τραγουδήσουμε, να χορέψουμε σε μια γιορτή πλημμυρισμένη από αγάπη, ζωντάνια, κέφι. Χριστουγεννιάτικα διηγήματα διάβασαν η Χριστιάνα Βέλλου και η Αρχοντούλα Διαβάτη από τη Συντροφιά Ανάγνωσης της Λέσχης Ανάγνωσης της ΕΡΤ3. Ο τραγουδοποιός Ιωάννης Φιλιππάκης έπαιξε λαούτο και ο Γιάννης Σημαντήρας, μουσικός παραγωγός του 9.58 fm της ΕΡΤ3, διάλεξε μουσικές και τραγούδια. Συγχαρητήρια σε όλους που δούλεψαν για αυτή τη βραδιά, στους οργανωτές, στους εκπαιδευτές, στους μεταφραστές στην νοηματική γλώσσα, στην ΕΡΤ3, που συμμετείχε με τους ραδιοφωνικούς της σταθμούς, τον 102fm και τον 9.58fm, και τη Λέσχη Ανάγνωσής της, μα πιο πολλά μπράβο στους μαθητές του τμήματος Υποκριτικής Τέχνης Γ. Εξαμήνου που μας ταξίδεψαν σε έναν κόσμο μαγικό, όπου όλοι κάποια στιγμή γίναμε ένα, γίναμε πάλι παιδιά που τραγουδούν κάτω στον κάμπο!!! 

Τελικά υπάρχουν ακόμη αληθινά Χριστούγεννα.

Της ανταποκρίτριά μας Χριστιάννας Βέλλου

Φωτογραφίες: Αρχοντούλα Διαβάτη

Τώρα διαβάζουμε (187 βιβλίο): Didier Eribon «Επιστροφή στη Ρενς»

 Τετάρτη 21 Ιουνίου 2023, στις 7:30 μ.μ.  / βιβλίο 187

 Μιλάμε για την αυτοβιογραφία του Ντιντιέ Εριμπόν  «Επιστροφή στη Ρενς», μετάφραση Γιάννη Στεφάνου, εκδ. Νήσος

Το βιβλίο πρότεινε η Αρχοντούλα Διαβάτη

 Τόπος συνάντησης: ταβέρνα Χάρκας

Με το βιβλίο αυτό αποχαιρετούμε το 12ο έτος λειτουργίας της Λέσχης και με τη συνδρομή οίνου και τσίπουρου σχεδιάζουμε τη 13η αναγνωστική μας διαδρομή. 

Περίληψη:

Μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο Ντιντιέ Εριμπόν επιστρέφει στη Ρενς, τη γενέτειρά του στη βόρεια Γαλλία, ύστερα από 30 χρόνια. Το ταξίδι αυτό τον φέρνει αντιμέτωπο με ένα παρελθόν με το οποίο είχε κόψει κάθε δεσμό, σηματοδοτώντας για τον συγγραφέα μια τολμηρή κατάδυση στην οικογενειακή ιστορία του και τις κοινωνικές καταβολές του. Ο Εριμπόν ανασύρει στη μνήμη του τον κόσμο της εργατικής τάξης –τον κόσμο των παιδικών του χρόνων– και ανασυστήνει την πορεία της κοινωνικής του ανέλιξης. Μέσα από αυτή την προσωπική αφήγηση, αναπτύσσει τις σκέψεις του για τις κοινωνικές τάξεις και το σχολικό σύστημα, την κατασκευή των ταυτοτήτων και την ομοφυλοφιλία, την ομοφοβία και τον ρατσισμό, την Αριστερά και την Ακροδεξιά, τις εκλογές και τη δημοκρατία. Επανεντάσσοντας τις προσωπικές διαδρομές στους μηχανισμούς κοινωνικής αναπαραγωγής και κοινωνικού αποκλεισμού, ο συγγραφέας θέτει εντέλει καίρια ερωτήματα σχετικά με την πολλαπλότητα των μορφών που παίρνει η κυριαρχία και, συνεπώς, η αντίσταση. Η Επιστροφή στη Ρενς είναι η αυτοβιογραφική ανάλυση ενός από τους σημαντικότερους στοχαστές της εποχής μας, αλλά κι ένα κλασικό πλέον έργο κοινωνιολογίας και κριτικής θεωρίας. Γνώρισε τεράστια επιτυχία στη Γαλλία, όπου κυκλοφόρησε το 2009, και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. Το 2017 διασκευάστηκε και μεταφέρθηκε στο θέατρο από τον Τόμας Οστερμάγιερ. Η ανάγνωση της "Επιστροφής στη Ρενς" υπήρξε, μεταξύ άλλων, καθοριστική για τον συγγραφέα Εντουάρ Λουί (μέλος, μαζί με τον Εριμπόν και τον φιλόσοφο και κοινωνιολόγο Ζεφρουά ντε Λαγκανερί, ενός ενεργού πυρήνα αριστερών διανοουμένων), ο οποίος αφιερώνει στον Εριμπόν το πρώτο του βιβλίο "Να τελειώνουμε με τον Εντύ Μπελγκέλ" (μτφρ. Μ. Αρβανίτης, Αντίποδες, 2018).

Ο Ντιντιέ Εριμπόν (Didier Eribon) γεννήθηκε στη Ρενς (Reims) το 1953. Σπούδασε φιλοσοφία στη Ρενς και στο Παρίσι, δίδαξε επί χρόνια σε πανεπιστήμια των ΗΠΑ και διετέλεσε καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Αμιένης στη Γαλλία. Εργάστηκε επίσης ως δημοσιογράφος και κριτικός βιβλίων, και συνδέθηκε φιλικά με τον Μισέλ Φουκώ και τον Πιερ Μπουρντιέ, με τον οποίο ανέπτυξε επιπλέον στενή συνεργασία. Το πρώτο του βιβλίο ήταν η βιογραφία του Μισέλ Φουκώ (1989), που μεταφράστη­κε σε πολλές γλώσσες, μεταξύ άλλων και στα ελληνικά ("Μισέλ Φουκώ: Φιλόσοφος, δανδής και ταραξίας", μτφρ. Ν. Σταμπάκης, εκδ. Lector, 2009). Άλλα σημαντικά βιβλία του: "Réflexions sur la question gay" (1999), "Une morale du minoritaire" (2001), "Échapper à la psychanalyse" (2005), και "La société comme verdict" (2013). To 2008 τιμήθηκε με το βραβείο Brudner, που απονέμεται από το Πανεπιστήμιο του Γέιλ για σημαντικά επιτεύγματα στο πεδίο των ΛΟΑΤΚΙ σπουδών.

Πηγή φωτογραφίας, περίληψης και βιογραφικού: https://biblionet.gr

Διαδικτυακή συζήτηση για το "Ένα άλογο μπαίνει σε ένα μπαρ" του Ντάβιντ Γκρόσμαν

Σήμερα, Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου 2021, μιλήσαμε για το βιβλίο του Ντάβιντ Γκρόσμαν "Ένα άλογο μπαίνει σ' ένα μπαρ" (εκδ. Ψυχογιός). Το βιβλίο είχε προτείνει η Αρχοντούλα Διαβάτη. Η συζήτηση κράτησε κοντά δυο ώρες. Και όπως συμβαίνει σε ανάλογες περιπτώσεις, τα περισσότερα από τα θέματα που τέθηκαν παραμένουν ανοιχτά και ίσως κάποτε βρουν την απάντηση-λύση τους.

Στη φωτογραφία από πάνω αριστερά:

1η σειρά: Αρχοντούλα Διαβάτη, Γιώργος Καλιεντζίδης, Ντίνα Παπαδοπούλου, Αντιγόνη Παπαδάκη, Βιολέττα Παπαδοπούλου

2η σειρά: Ελένη Παπαστεργιάδου, Μαρία Ντόντση, Άννα Παντζή, Δάφνη Φιλίππου, Παναγιώτα Κύττα

3η σειρά: Χριστίνα Κελεσίδου, Κατερίνα Τσίχλα, Ζωή Μούσιου, Σωτηρία Τεπεκίδου, Ζωή Μιχαλοπούλου

4η σειρά: Μαρία Σιώτη, Χριστιάνα Βέλλου, Έφη Πέτρου

Στη συντροφιά μας συμμετείχαν (λίγο μετά τη φωτογράφηση) η Κωνσταντίνα Χονδρογιάννη και η Χριστίνα Βουμβουράκη.

Τώρα διαβάζουμε (163 Βιβλίο): Ντάβιντ Γκρόσμαν, "Ένα άλογο μπαίνει σ' ένα μπάρ"

Διαδικτυακή συνάντηση των μελών και φίλων της Λέσχης

Μιλάμε για το βιβλίο του Ντάβιντ Γκρόσμαν "Ένα άλογο μπαίνει σ' ένα μπάρ", (εκδόσεις Ψυχογιός) την Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου 2021, στις 7:00 μ.μ. 

Το βιβλίο πρότεινε η Αρχοντούλα Διαβάτη.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου: "Σε ένα καταγώγιο σε μια μικρή πόλη στο Ισραήλ, διοργανώνεται μια βραδιά σταντ απ κωμωδίας, με τον Ντόβαλε Γκρίνσταϊν, έναν μεσήλικο κωμικό. Ανάμεσα στους θεατές βρίσκεται ο δικαστής Αβισάι Λαζάρ, πρώην συμμαθητής του, καθώς και κάποιοι άλλοι που θυμούνται τον Ντοβ ως ένα περίεργο, λιπόσαρκο παιδί που περπατούσε με τα χέρια, προκαλώντας σύγχυση και αποφεύγοντας έτσι τους νταήδες της γειτονιάς.

Σταδιακά, καθώς κινείται μεταξύ ιλαρότητας και υστερίας, ο μονόλογος του Ντοβ παίρνει τη μορφή απομνημονευμάτων και μας μεταφέρει πίσω σε ό,τι τον τρομοκρατούσε στην παιδική του ηλικία. Συναντούμε την όμορφη μητέρα του, που επέζησε του Ολοκαυτώματος και χρειάζεται συνεχή επιτήρηση, και τον τιμωρητικό πατέρα του, έναν άνθρωπο του μόχθου που αδυνατεί να καταλάβει τον δημιουργικό γιο του. Ο Ντοβ ανακαλεί στη μνήμη του την εβδομάδα που πέρασε σε μια στρατιωτική κατασκήνωση για νέους, όπου ο Λαζάρ ήταν μάρτυρας ενός γεγονότος που σημάδεψε τον κωμικό για πάντα. Και ενώ ο Ντοβ διηγείται το ανεκδιήγητο, ο Λαζάρ έρχεται αντιμέτωπος με τον δικό του ρόλο σε αυτή την ιστορία απώλειας και επιβίωσης".

Ο ΝΤΑΒΙΝΤ ΓΚΡΟΣΜΑΝ γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ το 1954. Σπούδασε φιλοσοφία και δραματική τέχνη στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ. Έχει συγγράψει πολυάριθμα βιβλία, λογοτεχνικά, παιδικά και γενικών γνώσεων, που έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από σαράντα γλώσσες. Ο Γκρόσμαν έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία και διακρίσεις. Το 1998 ανακηρύχθηκε Ιππότης των Γραμμάτων και των Τεχνών του Γαλλικού Κράτους. Το 2010 του απονεμήθηκε το Βραβείο Ειρήνης της Ένωσης Γερμανών Βιβλιοπωλών, το οποίο δίνεται σε ανθρώπους που με το έργο τους προάγουν την ειρήνη. Το 2017 τιμήθηκε με το Man Booker International Prize για το βιβλίο του ΕΝΑ ΑΛΟΓΟ ΜΠΑΙΝΕΙ Σ’ ΕΝΑ ΜΠΑΡ, ενώ το 2018 με το Βραβείο Ισραήλ, ένα από τα σημαντικότερα της χώρας για την προσφορά του στην εβραϊκή λογοτεχνία.  

Πηγή φωτογραφίας και κειμένου: https://www.psichogios.gr

Αρχοντούλα Διαβάτη "Αίθριος και σήμερα!"

Η Αρχοντούλα Διαβάτη υπογράφει μικρά πεζά και ποιήματα που κυκλοφορούν με τον τίτλο "Αίθριος και σήμερα!". Τα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης τής εύχονται να είναι καλοτάξιδο. 

Απόσπασμα

Η νύχτα με τη βαριά της ανάσα από τα κλιματιστικά μπήκε από το ανοιχτό παράθυρο και με ξύπνησε. Πουλιά μαζεμένα στο απέναντι μεγάλο δέντρο άρχιζαν άοκνα τις συνεννοήσεις. Ξημερώνει. Καιρός αίθριος και σήμερα, ο ευφημισμός στο ραδιόφωνο για τον επερχόμενο καύσωνα.

Στα βιβλιοπωλεία κυκλοφορεί το νέο βιβλίο της Αρχοντούλας Διαβάτη, ΑΙΘΡΙΟΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ!, εκδ. Νησίδες 2021, μικρά πεζά και ποιήματα.

 

Είναι μια συλλογή από βιωματικά κείμενα μικρής φόρμας και ποιήματα, που γράφτηκαν μέσα στα δύο τελευταία χρόνια. Ήταν την περασμένη χρονιά, όταν εγκλωβισμένη σε ένα δύσκολο καλοκαίρι κατέγραφα την καθημερινότητα, φευγαλέα κι αινιγματική, τότε που ανέλπιστα ήρθε καταπάνω μου η γνωστή εφιαλτική νέα χρονιά, πραγματικά δύσκολη για όλη την πόλη, τη χώρα και τον πλανήτη. Στον καιρό της πανδημίας και του κοινωνικού εγκλεισμού, συμμετέχω στις γραφές της καραντίνας, σκέφτομαι και γράφω και διαβάζω και η καραντίνα συνεχίζεται- είν’ η προσπάθειές μας, σαν των Τρώων./ Κομμάτι κατορθώνουμε, κομμάτι / παίρνουμ ’επάνω μας, κι αρχίζουμε / να ’χουμε θάρρος και καλές ελπίδες.

Βιοεργογραφικό Αρχοντούλας Διαβάτη (πηγή: https://biblionet.gr )

Η Αρχοντούλα Διαβάτη γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, όπου ζει και εργάζεται. Σπούδασε νομικά και νεοελληνική φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και εργάστηκε ως καθηγήτρια στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Κείμενά της έχουν δημοσιευθεί στα περιοδικά "Αντί", "Εντευκτήριο", "Μανδραγόρας", "Ακτή", "Παρέμβαση", "Ένεκεν" και στις ιστοσελίδες για το βιβλίο bookpress.gr και diapolitismos.gr .

Βιβλία της Αρχοντούλας Διαβάτη

Νεοελληνική λογοτεχνία-Διηγήματα

-Αίθριος και σήμερα, εκδ. Νησίδες, 2021 (διηγήματα και ποιήματα)

-Κινητή γιορτή, εκδ. Νησίδες, 2018

-Σκουλαρίκι στη μύτη, εκδ. Νησίδες, 2015

-Φεύγω αλλά θα ξανάρθω, εκδ. Νησίδες,2014

-Το αλογάκι της Παναγίας, εκδ. Νησίδες,2012 (μυθιστορίες)

-Στη μάνα του νερού, εκδ. Το ροδακιό, 2004 (χρονικό)

Ποιήματα

-Όπως η Μπερλίνα, εκδ. Νησίδες, 2017

 Συλλογικά έργα

-Διαφορετικότητα, εκδ. Πήλιον Όρος, 2017 (διηγήματα)

-Ο ταχυδρόμος φέρνει γράμματα: Ποιήματα, εκδ. Ελληνικά Ταχυδρομεία, 2017

-Ιστορίες του ονείρου και της φυγής, εκδ. Παράξενες μέρες, 2013 (διηγήματα)

Λογοτεχνικό Πορτρέτο της Αρχοντούλας Διαβάτη

142 Βιβλίο: Χαβιέρ Θέρκας, "Στρατιώτες της Σαλαμίνας"

Στρατιώτες της Σαλαμίνας

Μυθιστόρημα
Χαβιέρ Θέρκας
μετάφραση: Ελισώ Λογοθέτη
Εκδόσεις Πατάκη, 2002
269 σελ.

Πρόταση της Αρχοντούλας Διαβάτη 
Τετάρτη 6 Μαρτίου 2019, στις 7 μ.μ.
στο  Café  του Μακεδονικού Μουσείου
Σύγχρονης Τέχνης

 

Από τη βάση της Βιβλιονέτ

Όταν κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών του εμφύλιου πολέμου της Ισπανίας τα δημοκρατικά στρατεύματα υποχωρούν προς τα γαλλικά σύνορα, παίρνοντας το δρόμο της εξορίας, κάποιος παίρνει την απόφαση να εκτελέσει μια ομάδα φρανκικών κρατουμένων. Ανάμεσά τους είναι και ο Ραφαέλ Σάντσεθ Μάθας, ιδρυτής και ιδεολόγος της Φάλαγγας, ίσως ένας από τους άμεσους υπεύθυνους του εμφύλιου σπαραγμού. Ο Σάντσεθ Μάθας δεν καταφέρνει απλώς να γλιτώσει την ομαδική εκτέλεση, αλλά, όταν ψάχνουν να τον βρουν, ένας ανώνυμος πολιτοφύλακας τον σημαδεύει με το όπλο του και την τελευταία στιγμή τού χαρίζει τη ζωή. Το καλό του άστρο τού επιτρέπει να ζήσει στο δάσος, προστατευμένος από μερικούς χωρικούς της περιοχής, αν και πάντα θα θυμάται εκείνο τον πολιτοφύλακα με το παράξενο βλέμμα που δεν τον κατέδωσε. Ο αφηγητής αυτής της παράξενης περιπέτειας από τον πόλεμο είναι ένας νεαρός δημοσιογράφος που προσπαθεί να ανασυνθέσει το ιστορικό πλαίσιο των γεγονότων και να ξεδιαλύνει το μυστικό των αινιγματικών πρωταγωνιστών του. Οι “Στρατιώτες της Σαλαμίνας” είναι ένα εκδοτικό φαινόμενο σε παγκόσμια κλίμακα. Το βιβλίο αυτό, από ένα σχετικά άσημο συγγραφέα, απέσπασε το κρατικό βραβείο μυθιστορήματος για το 2001 στην Ισπανία, έγινε το μπεστ σέλερ της δεκαετίας και χαιρετίστηκε ως η αποκάλυψη στα ισπανικά γράμματα. Σήμερα μεταφράζεται σε πολλές γλώσσες με μεγάλη επιτυχία. Όχι άδικα: ο Θέρκας δημιουργεί ένα λογοτεχνικό είδος συναρμόζοντας το ιστορικό μυθιστόρημα με το ρεπορτάζ, θυμίζοντας αυτό που έκανε ο Τρούμαν Καπότε με το “Εν ψυχρώ”. Το βιβλίο διηγείται την ιστορία της Ισπανίας από το 1939, μια εποχή σιωπής, ήττας, αβεβαιότητας: ήρωάς του -αντι-ήρωας- είναι ένας ακροδεξιός ιδεολόγος, συνιδρυτής της Φάλαγγας, με το ποιητικό όνομα Ραφαέλ Σάντσεθ Μάθας, ο οποίος, σαν από θαύμα, γλίτωσε την εκτέλεση στην οποία τον είχαν καταδικάσει οι εχθροί του. Η ιστορία της «Διάσωσης του στρατιώτη Μάθας» είναι στην πραγματικότητα μια απόπειρα διάσωσης της συλλογικής συνείδησης κάθε λαού που γνώρισε τον εμφύλιο σπαραγμό και τη δικτατορία, μια απόπειρα θεραπείας της λήθης.

Καλοτάξιδη η "Κινητή Γιορτή" της Αρχοντούλας Διαβάτη

Συλλογή διηγημάτων, εκδόσεις Νησίδες

Η λέξη (39.3) της Αρχοντούλας Διαβάτη (Σεπτέμβριος 2017): "τα πουλιά"

 Η λέξη του μήνα

Libertad (Ελευθερία) λεγόταν η μεγαλύτερη φυλακή της δικτατορίας της Ουρουγουάης. Το 1976, σε μια φυλακή με το όνομα «Ελευθερία».Οι πολιτικοί κρατούμενοι της Ουρουγουάης δεν μπορούν να μιλούν χωρίς άδεια, να σφυρίζουν, να χαμογελούν, να τραγουδούν, να βαδίζουν γρήγορα ή να χαιρετούν άλλον κρατούμενο.Ούτε μπορούν να ζωγραφίζουν ή να λάμβάνουν ζωγραφιές με εγκύους γυναίκες, ζευγάρια, πεταλούδες, αστέρια ή πουλιά.Ο Ντιντοσκό Πέρες, δάσκαλος, που βασανίστηκε και φυλακίστηκε επειδή είχε «ιδεολογικές ιδέες», δέχεται μια Κυριακή επίσκεψη της κόρης του Μιλάι, πέντε ετών.Το κορίτσι του φέρνει μια ζωγραφιά με πουλιά. Οι λογοκριτές τη σχίζουν στην είσοδο της φυλακής.Την επόμενη Κυριακή, η Μιλάι του φέρνει μια ζωγραφιά με δέντρα. Τα δέντρα δεν απαγορεύονται και η ζωγραφιά περνάει.Ο Ντιντοσκό την παινεύει για το έργο της και την ρωτά για τους μικρούς χρωματιστούς κύκλους που φαίνονται πάνω στα δέντρα, πολλοί μικροί χρωματιστοί κύκλοι ανάμεσα στα κλαδιά. Είναι πορτοκάλια, τι φρούτα είναι. Σσσστ, η μικρόύλα.Και συνωμοτικά του εξηγεί- Χαζούλη, δε βλέπεις ότι είναι μάτια.Τα μάτια των πουλιών που σου έφερα κρυφά. (Απόσπασμα από Εντουάρντο Γκαλεάνο, "Μέρες και Νύχτες αγάπης και πολέμου", εκδόσεις Εξάντας 1976)

 

Εντουάρντο Γκαλεάνο "Días y noches de amor y de guerra" ("Μέρες και Νύχτες αγάπης και πολέμου", 1976). Libertad (Ελευθερία)...

Η Α. Διαβάτη για το "Ζιλ και Νικόλ" της Φ. Φαντίδου στο περιοδικό fractalart

 Πηγή κειμένου: http://fractalart.gr/zil-kai-nikol/

Μια καρτ ποστάλ της παλιάς Θεσσαλονίκης, επιζωγραφισμένη

Γράφει η Αρχοντούλα Διαβάτη // *

 Φρειδερίκη Φαντίδου «Ζιλ και Νικόλ», εκδ. Νησίδες 2016

Είχα γνωρίσει τη γραφή της συγγραφέως Φρειδερίκης Φαντίδου, συναδέλφου εκπαιδευτικού, από το πρώτο της κιόλας βιβλίο – Αλεξανδρείας 93- ένα είδος χρονικού για το παλιό μας σχολείο, το Β΄ Γυμνάσιο θηλέων στο Ντεπό, μετεξέλιξη του παλιού Μαράσλειου Ελληνογαλλικού Εμπορικού και Πρακτικού λυκείου Στ.Νούκα, ένα από τα κτήρια που συναντάμε και στο τωρινό βιβλίο, Ζιλ και Νικόλ, κι όχι Ζυλ και Τζιμ – όπως χαμογελάει παιχνιδιάρικα η κινηματογραφική μας μνήμη. Είναι βέβαια ένα μυθιστόρημα για τον έρωτα του Ζιλ προς τη Νικόλ, όπως αναγγέλλεται στο οπισθόφυλλο, έναν έρωτα που εγγράφεται μέσα σε ένα συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο, εκείνο της Θεσσαλονίκης πριν την πυρκαγιά του 1917, ενός γάλλου φαντάρου της μεγάλης στρατιάς, των συμμάχων μας που στρατοπέδευσαν στη Δυτική Θεσσαλονίκη και στο λιμάνι πριν τον Μεγάλο Πόλεμο και ενός κορτισιού από τη Θεσσαλονίκη. Ο παλιός εκείνος έρωτας μας αποκαλύπτεται ως αφήγηση μέσα στην αφήγηση από τη σχέση ενός σημερινού ζευγαριού, της Κατερίνας, μιας καθωσπρέπει θεσσαλονικιάς, διδακτορικής φοιτήτριας στο Παρίσι και του πανεπιστημιακού φίλου της, Λοράν. Το βιβλίο που χαρακτηρίζεται ως μυθιστόρημα, χωρίζεται σε πέντε κεφάλαια άνισα κατανεμημένα με αφηγήτριες εναλλάξ την Κατερίνα, που έφυγε για το Παρίσι και  τη φίλη της που άφησε πίσω, τη Νικόλ και είναι η αφήγηση ενός έρωτα που όμως είναι μόνο το πρόσχημα για να ανακαλύψουν οι σημερινές κοπέλες- αφηγήτριες το παλίμψηστο της πολυπολιτισμικής τους πόλης, ανάμεσα σε ημερολόγια φωτογραφίες και διαβάσματα για την Θεσσαλονίκη του καιρού εκείνου κι εμείς μαζί τους να περιδιαβούμε έντυπα και χρονογραφικό υλικό, τις γειτονιές και τις διηγήσεις για την παλιά πόλη, τις συνήθειες , τη γλώσσα και τους τρόπους της. Να συναντήσουμε και να ερωτευθούμε ξανά την πόλη μας, όπως ο Ζιλ συνάντησε κι ερωτεύθηκε έξω από το μοδιστράδικο το μελαχρινό εκείνο κορίτσι με την πλεξούδα, την Νικόλ, που είναι η τωρινή γιαγιά Νίκη και είναι στα τελευταία της.

Η αφηγήτρια Κατερίνα που πάει να σπουδάσει στο Παρίσι, γνωρίζει και ερωτεύεται τον Λοράν και μόνο νοερά τον κατηγορεί για σοβινισμό,  όπως- διαβάζουμε -η παλιά Νικόλ σε έναν νοερό μονόλογό της επιρρίπτει ευθύνες στους συμμάχους « που ήρθαν εδώ και φέρονται σαν να ήμαστε αποικία τους», κι όχι στον Ζιλ, τον αγαπημένο της–  αυτός τι φταίει. Όταν καθώς προχωράει η σχέση η Κατερίνα επισκέπτεται την οικογένεια του φίλου της αρχίζουν οι ανταλλαγές- τι ξέρουν, τι αγαπούν, τι εκτιμούν- κρασιά, βιβλία, δίσκους, φαγητά, φτάνουν και στην αγαπημένη πόλη που έτυχε να γνωρίζουν οι γονείς του Λοράν, υπήρχε στην οικογένειά τους ο παππούς που δεν είναι πια στη ζωή αλλά στην ιστορία της οικογένειας  έχει καταγραφεί ο έρωτάς του για ένα κορίτσι από τη Θεσσαλονίκη, τη Νικόλ – υπήρχαν γράμματα ,μια φωτογραφία και πολλή συγκίνηση. Το νήμα όμως με την πόλη εκείνη και τους πρωταγωνιστές της ιστορίας είχε χαθεί για πάντα μετά τη μεγάλη εκείνη πυργκαγιά του ‘17 και η ζωή συνεχίστηκε χωρίς την επιστροφή στην ουτοπία εκείνου του έρωτα.

Στο δεύτερο κεφάλαιο, το νήμα της αφήγησης παίρνει η νεαρή Νικόλ, η Ελληνίδα φίλη της Κατερίνας που αναλαμβάνει να περιγράψει το δίκτυο των σχέσεων μέσα στην οικογένειά της, μυστικά και ψέματα που όμως αποκαλύπτονται αργά ενόσω η αφήγηση καλά κρατεί, αποκαλύπτοντας το χρώμα και τα ονόματα τις γεύσεις και την καθημερινότητα της ευρύτερης οικογένειάς της, διηγημένα και από το στόμα της γιαγιάς Όλγας, που ήταν το παιδί του έρωτα. Η γλώσσα της αφήγησης είναι ωραία κρουστά ελληνικά, μια χρονογραφία της εποχής απ’ όπου περνούν έννοιες και πράγματα παλιά και ξεπερασμένα σήμερα: η προίκα και η αντιπαροχή, το καρίκωμα των καλτσών, η μπουγάδα στο πλυσταριό με αλισίβα, η σκάφη, το καζάνι και η ξυλόσομπα, τα μαγκάλια, οι τεντζερέδες, τα ταψιά και τα γκιούμια, τα δράμια, οι οκάδες και τα πληθωριστικά χιλιάρικα, οι λουκουμάδες, οι λαχανοντολμάδες και τα σαρμαδάκια- αυτά αξεπέραστα, οι παλιές ταινίες, τα σχολεία αρρένων και θηλέων, η αρμένικη βίζιτα, οι τσιγαρίδες, τα Λαδάδικα, το Μπέστσιναρ και οι φανοστάτες, η «νεότευκτη λεωφόρο των Εξοχών» και ο Κήπος των Πριγκήπων, τα σιρίτια και οι δαντέλες στη στοά Καράσο, ο φραγκομαχαλάς, το γύρισμα του φλιτζανιού για τη σύγχρονη μαντεία, η μοδίστρα με μεροκάματο στα σπίτια, το Αρσακλί, οι προσφυγοπούλες και τα κατορθώματά τους, το Πατέ και η Παναγούδα, τα ηλεκτροκίνητα τραμ, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής με τις γειτονιές των προκομένων προσφύγων στην Καλαμαριά, την Τούμπα, το Κορδελιό και τον Εύοσμο.

Φρειδερίκη Φαντίδου

Στο τρίτο κεφάλαιο η Κατερίνα ανοίγει το πακέτο που της εμπιστεύθηκαν – γράμματα κάρτες και ημερολόγια του Ζιλ, κι εμείς διαβάζουμε για τον καταδικασμένο του έρωτα. Έχουμε εδώ το λογοτεχνικό εύρημα των τεκμηρίων, για την αληθοφάνεια της διήγησης.

Στο τέταρτο κεφάλαιο η Νικόλ επισκέπτεται τη γιαγιά της και τον κόσμο της προγιαγιάς της, ενώ ο παππούς δίνει εξηγήσεις. Υπάρχει παράλληλα σε πλαγιογράμματα διάσπαρτος ο ενδιάθετος λόγος της προγιαγιάς Νίκης, σχεδόν ανοϊκής πια, που διηγείται την ιστορία της και ψιλοκουβεντιάζει με τον αγαπημένο της Ζύλ εκείνου του καιρού.

Το πέμπτο κεφάλαιο έχει θέση επίμετρου και σφραγίζεται από το τέλος της γιαγιάς, κρίσεις, σχόλια και συμπεράσματα των πρωταγωνιστών της ιστορίας.

Μετά τον εορτασμό των εκατόχρονων από την απελευθέρωση της πόλης έχουν γίνει ξεναγήσεις κι αφιερώματα, γράφτηκαν βιβλία στην προσπάθεια να ανιχνευτεί το πολιτιστικό και πολιτισμικό παλίμψηστο της πόλης και το βιβλίο που σχολιάζουμε εντάσσεται νομίζω σ’ αυτό τον κύκλο βιβλίων, επίκαιρο ειδικότερα αυτές τις μέρες του Σεπτεμβρίου που βρίσκονται σε εξέλιξη στην 82^η ΔΕΘ επετειακές εκδηλώσεις για τα εκατό χρόνια από τη μεγάλη πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης, του 1917.

Αφού κάνουμε κατ’ αρχάς ένα σχεδιάγραμμα για το περίπλοκο οικογενειακό δέντρο με τις πολλές γιαγιάδες που προκύπτουν, παρακολουθούμε την ταυτοποίηση των ηρώων μέσα  από το αργό ξετύλιγμα του μύθου, περνώντας απ’ τα παλιά κτήρια με τα αλλαγμένα ονόματα, τα παλιά ωραία σπίτια του εκλεκτισμού που έγιναν πολυκατοικίες και τους παλιούς δρόμους, μέχρι να αιχμαλωτιστούμε από τη μυθοπλαστική ανάπλαση μιας ιστορίας μέσα στην Ιστορία, του νέου μυθιστορήματος της Φ.Φ. που είναι ένα αξιόλογο επιστολικό μυθιστόρημα.

* Η Αρχοντούλα Διαβάτη γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, όπου ζει και εργάζεται. Σπούδασε νομικά και νεοελληνική φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και εργάστηκε ως καθηγήτρια στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Κείμενά της έχουν δημοσιευθεί στα περιοδικά «Αντί», «Εντευκτήριο», «Μανδραγόρας», «Ακτή», «Παρέμβαση», «Ένεκεν» και στις ιστοσελίδες για το βιβλίο bookpress.gr και diapolitismos.gr.

113 Στέφαν Τσβάιχ, "Το εικοσιτετράωρο μιας γυναίκας" ή "Εικοσιτέσσερις ώρες από τη ζωή μιας γυναίκας"

  

Στέφαν Τσβάιχ

μετάφραση: Γιώργος Σημηριώτης, Νίκος Σημηριώτης

 Ζαχαρόπουλος Σ. Ι., 1989

μετάφραση: Δημήτρης Δημοκίδης
επιμέλεια: Τατιάνα Λιάνη
επιμέλεια σειράς: Τατιάνα Λιάνη
Ροές, 2004

113 βιβλίο

28/6/2017

πρόταση Παντελή Τρακίδη

Αρχοντούλα Διαβάτη

Από τα λογοτεχνικά βιβλία που δεν ξεχνιούνται, τουλάχιστον η αίσθηση που άφησαν -τα διάβασα ως φοιτήτρια- ήταν η «ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΣΥΜΠΟΝΙΑ», που επανεκδόθηκε πρόσφατα με διαφοροποιημένο τίτλο. Αργότερα διάβασα τη «ΣΚΑΚΙΣΤΙΚΗ ΝΟΥΒΕΛΑ» (1942), το τελευταίο του έργο και πρόσφατα τον «ΜΟΝΤΑΙΝΙΟ». Η τελευταία ταινία που είδα φέτος, είχε τίτλο: «Στέφαν Τσβάιχ, αποχαιρετισμός στην Ευρώπη», σε σκηνοθεσία Μαρίας Σράντερ, βιογραφία του λογοτέχνη, βασισμένη στο βιβλίο, «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΧΘΕΣ- ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΕΥΡΩΠΑΙΟΥ», εκδ. printa, όπου τίθενται επίκαιρα ερωτήματα για το αν είναι υποχρεωμένος ο καλλιτέχνης να σχολιάζει τα ιστορικοπολιτικά γεγονότα της εποχής του, αν οφείλει να πάρει θέση, ή το έργο του είναι η καλύτερη απάντηση. Ένα βιβλίο που θα ήθελα εξάλλου να διαβάσω το καλοκαίρι είναι για τον Τσβάιχ, «ΟΣΤΑΝΔΗ 1936-Το καλοκαίρι πριν απ’ το σκότος», Άγρα 2016.

ΣΤΕΦΑΝ ΤΣΒΑΙΧ: Αυστριακός, γεννημένος στη Βιέννη. Εβραίος, από πλούσια οικογένεια, σπούδασε φιλοσοφία στη Βιέννη, ένας λογοτέχνης του μεσοπολέμου, πολυμεταφρασμένος και δημοφιλής όσο κανείς. Πολυταξιδεμένος, πολύγλωσσος, καλλιεργημένος και πολυγραφότατος. Έγραψε ποιήματα, βιογραφίες, διηγήματα, νουβέλες, δοκίμια και μυθιστορήματα και έκανε μεταφράσεις, κριτικές, θεατρικά, άρθρα και μια αυτοβιογραφία*. Ειρηνιστής σε όλη του τη ζωή, τασσόμενος υπέρ της ενοποίησης της Ευρώπης. Αυτοεξόριστος από τη ναζιστική Γερμανία, κατέφυγε στην Αγγλία - στο Λονδίνο, στο Μπαθ, και αργότερα, το 1940, στις ΗΠΑ και στη Βραζιλία, στην πόλη Πετρόπολις, βόρεια του Ρίο ντε Τζανέιρο, όπου στις 23 Φεβρουαρίου 1942, αυτοκτόνησε μαζί με τη δεύτερη γυναίκα του, τη Λότε, γεμάτος τύψεις που έμεινε μακριά από μια φλεγόμενη Ευρώπη.

«ΣΤΟ ΕΙΚΟΣΙΤΕΤΡΑΩΡΟ ΜΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ», η γυναικεία αντίσταση κάμπτεται και το πάθος επικρατεί. Τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις ανατρέπονται, καθώς ο αφηγητής δέχεται την εξομολόγηση της ηλικιωμένης κυρίας, κι αυτή είναι η νουβέλα. Ένα ψυχογράφημα που είχα διαβάσει και παλιότερα και θυμάμαι μόνο την ενότητα για τα χέρια πάνω στην πράσινη τσόχα. Το βιβλίο με τον πιασάρικο τίτλο δεν ξέρω γιατί μου θύμισε βίπερ ΝΟΡΑ, μια επίδειξη δεξιοτεχνικής γραφής και γνώσης του γυναικείου ψυχισμού. Πράγματι, γνωρίζει ο συγγραφέας τον ψυχισμό της γυναίκας και η ανάλυση είναι αληθοφανέστατη. Πέραν τούτου γιατί το βρήκα κραυγαλέο και επιδεικτικό, δεν ξέρω. Πάντως η μελετήτρια* συμπεραίνει ότι «ο Τσβάιχ παρέμεινε εκτός του ακαδημαϊκού λογοτεχνικού κανόνα, αγνοήθηκε συστηματικά από τους κριτικούς και τα έργα του απορρίφθηκαν ως ξεπερασμένα ή επιφανειακά¨», παρόλη τα τελευταία χρόνια τη διεθνή αναγέννηση του έργου του, που αποστομώνει όσους το βρίσκουν εύπεπτο και ψυχαγωγικό.

Ευχαριστώ τον Παντελή που πρότεινε ένα βιβλίο του αγαπημένου μου συγγραφέα και έτσι ξαναμπήκα μέσα στο κλίμα του.

Βιολέττα Παπαδοπούλου

Αφήγηση γεμάτη ένταση, φωτιά, δύναμη. Συγκλονιστικές οι καταβυθίσεις στους χαρακτήρες των ηρώων, στα κρυμμένα πάθη τους, στο πόσο εύκολα παραμονεύει ο όλεθρος και η καταστροφή τους!

Ο Τσβάιχ φωτίζει και τις πιο σκοτεινές πλευρές της ψυχής μας και μας τις δίνει χωρίς ωραιοποιήσεις, «στο πιάτο», νιώθοντας συμπόνια και κατανόηση για την κατρακύλα των ηρώων του, θυμίζοντάς μας πως ο καθένας μας θα μπορούσε να είναι στη θέση των ηρώων του, που υποφέρουν, πεθαίνουν, σκοτώνουν, έχουν τύψεις, μετανιώνουν, πέφτουν και ξαναπέφτουν στα ίδια λάθη και τους καταδιώκουν τα ίδια αχαλίνωτα πάθη τους.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο συγγραφέας ζούσε με έναν συνεχή φόβο, ξεριζωμένος από την πατρίδα του, νιώθοντας συνεχή απομόνωση, προσπαθώντας να ξεφύγει από τον ναζισμό, γεγονότα, που του εμπνέουν ήρωες με τέτοιες ιδιοσυγκρασίες και αδιέξοδα.

Η λέξη του μήνα (36.4) της Αρχοντούλας Διαβάτη

Σαπφώ. Τοιχογραφία από την Πομπηία

Η λέξη του μήνα

ΚΕΛΟΜΑΙ ΣΕ ΓΟΓΓΥΛΑ

Σαπφούς

Κέλομαι σε γογγύλα
πέφανθι λάβοισα μα
γλακτίναν, σε δη ούτε πόθος
αμφιπόταται.

Ταν κάλαν, α γαρ κατάγωγις αύτα
επτόεσ’ ίδοισαν εγώ δε χαίρω
και γαρ αύτα δη τόδε μέμφεταί σοι
Κυπρογένηα.

Πηγή:http://www.hadjidakis.gr

Σε φωνάζω Γογγύλα 

Φανερώσου πάλι κοντά μου 

Το χιτώνα τον άσπρο σαν το γάλα όταν φοράς, 

νά 'ξερες τους πόθους που σε τριγυρίζουν 

όμορφη, και πώς χαίρομαι που δεν είμαι εγώ, 

μα η ίδια η Αφροδίτη που σε μαλώνει.

Μεταφρασμένο από τον Οδυσσέα Ελύτη.

Πηγή μετάφρασης: http://niovilontou.pblogs.gr

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Αρχοντούλα Διαβάτη, "Σκουλαρίκι στη μύτη"

Αρχοντούλα Διαβάτη

ΟΜΙΛΗΤΕΣ: Ελένη Γρομπανοπούλου,
Πρόεδρος Συλλόγου Επιστημόνων Κεντρικής Μακεδονίας, και η συγγραφέας

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ: Βιβλιοπωλείο "Η Θέρμη", Ο Σύλλογος Επιστημόνων Κεντρικής Μακεδονίας,
εκδόσεις "Νησίδες"

Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017, Βιβλιοπωλείο "Η Θέρμη", Καραολή και Δημητρίου 16, Θέρμη Θεσσαλονίκης

Πηγή φωτο: http://www.biblionet.gr

Η λέξη του μήνα (35.4): η «νοσταλγία» της Αρχοντούλας Διαβάτη

 Η λέξη του μήνα

Μακρυά

                                                 Κ. Π. Καβάφης

 

Θάθελα αυτήν την μνήμη να την πω...
Μα έτσι εσβύσθη πια... σαν τίποτε δεν απομένει —
γιατί μακρυά, στα πρώτα εφηβικά μου χρόνια κείται.

Δέρμα σαν καμωμένο από ιασεμί...
Εκείνη του Aυγούστου — Aύγουστος ήταν; — η βραδυά...
Μόλις θυμούμαι πια τα μάτια· ήσαν, θαρρώ, μαβιά...
A ναι, μαβιά· ένα σαπφείρινο μαβί. 

 

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

 

 

 

 

(διαβάζει: Λαμπέτη Έλλη, Η Έλλη Λαμπέτη διαβάζει Καβάφη, Διόνυσος 1983

 

Πηγή: http://www.kavafis.gr

Η λέξη του μήνα (34.6): τα «γιασεμιά» της Αρχοντούλας Διαβάτη

Η λέξη του μήνα

Γιώργος Σεφέρης (1900-1971)

ΤΟ ΓΙΑΣΕΜΙ

Είτε βραδιάζει 

είτε φέγγει 

μένει λευκό 

το γιασεμί. 

Γιώργος Σεφέρης:  Ημερολόγιο καταστρώματος, Α΄, 1940

Ποιήματα, Ίκαρος, 1974.

Αρχοντούλα Διαβάτη: Πέντε χρόνια στη Λέσχη Ανάγνωσης της ΕΡΤ3

Πελαγωμένη πάντα ανάμεσα σε βιβλία και περιοδικά, πρωτοήρθα στη λέσχη ανάγνωσης της ΕΡΤ3 από… ιδιοτέλεια, για να γνωρίσω τον Πρόδρομο Μάρκογλου, καλεσμένο της Λέσχης, που -καλή της ώρα- μου θύμιζε κάθε τόσο η φίλη μου η Άννα Νιδήμου. Ήρθα κι έμεινα, προσηλυτίστηκα γρήγορα και ήταν καλά. Βιβλία και ταβέρνες και ξεναγήσεις και συναναγνώστες -ξεχωριστοί κι ενδιαφέροντες- εδώ ο αρσενικός τύπος του επιθέτου, για λόγους ιστορικούς -και πάλι βιβλία και συναναστροφές, όλο και πιο συχνά, συχνότερα από ό,τι άντεχα, αλλά ΚΑΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΘΑ ΔΕΙΣ και ΕΠΙΦΥΛΛΙΔΕΣ, και ελπιδοφόρα Η ΓΡΑΜΜΗ ΤΟΥ ΟΡΙΖΟΝΤΟΣ, ο ΗΛΙΘΙΟΣ και οι ΠΑΡΑΧΑΡΑΚΤΕΣ και η ΜΕΓΑΛΗ ΠΛΑΤΕΙΑ, τίτλοι υφασμένοι με την καθημερινότητά εκεί έξω, μαύρο στην ΕΡΤ, ανεργία και φτώχεια κι απελπισία κι αδιέξοδο.

Προσωπικό δικό μου αδιέξοδο -κοντά στα άλλα- αλλού να με οδηγεί η επιθυμία μου και καταναγκαστικά άλλα βιβλία να μελετώ, κατά το πρόγραμμα που εκπονούσε ο συντονιστής μας, με ένα αμεσοδημοκρατικό τρόπο καθορίζοντας με τη σειρά τους τίτλους που πρότεινε ο καθένας από μας -αλλά για τη λαμπερή προσωπικότητα αυτού του ανθρώπου που κρατάει πέντε χρόνια τώρα τα ηνία μιας ανθρωποσύναξης τόσο διαφορετικών ανθρώπων, γεμάτων αντιφάσεις, μας έχει απαγορευτεί να γράψουμε στον απολογισμό αυτό. Εντωμεταξύ με τον καιρό οι συναναγνώστες –τριες έγιναν φίλοι-ες, με την ουσιαστική έννοια της λέξης, αποδοχή κι αλληλεγγύη κι ανθρώπινο ενδιαφέρον και η Λέσχη έγινε «οικογένεια», με όλες τις θετικές και αρνητικές συνδηλώσεις της λέξης. Έτσι πορευόμαστε στον μονοθεϊσμό της Λέσχης, εκφέροντας παράλληλους μονολόγους -η διασταύρωση του ξίφους μας απαγορεύεται, αλλά το αποτολμούμε κάθε τόσο- άνθρωποι γεμάτοι με τις εσωτερικές μας αντιφάσεις, κατά την ανθρώπινη συνθήκη, με κοινό παρονομαστή την βιβλιοφιλία μας και τη σχέση που αναπτύξαμε μεταξύ μας.

Αρχοντούλα Δ.

Η λέξη του μήνα (33.6): η πατρίδα της Αρχοντούλας Διαβάτη

Από την ποιητική συλλογή του Οδυσσέα Ελύτη, "Άξιον εστί" και από την ενότητα "ΤΑ ΠΑΘΗ"  είναι η επιλογή της Α.Δ. για τη λέξη του μήνα. Προηγούνται άλλα τέσσερα τετράστιχα, που δηλώνονται με το [...].



ι΄

[...]

Της πατρίδας μου πάλι     ομοιώθηκα
Μες στις πέτρες άνθισα     και μεγάλωσα
Των φονιάδων το αίμα    με φως         
                                                                    ξεπληρώνω                        
                        Μακρινή Μητέρα     Ρόδο μου Αμάραντο.

Οδυσσέας Ελύτης, Άξιον εστί, εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ