Κινηματογραφική Λέσχη των Εργαζομένων της ΕΡΤ3: «Τερέζα Ρακέν» - Δευτέρα 20-2-2017

  ΤΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΔΡΑΜΑ «ΤΕΡΕΖΑ ΡΑΚΕΝ»

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3

Η Κινηματογραφική Λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ-3 και το ΚΕΜΕΣ παρουσιάζουν στα πλαίσια του αφιερώματός τους «Το ζεύγος και η βία» (υποενότητα: αφιέρωμα στη Σιμόν Σινιορέ) τη Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου στις 21:00 στην αίθουσα ΒΑΚΟΥΡΑ 1 (Ιωάννου Μιχαήλ 8, τηλ. 2310233665) το βραβευμένο ψυχολογικό δράμα του Μαρσέλ Καρνέ Τερέζα Ρακέν από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Εμίλ Ζολά (Γαλλία, 1953, ασπρόμαυρη, 102'). Παίζουν: Σιμόν Σινιορέ, Ραφ Βαλόνε, Ζακ Ντουμπί.

Θα προλογίσει ο Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου, έντυπη ανάλυση του οποίου θα διανεμηθεί στους θεατές, ενώ στο τέλος της προβολής θα ακολουθήσει μακρά συζήτηση με το κοινό.

Το προς συζήτηση θέμα στο μάθημα για τον κινηματογράφο θα είναι: «Η μεγάλη προσφορά του Μαρσέλ Καρνέ στον γαλλικό ποιητικό ρεαλισμό».

Μια παντρεμένη ερωτεύεται παθιασμένα έναν όμορφο μεσογειακό. Το μόνο εμπόδιο στην ευτυχία τους είναι ο σύζυγος. Αποφασίζουν να τον σκοτώσουν κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού με τρένο. Υπάρχει όμως κάποιος μάρτυρας.

Η ανάλυση του Αλέξη Δερμεντζόγλου που θα διανεμηθεί είναι η ακόλουθη:

«Ο ηλικιωμένος άνδρας και σύζυγος μιας γυναίκας (Σιμόν Σινιορέ) που διψάει για έρωτα και ο πανέμορφος μεσογειακός (Ραφ Βαλόνε) που την κατακτάει… Ένα βράδυ, σε ένα ταξίδι, σε ένα τρένο, ο σύζυγος σκοτώνεται… Τώρα οι εραστές πρέπει να προσέχουν!

Ο Καρνέ με προσοχή και λεπτομέρεια αξιοποιεί τον γαλλικό ποιητικό ρεαλισμό και το δραματικό νουάρ, όπου η σύμπτωση και η τύχη θα έχουν το βασικό λόγο και ρόλο. Η εκπληκτική φωτογραφία, με φωτοσκιάσεις και κοντράστ, καθορίζει τον κύκλο των υποψιών και τους ψιθύρους των ενοχών. Αυτό το υπέροχο φιλμ του Καρνέ είναι και το πιο κοντινό στο σινεμά του Κλουζό. Ο μισανθρωπισμός και η απόγνωση, οι «παγωμένοι» ήρωες, ο εκβιασμός και η σχεδόν μεταφυσική εκδίκηση από τη μοίρα. Πολύ κοντά στο Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές (1946), η Τερέζα Ρακέν σμίγει το χυμώδες κορμί της Σινιορέ με τη σφριγηλή σάρκα του Βαλόνε. Ωστόσο, άλλη μία παραβατικότητα δεν θα ευδοκιμήσει, ένας ακόμα έρωτας θα μείνει μετέωρος, μια ακόμα κοινωνία θα υπερασπιστεί τη συντήρησή της.»

ΔΕΚΑ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ ΤΗΝ «ΤΕΡΕΖΑ ΡΑΚΕΝ»

Εξάλλου, 10 λόγοι για να μην χάσετε την Τερέζα Ρακέν είναι:

1.      Για την εξαιρετική διασκεύαση του μυθιστορήματος του Εμίλ Ζολά.

2.      Γιατι ο Καρνέ παίρνει ένα πρωτογενές λογοτεχνικό υλικό, γεμάτο κοινωνικές παρατηρήσεις και συζυγικά αδιέξοδα, το μεταφέρει χρόνια αργότερα από την αρχική δράση και το μετατρέπει σε κοινωνικό δράμα-νουάρ.

3.      Για τις μεγάλες ομοιότητες με το μυθιστόρημα του Τζέιμς Κέιν και τις ανάλογες εκδοχές του Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές.

4.      Για τον επιδέξιο συνδυασμού γαλλικού ποιητικού ρεαλισμού και νουάρ.

5.      Για τους φανταστικούς ρόλους των Σιμόν Σινιορέ και Ραφ Βαλόνε. Η πρώτη παίζει με το εκτόπισμα και τη σάρκα της, ο δεύτερος με τα μάτια και τους μύες του.

6.      Για τη μοίρα που επεμβαίνει καθοριστικά στην τύχη των δύο ηρώων.

7.      Για την φανταστική υποφωτισμένη φωτογραφία του Ροζέ Ουμπέρ και τους έξοχους χαμηλούς φωτισμούς που αποδίδουν τα ασφυκτικά αδιέξοδα.

8.      Για τις εξαιρετικές επιλογές των εσωτερικών και εξωτερικών χώρων.

9.      Επειδή για άλλη μια φορά στο γαλλικό ποιητικό νεορεαλισμό και σε ταινία δανεισμένη από μυθιστόρημα (Ανθρώπινο Κτήνος του Ζαν Ρενουάρ) το τρένο αξιοποιείται ως όχημα ζωής αλλά και τόπος θανάτου, κάτι που κάνει αργότερα και ο Κώστας Γαβράς στο Διαμέρισμα Δολοφόνων (1965).

10.  Για τον διάχυτο πεσιμισμό που αποπνέει η ταινία εξαιτίας των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων στη Γαλλία αλλά και ευρύτερα στον κόσμο. Η μεταπολεμική ουτοπία για κάτι καλύτερο έχει δώσει τη θέση της στην αμφιβολία.

Υ.Γ. Την επόμενη Δευτέρα 27 Φεβρουαρίου η Κινηματογραφική Λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ-3 και το ΚΕΜΕΣ παρουσιάζουν στα πλαίσια του ίδιου αφιερώματος το ψυχολογικό δράμα της Λιλιάνα Καβάνι «Ο θυρωρός της νύχτας» (1974).

Κινηματογραφική Λέσχη των Εργαζομένων της ΕΡΤ3: «Ο σκληρός νόμος του επιθεωρητή Φερό» - Δευτέρα 13-2-2017

ΤΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΝΕΟΝΟΥΑΡ «Ο ΣΚΛΗΡΟΣ ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗ ΦΕΡΟ» ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3

Η Κινηματογραφική Λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ-3 και το ΚΕΜΕΣ παρουσιάζουν στα πλαίσια του αφιερώματός τους «Το ζεύγος και η βία» (υποενότητα: αφιέρωμα στη Σιμόν Σινιορέ) τη Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου στις 21:00 στην αίθουσα ΒΑΚΟΥΡΑ 1 (Ιωάννου Μιχαήλ 8, τηλ. 2310233665) το βραβευμένο νεονουάρ του Αλέν Κορνό «Ο σκληρός νόμος του επιθεωρητή Φερό» (ΗΠΑ, 1976, έγχρωμη, 125'). Παίζουν: Ιβ Μοντάν, Σιμόν Σινιορέ, Φρανσουά Περιέ, Στεφανία Σαντρέλι, Ματιέ Καριέρ.

Θα προλογίσει ο Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου, έντυπη ανάλυση του οποίου καθώς και  του Βασίλη Ραφαηλίδη θα διανεμηθούν στους θεατές, ενώ στο τέλος της προβολής θα ακολουθήσει μακρά συζήτηση με το κοινό.

Το προς συζήτηση θέμα στο μάθημα για τον κινηματογράφο θα είναι: «Το μεταμοντέρνο γαλλικό νουάρ και οι αιτίες που οδήγησαν σε αυτό».

Στο Παρίσι της δεκαετίας του '70, ένας 45αρης γοητευτικός αστυνομικός ερωτεύεται μια παράξενη νέα γυναίκα. Από μια σύμπτωση, η γυναίκα είναι η ερωμένη του διευθυντή της αστυνομίας, κάτι που γνωρίζει η σύζυγός του. Ένας φόνος θα φέρει τα πάνω-κάτω.

Η ανάλυση του Αλέξη Δερμεντζόγλου που θα διανεμηθεί είναι η ακόλουθη:

«Ένας 45αρης αστυνομικός (Ιβ Μοντάν), μόνος και αποτελεσματικός, γνωρίζει μια νέα γυναίκα (Στεφανία Σαντρέλι), την ερωτεύεται, και μετά από πολλές υπαναχωρήσεις της, δημιουργούν σχέση. Ο αστυνομικός διατηρεί φιλική σχέση με τον 60αρη διευθυντή του (Φρανσουά Περιέ) και την ημικατάκοιτη γυναίκα του (Σιμόν Σινιορέ). Φιλική σχέση έχει και με τον 30αρη υφιστάμενό του (Ματιέ Καριέρ). Ο διευθυντής, με τη συναίνεση της συζύγου του, διατηρεί σχέση με μια γυναίκα, της οποίας καλύπτει τα έξοδα. Το μοιραίο και η σύμπτωση είναι ότι οι δυο γυναίκες είναι το ίδιο πρόσωπο. Από εκεί και μετά θα αρχίσουν μεγάλες ανατροπές και περιπλοκές.

Ένα μοναδικό, καταπληκτικό μετανουάρ του Αλέν Κορνό, που ισορροπεί ανάμεσα στους ταξικούς κώδικες και τις ψυχαναλυτικές διαδικασίες. Σε συμβολικό επίπεδο, ο διευθυντής είναι ο “πατέρας”, η σύζυγος η “μητέρα”, ο επιθεωρητής Φερό ο “μεγάλος γιος” και ο νεαρός ο “μικρότερος γιος”. Η γυναίκα εκπροσωπεί το ελεύθερο πεδίο δράσης. Είναι ένα λευκό πεδίο, ένα γρανάζι μόνο της μυθοπλασίας, μια φιγούρα που ουσιαστικά μας έρχεται από το γουέστερν σπαγγέτι. Η ταξική δομή της ταινίας καθορίζεται από τους προλετάριους (Σαντρέλι-Καριέρ), από την ηγεμονική και υπεροπτική μεγαλοαστική τάξη (Περιέ-Σινιορέ), και από τα ενδιάμεσα στρώματα (επιθεωρητής Φερό). Η διαφθορά και η απόκρυψη θα διαχυθούν από την κορυφή μέχρι την τελική μύηση του “γιου” (Καριέρ) στο πως ισορροπούν οι ταξικές κοινωνίες.

Φωτογραφία, μουσική, ντεκόρ υπέροχα. Με πολύ μεγαλύτερους ρόλους, ιδίως από το εν ζωή ζευγάρι Μοντάν-Σινιορέ, με μόνη την Σαντρέλι να υστερεί κάπως. Οι ράθυμοι σκηνοθετικοί ρυθμοί δημιουργούν μια εκπληκτική εκκρεμότητα και έναν υπόγειο παφλασμό σε ένα φιλμ αξεπέραστο, διαχρονικό, στιλιστικό».

ΔΕΚΑ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ ΤΟΝ «ΣΚΛΗΡΟ ΝΟΜΟ ΤΟΥ ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗ ΦΕΡΟ»

Εξάλλου, 10 λόγοι για να μην χάσετε τον «Σκληρό νόμο του Επιθεωρητή Φερό» είναι:

1.    Για τους εκπληκτικούς και υποδειγματικούς ρόλους των πέντε πρωταγωνιστών.

2.    Για τις εξαιρετικά υπολογισμένες ισόποσες δόσεις ψυχαγωγίας, έντασης, εκπλήξεων, ανατροπών.

3.    Γιατί όλη η μυθοπλασία παραπέμπει στο κλασικό γαλλικό φιλμ νουάρ, μια και περιστρέφεται γύρω από συμπτώσεις, μοιραίες καταστάσεις και τυχαίες συγκυρίες.

4.    Γιατί η ταινία είναι ταξικά και ψυχαναλυτικά οργανωμένη, παράγοντας πολλά νοήματα.Υπάρχει ο πατέρας (Περιέ), ο μεγάλος γιος (Μοντάν), ο μικρός (Καριέρ) και η μητέρα-διακανονίστρια (Σινιορέ). Η Σαντρέλι είναι το ελεύθερο πιόνι.

5.    Για την έντονη κριτική που ασκείται στην γαλλική αστική τάξη, στις συμπεριφορές, στους συμβιβασμούς και στον απίθανο κυνισμό της.

6.    Για την εκπληκτική, παγωμένη φωτογραφία του Ετιάν Μπεκέρ που ισοδυναμεί λειτουργικά με την ψυχολογική κατάσταση των ηρώων.

7.    Για τα φανταστικά στην κυριολεξία ντεκόρ, εσωτερικά και εξωτερικά, που όχι μόνο είναι λειτουργικά αλλά από μόνα τους παράγουν μια αίσθηση εσωτερικού τρόμου.

8.    Για το εκπληκτικό, ελλειπτικό φινάλε της ταινίας, που παράγει έναν κραδασμό στην προοπτική ενός αόρατου μέλλοντος.

9.    Γιατί ο Κορνό, λάτρης του φιλμ νουάρ, προωθεί εδώ το είδος στη μεταμοντέρνα του διάσταση.

10.  Γιατί η ταινία γυρίστηκε ακριβώς την εποχή που κάνει τομή στο γαλλικό νουάρ και εμπεδώνει το μοντέρνο μετανουάρ.

Υ.Γ. Την επόμενη Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου η Κινηματογραφική Λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ-3 και το ΚΕΜΕΣ παρουσιάζουν στα πλαίσια του ίδιου αφιερώματος το ψυχολογικό δράμα του Μαρσέλ Καρνέ  «Τερέζα Ρακέν» (1976).

Κινηματογραφική Λέσχη των Εργαζομένων της ΕΡΤ3: «Η έντιμη κυρία και ο χαρτοπαίκτης» - Δευτέρα 6-2-2017

 ΤΟ ΥΠΕΡΟΧΟ ΝΕΟΓΟΥΕΣΤΕΡΝ «Η ΕΝΤΙΜΗ ΚΥΡΙΑ ΚΑΙ Ο ΧΑΡΤΟΠΑΙΚΤΗΣ»

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3

Η Κινηματογραφική Λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ-3 και το ΚΕΜΕΣ παρουσιάζουν στα πλαίσια του αφιερώματός τους Το ζεύγος και η βία τη Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου στις 21:00 στην αίθουσα ΒΑΚΟΥΡΑ 1 (Ιωάννου Μιχαήλ 8, τηλ. 2310233665) το νεογουέστερν του Ρόμπερτ Όλτμαν Η έντιμη κυρία και ο χαρτοπαίκτης (ΗΠΑ, 1971, έγχρωμη, 120'). Παίζουν: Γουόρεν Μπίτι, Τζούλι Κρίστι, Ρενέ Ομπερζονουά, Γουίλιαμ Ντιβέιν.

Θα προλογίσει ο Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου, ενώ στους θεατές θα διανεμηθεί έντυπη ανάλυση του Βρεττού Λιάπη από το Cine.gr. Στο τέλος της προβολής θα ακολουθήσει μακρά συζήτηση με το κοινό.

Το προς συζήτηση θέμα στο μάθημα για τον κινηματογράφο θα είναι: Το διαχρονικό μοντέλο του γουέστερν που κρίνει το οικονομικό σύστημα.

Μια πόρνη και ένας χαρτοπαίκτης γίνονται συνέταιροι σε μια μικρή πόλη της Άγριας Δύσης και έρχονται αντιμέτωπο με μια ακόμα μεγαλύτερη επιχείρηση.

Η ανάλυση που θα διανεμηθεί είναι η ακόλουθη:

 

«Ο Ρόμπερτ Όλτμαν είναι ένας βίαιος, αναρχικός, ωμός ποιητής του ρεαλισμού, ένας σκηνοθέτης που λατρεύει να επικεντρώνει τις εικόνες του στους βασανισμένους και προβληματικούς πρωταγωνιστές του, αφαιρώντας τους συχνά το δικαίωμα κάποιας διαφυγής. Το φιλμ Η έντιμη κυρία και ο χαρτοπαίκτης, βασισμένο στο μυθιστόρημα του Έντμουντ Νότον, βαδίζει επάνω σε αυτά τα πρότυπα του προσωπικού του κόσμου.

Ένας μυστηριώδης επιχειρηματίας (Τζον ΜακΚέιμπ / Γουόρεν Μπίτι) εγκαθίσταται σε ένα χωριό του Αμερικάνικου Βορρά ανοίγοντας ένα πορνείο, τις επιχειρηματικές υποθέσεις του οποίου αναλαμβάνει η Αγγλίδα μαντάμ Κόνστανς Μίλερ (Τζούλι Κρίστι). Οι δουλειές πηγαίνουν καλά, ενώ ο έρωτας μεταξύ των δυο δεν θα αργήσει να ανθίσει. Η άρνηση του ΜακΚέιμπ, ωστόσο, να ενδώσει στις πιέσεις τοπικών μεγαλοεπιχειρηματιών για πώληση του πορνείου, θα οδηγήσει σε μεγάλες εντάσεις που θα θέσουν ακόμη και την ίδια του τη ζωή σε κίνδυνο.

Μέσα από μια μελαγχολική ιστορία που υποστηρίζεται αιθέρια από την ομόθυμη μουσική επένδυση του Λέοναρντ Κοέν, ο Όλτμαν ξαναφέρνει στη ζωή την πρωτόγονη και άγρια Αμερική των αρχών του 20ου αιώνα που γεννά μέσα από τα σπλάχνα της τις πρώτες σπίθες του καπιταλισμού. Στήνοντας το θέατρο των αντι-ηρώων του, ρίχνει κλεφτές ματιές και στο παρόν, κατακεραυνώνοντας το αμερικάνικο όνειρο που θάβεται κάτω από τους σκληρούς κανόνες μιας κοινωνίας που έχει χτιστεί για τους ισχυρούς και οικονομικά ανεξάρτητους. Ο Μπίτι και η Κρίστι συνθέτουν ένα από τα πιο ταιριαστά ντουέτα της οθόνης - με την δεύτερη να τιμάται με μια υποψηφιότητα από την Ακαδημία - ενώ η φωτογραφία του Βίλμος Ζίγκμοντ αποτυπώνει με χρώματα ρεαλισμού μια ατμόσφαιρα που φέρνει έντονα στο νου τους Δυο Ληστές του Τζορτζ Ρόι Χιλ. Οι χιουμοριστικές νότες κατά διαστήματα ραγίζουν το μελαγχολικό σκηνικό μιας ιστορίας ρομαντικά παλιομοδίτικης και σαγηνευτικά επίπονης, μετουσιωμένης σε εικόνες με στιλ από έναν εκ των σημαντικότερων σκηνοθετών. »

ΔΕΚΑ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ ΤΗΝ «ΕΝΤΙΜΗ ΚΥΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΑΡΤΟΠΑΙΚΤΗ»

Εξάλλου, 10 λόγοι για να μην χάσετε την Έντιμη κυρία και τον χαρτοπαίκτη είναι:

1.      Για την αριστοτεχνική σκηνοθεσία του Όλτμαν που απωθεί συνεχώς τη δράση και με ατμοσφαιρικούς ρυθμούς μας κάνει να νιώσουμε πως η ταινία του οδηγείται πέρα από εκείνη.

2.      Για το εξαιρετικό, διεισδυτικό σενάριο που συνδυάζει στοιχεία γουέστερν, πολιτική ταινία και οικονομική ανάλυση.

3.      Για τους δυο φανταστικούς πρωταγωνιστικούς ρόλους των Γουόρεν Μπίτι και Τζούλι Κρίστι.

4.      Για τα φανταστικά, εκπληκτικά ντεκόρ που λειτουργούν με κοινωνική αντίστιξη στο δοσμένο χώρο.

5.      Για την εξαιρετική και λειτουργική φωτογραφία του Βίλμος Ζίγκμοντ στους τόνους του καφέ και του άσπρου, συμπαραδήλωση θανάτου και αποξένωσης.

6.      Για τα εκπληκτικά τραγούδια του Λέοναρντ Κοέν, που ακολουθούν την ιστορία και τη σχολιαζουν, γεμίζοντας το φιλμ με μια υπέροχη μελαγχολική ποίηση.

7.      Για το ενδεικτικό τέλος του διδύμου: ο ιδεαλισμός πεθαίνει και η απάθεια και ο συμβιβασμός επιβιώνουν.

8.      Γιατί ο μέγας Αμερικανός σκηνοθέτης ουσιαστικά μας μιλάει για τη σκληρή φύση ενός ανελέητου οικονομικού συστήματος.

9.      Για τη διαχρονικοτητα των νοημάτων και των ιδεών της ταινίας: από τη μια μεριά είναι οι αδηφάγες ελεύθερες αγορές και το πρόσχημα των επενδύσεων και από την άλλη οι μεμονωμένες μικρές επιχειρήσεις που επείγεται να εξοντωθούν.

10.  Για τις μεγάλες ανατροπές που επιχειρεί ο σκηνοθέτης στο παραδοσιακό μοντέλο του γουέστερν όπου ναι μεν αξιοποιεί πολλά στοιχεία και στερεότυπά του αλλά συνεχώς τα υπονομεύει ιδεολογικά.

Υ.Γ. Την επόμενη Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου η Κινηματογραφική Λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ-3 και το ΚΕΜΕΣ παρουσιάζουν στα πλαίσια του ίδιου αφιερώματος το βραβευμένο νεονουάρ του Αλέν Κορνό Ο σκληρός νόμος του Επιθεωρητή Φερό (1976).

Κινηματογραφική Λέσχη των Εργαζομένων της ΕΡΤ3: «Έξαψη» - Δευτέρα 30-1-2017

 ΕΡΩΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΘΡΙΛΕΡΙΚΕΣ ΚΟΡΥΦΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ «ΕΞΑΨΗ» ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3

Η Κινηματογραφική Λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ-3 και το ΚΕΜΕΣ παρουσιάζουν, στo πλαίσιο του αφιερώματός τους Το ζεύγος και η βία, τη Δευτέρα 30 Ιανουαρίου, στις 21:00, στην αίθουσα ΒΑΚΟΥΡΑ 1 (Ιωάννου Μιχαήλ 8, τηλ. 2310233665), το νεονουάρ του Λόρενς Κάσνταν Ταρκόφσκι Έξαψη (ΗΠΑ, 1981, έγχρωμη, 113'). Παίζουν: Γουίλιαμ Χαρτ, Κάθλιν Τέρνερ, Ρίτσαρντ Κρένα, Μίκι Ρουρκ.

Θα προλογίσει ο Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου, ενώ στους θεατές θα διανεμηθεί έντυπη ανάλυση της Γκέλυς Μαδεμλή από το Cine.gr. Στο τέλος της προβολής θα ακολουθήσει μακρά συζήτηση με το κοινό.

Το προς συζήτηση θέμα στο μάθημα για τον κινηματογράφο θα είναι: Το διάστημα από τη Διπλή Ταυτότητα στην Έξαψη: οι εξελίξεις και οι αλλαγές.

Ένας ημιαποτυχημένος δικηγόρος ερωτεύεται παράφορα μια παντρεμένη νέα γυναίκα και μαζί αποφασίζουν να βγάλουν απο τη μέση τον πλούσιο μεσήλικα σύζυγο.

Η ανάλυση που θα διανεμηθεί για την Έξαψη είναι η ακόλουθη:

«Τα σώματα να κολλάνε, ο ιδρώτας να σχηματίζει σταγόνες, οι άνθρωποι να κυκλοφορούν μόνο όταν σκοτεινιάζει, η άσφαλτος να αχνίζει ακόμα και στις μικρές ώρες τις νύχτας, το ποτό με τον άφθονο πάγο να αναθυμιάζει, οι τζούρες του τσιγάρου να είναι πιο δροσερές από τον αέρα που εισπνέεις, ο ανεμιστήρας να γυρίζει αργά στο ταβάνι. Αυτή η πνιγηρή ατμόσφαιρα δεν υπήρξε προνόμιο μόνο των ελληνικών πόλεων για τις ήσυχες μέρες του Ιουνίου. Οι ομοιόθερμοι ήρωες της Έξαψης, κινηματογραφικού ντεμπούτου του Λόρενς Κάσνταν, σεναριογράφου του… Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται, βουτάνε στην ίδια δεξαμενή ηδυπάθειας. Ο ημιαποτυχημένος δικηγόρος Νεντ Ρασίν ερωτεύεται παράφορα την Μάτι Γουόκερ και αναγκάζεται να βάλει μπροστά το σχέδιό της να βγάλει από τη μέση τον άντρα της.

Τούτη η ρέπλικα του Διπλή ταυτότητα συστήνεται εκ νέου ως η επιτομή ενός καινούριου υποείδους (sub-genre): Η Έξαψη ήταν, είναι και θα είναι κλασική για την ιστορία του παγκόσμιου σινεμά ως το αρχέτυπο νεονουάρ που σημάδεψε κινηματογραφικά τη δεκαετία του ’80. Ως νουάρ, εναγκαλίζεται όλα τα μαύρα σχήματα και μοτίβα που κληροδότησε το είδος (όσο κι αν δεκαετίες πνευματικής δραστηριότητας στο πεδίο της κινηματογραφικής δεν κατάφεραν να καταλήξουν στο αν πρόκειται για είδος ή για αυστηρά αισθητική φόρμα που παράδοξα επιτρέπει στο περιεχόμενο να παραλλάσσεται). Ο σκληρός πλην ευάλωτος άνδρας συναντά τη μοιραία γυναίκα, o μίτος της αφήγησης ξετυλίγεται από τον αρσενικό για να χρίσει Αριάδνη τη femme fatale που τον οδηγεί στο λαβύρινθό του, η ατμόσφαιρα είναι πνιγηρή και σκοτεινή, η αίσθηση που κυριαρχεί είναι αυτή της εκκρεμότητας (που μερικοί ονομάζουν και σασπένς), του φόβου πώς κάτι απρόσμενο περιμένει στη γωνία.

Όλα καλά και όλα γνωστά ως εδώ. Γιατί όμως μιλάμε για νέο-νουάρ, και όχι για μετά (post) νουάρ, μιας που στην εποχή μας ο καθείς υψώνει διδακτικά αλλά και αποδοκιμαστικά το δεύτερο δάχτυλο για να υποδείξει το μεταμοντερνισμό ως το βασικό ερμηνευτικό της εργαλείο; Αν οι πρώτοι σκηνοθέτες νουάρ ταινιών δραστηριοποιήθηκαν στο διάστημα του Μεσοπολέμου και επιστράτευσαν συγκεκριμένες αιχμηρές οπτικές φόρμες για να εκφράσουν αυτό που τους απαγόρευε η λογοκρισία να συμπεριλάβουν στο σενάριο, οι δημιουργοί στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα υιοθέτησαν τις ίδιες τεχνικές για να ψιθυρίσουν υπόγεια την αγωνία για νέα προβλήματα. Άλλωστε, στις δεκαετίες του ’60 και του ’70 ο δυτικός άνθρωπος εμφορούνταν από την αίσθηση πως είναι φορέας της Ιστορίας, και όχι της επικαιρότητας. Τα χρόνια από το 1980 και στο εξής θα άνοιγαν ένα νέο κεφάλαιο: Ο άνθρωπος, ξεκρέμαστος από μεγάλες ιδέες, υπαρξιστικά μπερδεμένος, θα μετέθετε το βάρος στις ιστορίες της καθημερινότητας. Και το σινεμά θα έβρισκε το άλλοθι για χρησιμοποιήσει το μικροσκόπιο για να εξετάσει ολοένα και μικρότερες αφηγήσεις.

Η Έξαψη, λοιπόν, εξάπτει γιατί εκφράζει την αγωνία του σύγχρονου χρησιμοποιώντας το ύφος του κλασικού. Η Έξαψη αναπλάθει αλλά δεν παρωδεί, μιμείται, αλλά ανασυνθέτει. Το παράφορο πάθος, ο κυρίαρχος μοχλός της αφήγησης, δε χωρά σε κανένα κάδρο, πλάνο ή και ανθρώπινο σώμα. Όταν ο Νεντ λέει στη Μάτι «να μη ντύνεται έτσι- να μη φορά αυτό το κορμί», της ζητά αυτό που ζητούν από τις γυναίκες μόνο οι εραστές τους και οι σκηνοθέτες τους. Να αποτάξει τον περιορισμό του σώματος και να προτάξει αυτό που μένει καταπιεσμένο. Όσες αλλαγές και να επέφερε το Βασικό Ένστικτο, το πρώτο μεταμοντέρνο -άρα και Post-noir- που ανανέωσε και επαναπροσδιόρισε το είδος δέκα χρόνια αργότερα, η Έξαψη θα υπενθυμίζει πως τα θερμά σώματα σφάζουν πιο αποτελεσματικά και από τον πιο ψυχρό παγοκόφτη.»

ΔΕΚΑ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ ΤΗΝ «ΕΞΑΨΗ»

Εξάλλου, 10 λόγοι για να μην χάσετε την Έξαψη είναι:

1.      Για τη διακριτική επανεγγραφή σε μεταμοντέρνο ύφος της Διπλής Ταυτότητας (1944) του Μπίλι Γουάιλντερ.

2.      Για τους εξαιρετικούς ρόλους, της Κάθλιν Τέρνερ που είναι στην κυριολεξία συγκλονιστική αλλά και του Γουιλιαμ Χαρτ που είνα εξαιρετικός.

3.      Για την εκπληκτική φωτογραφία του Ρίτσαρντ Κλάιν, που είναι στην κυριολεξία κολλώδης και αποδίδει στην κυριολεξία τον τίτλο, και τους εξαιρετικούς χαμηλούς φωτισμούς.

4.      Για την εξαιρετική και λειτουργική μουσική του Τζον Μπάρι που αποδίδει εξαιρετικά το μελαγχολικό κλίμα της ταινίας.

5.      Για τους αργούς ατμοσφαιρικούς ρυθμούς που είναι πολύ λειτουργικοί, αναδεικνύοντας μια συγκεκριμένη ατμόσφαιρα.

6.      Για τη μεταμοντέρνα γραφή της ταινίας, που βγάζει μια τρομερή μελαγχολία χωρίς υπερβολές, καταχωρώντας έτσι την αδυναμία να χαρτογραφηθεί η έννοια της ευτυχίας.

7.      Για το συγκλονιστικό τέλος της ταινίας που παραπέμπει με μια σινεφίλ ματιά στον Τρυφό και τη Σειρήνα του Μισισιπή (1969).

8.      Για την τελική αυτογνωσία του ήρωα που νιώθει πως ο έρωτας έχει πάντα ισχυρό αντίτιμο.

9.      Για όλη την καλλιτεχνική οργάνωση της ταινίας, που παραπέμ τοσο στο παρελθον του φιλμ νουάρ οσο και στην εξελιξη του στη δεκαετ του 80.

10.  Γιατί η ταινία αποτελεί κορυφαία δημιουργία της δεκαετίας του '80, καθορίζοντας τους νέους όρους που μπαίνουν στο προσωπικό και κοινωνικό παιχνίδι.

Υ.Γ. Την επόμενη Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου η Κινηματογραφική Λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ-3 και το ΚΕΜΕΣ παρουσιάζουν στα πλαίσια του ίδιου αφιερώματος το νεογουέστερν του Ρόμπερτ Όλτμαν Η έντιμη κυρία και ο χαρτοπαίκτης (1971).

Κινηματογραφική Λέσχη των Εργαζομένων της ΕΡΤ3: «Η μεγάλη διάρρηξη» και «Το βιολί και ο οδοστρωτήρας» - Δευτέρα 23-1-2017

ΔΙΠΛΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΕ ΑΝΤΡΕΪ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ KΑΙ KΛΟΝΤ ΛΕΛΟΥΣ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3

Η Κινηματογραφική Λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ-3 και το ΚΕΜΕΣ παρουσιάζουν στα πλαίσια του αφιερώματός τους Το ζεύγος και η βία τη Δευτέρα 23 Ιανουαρίου στην αίθουσα ΒΑΚΟΥΡΑ 1 (Ιωάννου Μιχαήλ 8, τηλ. 2310233665) ένα εξαιρετικό διπλό πρόγραμμα: στις 21:05 θα προβληθεί η αριστουργηματική ταινία μικρού μήκους του Αντρέι Ταρκόφσκι Το βιολί και ο οδοστρωτήρας (Σοβιετική Ένωση, 1961, έγχρωμη, 46'). Και στις 21:50 η βραβευμένη κωμωδία του Κλοντ Λελούς Η μεγάλη διάρρηξη (Γαλλία, 1973, έγχρωμη, 90'). Παίζουν: Λίνο Βεντούρα, Φρανσουάζ Φαμπιάν, Σαρλ Ζεράρ, Αντρέ Φαλκόν.

Θα προλογίσει ο Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου, του οποίου έντυπη ανάλυση για την Mεγάλη Διάρρηξη θα διανεμηθεί στους θεατές, ενώ για Το βιολί και ο οδοστρωτήρας θα διανεμηθεί έντυπη ανάλυση της Χριστίνας Γαλανοπούλου από το Lifo.gr. Στο τέλος της προβολής θα ακολουθήσει μακρά συζήτηση με το κοινό.

Το προς συζήτηση θέμα στο μάθημα για τον κινηματογράφο θα είναι: Το ρομαντικό σινεμά του Λελούς και η Γαλλία του '60 και του '70.

Ένας τυχοδιώκτης, που του αρέσουν πολύ οι γυναίκες, σχεδιάζει μια ληστεία αλλά παράλληλα και την κατάκτηση μιας γυναίκας στην Κυανή Ακτή .

Η ανάλυση που θα διανεμηθεί για τη Μεγάλη Διάρρηξη είναι η ακόλουθη:

«Ένας μπεσαλής τυχοδιώκτης (Λίνο Βεντούρα), που του αρέσουν πολύ οι γυναίκες, σχεδιάζει μια ληστεία αλλά παράλληλα και την κατάκτηση μιας ωραίας κυρίας (Φρανσουάζ Φαμπιάν) που έχει κατάστημα με αντίκες στην Κυανή Ακτή. Στο πλευρό του έχει έναν άντρα μεγάλης ηλικίας ως συνεργάτη. Ασχολείται, λοιπόν, με την κατόπτευση ενός κοσμηματοπωλείου καλά θωρακισμένου και κάνει το παν για να κατακτήσει τη γυναίκα. Αυτή τον εκτιμάει και τον καλεί την παραμονή της Πρωτοχρονιάς σε ένα πάρτι όπου βρίσκονται επίσης ο Ιταλός εραστής της και ορισμένοι διανοούμενοι φίλοι. Κατά τη διάρκεια του βραδινού, οι τύποι νιώθουν την έλξη άντρα-γυναίκας, τον προσβάλλουν, αυτή τους διώχνει και πέφτει στην αγκαλιά του. Αυτός της κάνει ένα πανάκριβο δώρο με συμβολική σημασία και στη συνέχεια οργανώνει τη ληστεία, η οποία δεν θα έχει και την καλύτερη κατάληξη.

Με εξαιρετική αισθητική, αυτοβιογραφικές αναφορές (πλάνα αρχής του Ένας άντρας και μια γυναίκα) και χρήση ασπρόμαυρου, ο Λελούς γυρίζει ένα φιλμ, που ξεφεύγει από το ερωτικό μελόδραμα (το οποίο όμως  και αναπαράγει) και επιλέγει τη χαλαρή αστυνομική περιπέτεια, τη χαρακτηρολογική διερεύνηση, τις πολλές σινεφίλ αναφορές, αλλά και διατυπώνει με στοιχεία του γαλλικού νεορομαντισμού την άποψη του για το τι εστί σωστός αρσενικός. Προσωπικά, μου κάνουν εντύπωση οι αιχμές σε βάρος διακεκριμένων σκηνοθετών όπως οι Μπερτολούτσι και Μπελόκιο, πιθανά επειδή ο ίδιος ο Λελούς θεωρούνταν “δευτεράντζα” από τους διανοούμενους.

Αρχές δεκαετίας του '70 στη Γαλλία, τα πράγματα είναι ξεκαθαρισμένα: Κάθε κατεργάρης έχει κάτσει στον πάγκο του, και όλα δείχνουν πως οι Γάλλοι επιθυμούν πλέον μια ευμαρή ζωή και μια καλή σχέση. Ο Λελούς αξιοποιεί δύο καταπληκτικούς ηθοποιούς που αποδίδουν εξαιρετικά τη μεγάλη ηθική και συναισθηματική δύναμη των ηρώων να ξεπεράσουν τη βία που τους χωρίζει και να είναι για πάντα μαζί.»

Η ανάλυση που θα διανεμηθεί για Το βιολί και ο οδοστρωτήρας είναι η ακόλουθη:

«Όσα έπρεπε να ειπωθούν για ένα σύστημα-καταπακτή, που ρουφάει, τεμαχίζει και κυτιοποιεί τους πιο δημιουργικούς ανθρώπους, έχουν ειπωθεί από το 1960, μέσα από την διπλωματική του Ταρκόφσκι, το εξαφανισμένο, κακομεταφρασμένο, σχεδόν παραπεταμένο μαργαριτάρι του, με το οποίο αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Κινηματογράφου της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, την περίφημη κινηματογραφική σχολή VGIK.

Σε μια εποχή που το ζάμπλουτο, πλην συμπλεγματικό, Χόλιγουντ αναζητούσε το επόμενο παιδί-θαύμα για να το στύψει, ο Ταρκόφσκι είχε προλάβει να πει τα πάντα για το bullying, την καταπιεσμένη δημιουργικότητα και τους Προκρούστες της σύγχρονης ζωής μέσα από «Το Βιολί και τον Οδοστρωτήρα» του, με το πανέξυπνο πρόσωπο του πιτσιρίκου - τότε - πρωταγωνιστή του, Ιγκόρ Φομτσένκο.

Σε μόλις 43 λεπτά, και ούτε ένα χαμένο ή περιττό, ο Ταρκόφσκι φτιάχνει έναν απέραντο ηλεκτρικό αγωγό μηνυμάτων, χαρακτήρων, χρωμάτων. Κάποιες σκηνές σέρνονται στην πραγματικότητα, κάποιες άλλες ρέουν σαν όνειρο από πίνακα του Νταλί με λιωμένα ρολόγια, κάποιες κινηματογραφούνται, ακριβώς όπως κυλάει η πραγματική ζωή: από πάνω προς τα κάτω.

Και μετά συμβαίνουν όσα πρέπει να συμβούν. Ο μικρός βιολιστής, είναι ένας απόβλητος από παντού. Τα παιδιά δεν τον θέλουν και τον τραμπουκίζουν, γιατί είναι παράξενος και από «αλλού» φερμένος. Η δασκάλα της μουσικής, μία μορφή μεφιστοφελική, σαδιστική, τεχνοκράτισσα, τον βασανίζει, τον περιορίζει, τον απογοητεύει, γιατί η φαντασία του φτιάχνει μουσική ακατάλληλη για τον μετρονόμο και τους κανόνες της. (Αυτή η μουσική, που πλαισιώνει χαρακτήρες και όχι σκηνές στη συγκεκριμένη περίπτωση, υπογράφεται από τον άλλο ταλαντούχο, Βιατσεσλάβ Οβτσινίκοβ, ακόμη ένα παιδί-θαύμα της Ρωσίας, που συνέθετε μουσική από τα 9 του).

Τα μπετά και τα χαλάσματα της ψυχροπολεμικής Ρωσίας δεν αντέχουν το βιολί και την αυθόρμητη καλαισθησία. Το ρωσικό σύστημα «πρωταθλητισμού», που εκπαιδεύει φαβορί, δεν τα ενθαρρύνει, μόνο τα σκληραγωγεί και τα προπονεί για την κορυφή. Δεν αρκεί να είσαι πρώτος ή άριστος ή εξαιρετικός. Πρέπει η πρόοδος σου να εξηγείται γραμμικά, απρόσκοπτα, χωρίς συναισθηματισμούς και λοξοδρομήσεις.

Η σκηνή με το παιδάκι που βγαίνει από την εξέταση στο ωδείο έχοντας πάρει «Β», είναι ενδεικτική του θεωρήματος των «πρώτων», στο οποίο ήθελε να αντιπαρατεθεί ο Ταρκόφσκι. Η μουσική αξιώσεων παίζεται με τα μάτια ανοιχτά, όμως ο μικρός έχει αντιρρήσεις.

Μόνος αναπάντεχος σύμμαχος της μινιατούρας-βιολιστή, ένας θηριώδης εργάτης (τον ενσαρκώνει ανεπιτήδευτα ο Βλαντιμίρ Ζαμάνσκι), χειριστής οδοστρωτήρα, οδηγός ενός θορυβώδους, ατσούμπαλου οχήματος, που αντί να «καταπιεί» το μισό βιολί - μισό, λόγω της ηλικίας του κατόχου του - το υιοθετεί, το προστατεύει, το καθοδηγεί και το μεγαλώνει.

Ο Ταρκόφσκι μιλάει για τα πάντα, με ελάχιστες λέξεις: για το πώς αφομοιωνόμαστε όχι από τους «όμοιους», αλλά από τους φαινομενικά αντίθετους και άσχετους, για τις συνέπειες τού να σκέφτεται κανείς εκτός πλαισίου, για την προσπάθεια να ισορροπήσει ο άνθρωπος ανάμεσα στους τραμπούκους της καθημερινότητας και του συστήματος, χωρίς στο τέλος να γίνει ένας από αυτούς, για τους πειρασμούς, στους οποίους αξίζει να υποκύψουμε και τις επαναστάσεις, που μετανιώνουμε όταν δεν συμβαίνουν ποτέ.

Η διπλωματική του Ταρκόφσκι είναι ένα άγριο, πολύχρωμο ποίημα, ντυμένο με υποβλητική μουσική και ακανόνιστo ρυθμό, σαν καρδιογράφημα 7χρονου που τρώει ξύλο σ'ένα γιαπί απ'τα χαμίνια της γειτονιάς του και τρέμει τον εξευτελισμό και την αποδόμηση, πριν ακόμη καταλάβει από τι υλικά είναι φτιαγμένος αυτός και η ίδια η ζωή.»

ENTΕΚΑ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ ΤΗ «ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΑΡΡΗΞΗ»

Εξάλλου, 11 λόγοι για να μην χάσετε τη Μεγάλη διάρρηξη είναι:

1.    Για τον εκπληκτικό ρόλο του Λίνο Βεντούρα, που είναι τελείως διαφορετικός απ'ότι είχαμε συνηθίσει μέχρι τότε.

2.    Για τους πολύ αργούς αφηγηματικούς ρυθμούς, που είναι μια σαφέστατη υπενθύμιση πως εδώ δεν έχουμε μια αστυνομική ταινία αλλά ιδίως τη διαδικασία μιας συναισθηματικής προσέγγισης.

3.    Για την εξαιρετική σεκάνς στο κοσμηματοπωλείο, όπου και πάλι η μοίρα, όπως σε όλα τα γαλλικά νουάρ, παίζει τον βασικό ρόλο.

4.    Για την εξαιρετική φωτογραφία του ίδιου του Λελούς με τη γεματη σημασία χρήση του ασπρόμαυρου.

5.    Για τις εξαιρετικές αυτοβιογραφικές μνήμες του Λελούς με τα αρχικά πλάνα από το Ένας άντρας και μια γυναίκα (1966).

6.    Γιατί για μια ακόμα φορά μας αφηγείται την ιστορία ενός άντρα και μιας γυναίκας αλλά σε άλλη παραλλαγή.

7.    Για την άποψη που ουσιαστικά καταθέτει ο Λελούς, για το ποιος είναι ο τύπος και τα χαρακτηριστικά του ιδανικού αρσενικού.

8.    Για τις παράξενα σαρκαστικές νύξεις του σε διάσημους Ιταλούς πολιτικούς σκηνοθέτες, φανερή απόδειξη ότι δείχνει την προσωπική του πικρία για τις αρνητικές απόψεις για τον ίδιο.

9.    Γιατί πρέπει να προσέξουμε τον πραγματικό τίτλο της ταινίας που σημαίνει καλή χρονιά και παραπέμπει σε ευρύτατες κοινωνιολογικές σημασίες πέρα από μια τυπική πρωτοχρονιάτικη ευχή.

10.  Για την τελική άποψη που αποπνέει η ταινία, ότι έτσι όπως κατάντησαν οι επαναστατικές ιδέες, η Γαλλία των μέσων της δεκαετίας του '70 χρειάζεται ένα καλό σπίτι και μια καλή σύντροφο.

11.  Γιατί αυτή η τελευταία άποψη είναι το άκρως αντιδραστικό ιδεολογικό απόσταγμα της αστικής τάξης. Το ερώτημα είναι αν ο Λελούς το αναπαράγει ή το κριτικάρει. Την απάντηση θα δώσουν οι θεατές.

ΠΕΝΤΕ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ ΤΟ «ΒΙΟΛΙ ΚΑΙ Ο ΟΔΟΣΤΡΩΤΗΡΑΣ»

Εξάλλου, 5 λόγοι για να μην χάσετε Το βιολί και ο οδοστρωτήρας είναι:

1.    Για το ότι έχει ήδη εμφανή τα σημάδια ενός μεγάλου δημιουργού.

2.    Για την καταγγελία του ανταγωνισμού που καλλιεργείται από τους γονείς στα παιδιά.

3.    Για την απεικόνιση της απομόνωσης των χαρισματικών ανθρώπων ήδη από τη μικρή τους ηλικία.

4.    Για την εκμετάλλευση ακόμα και αυτών των ανθρώπων μέσω του ταλέντου.

5.    Γιατί πρόκειται για προβληματισμό άλλων εποχών, που δε συναντάται πλέον στο σύγχρονο κινηματογράφο.

Υ.Γ. Την επόμενη Δευτέρα 30 Ιανουαρίου η Κινηματογραφική Λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ-3 και το ΚΕΜΕΣ παρουσιάζουν στα πλαίσια του ίδιου αφιερώματος το νεονουάρ του Λόρενς Κάσνταν Έξαψη (1981).

Κινηματογραφική Λέσχη των Εργαζομένων της ΕΡΤ3: «Το Ποτάμι της Κουκουβάγιας» και «Ανθρώπινη κόλαση» - Δευτέρα 16-1-2017

  ΔΙΠΛΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΕ ΓΑΛΛΙΚΟ ΝΕΟ ΚΥΜΑ ΚΑΙ ΧΑΜΦΡΕΪ ΜΠΟΓΚΑΡΤ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3

Η Κινηματογραφική Λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ-3 και το ΚΕΜΕΣ παρουσιάζουν στα πλαίσια του αφιερώματός τους Το ζεύγος και η βία τη Δευτέρα 16 Ιανουαρίου στην αίθουσα ΒΑΚΟΥΡΑ 1 (Ιωάννου Μιχαήλ 8, τηλ. 2310233665) ένα εξαιρετικό διπλό πρόγραμμα: στις 21:05 θα προβληθεί η αριστουργηματική βραβευμένη ταινία μικρού μήκους του Ρομπέρ Ανρικό Το Ποτάμι της Κουκουβάγιας (Γαλλία, 1962, ασπρόμαυρη, 26').  Και στις 21:30 το κλασικό φιλμ νουάρ του Τζον Κρόμγουελ Ανθρώπινη κόλαση (ΗΠΑ, 1947, ασπρόμαυρη, 100'). Παίζουν: Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, Λίζαμπεθ Σκοτ, Μορίς Καρνόφσκι, Τσαρλς Κέιν, Γουίλιαμ Πρινς. Δυο ταινιες που μοιάζουν πολύ μεταξύ τους ως στυλ, αναπαράγωντας ένα κλίμα γοτθικού τρόμου, παρότι η μία γυρίστηκε από Γάλλο και η άλλη από Αμερικάνο.

 

Θα προλογίσει ο Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου, του οποίου έντυπη ανάλυση για την Ανθρώπινη κόλαση θα διανεμηθεί στους θεατές, ενώ για το Ποτάμι της Κουκουβάγιας θα διανεμηθεί έντυπη ανάλυση της Πόπης Μανωλίδου. Στο τέλος της προβολής θα ακολουθήσει μακρά συζήτηση με το κοινό.

Το προς συζήτηση θέμα στο μάθημα για τον κινηματογράφο θα είναι: Η αρτίστικη φιλοσοφία του φιλμ νουάρ.

Ένας στρατιώτης εξαφανίζεται λίγο πριν παρασημοφορηθεί και ένας συνάδελφός του αποφασίζει να ερευνήσει το γεγονός.

Η ανάλυση που θα διανεμηθεί για την Ανθρώπινη Κόλαση είναι η ακόλουθη:

«Υπάρχει περίπτωση να βρεθεί ένα νουάρ καλύτερο από το Γεράκι της Μάλτας; Πιο έντονο σε κυνισμό, πιο δυνατό στα πάθη, πιο ανατρεπτικό στην τιμωρία, πιο πικρό στην αγάπη που προδίδει; Ναι, υπάρχει και επιτέλους πρέπει να το μάθετε! Είναι η Ανθρώπινη Κόλαση του άσημου επαγγελματία Τζον Κρόμγουελ.

Κινηματογραφική Λέσχη των Εργαζομένων της ΕΡΤ3: «Ο δολοφόνος του μεσονυχτίου» - Δευτέρα 9-1-2017

 ΤΡΟΜΟΣ ΚΑΙ ΣΙΝΕΦΙΛ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΣΤΟ «ΔΟΛΟΦΟΝΟ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΧΤΙΟΥ»

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3

Η Κινηματογραφική Λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ-3 και το ΚΕΜΕΣ παρουσιάζουν στα πλαίσια του αφιερώματός τους Το ζεύγος και η βία τη Δευτέρα 9 Ιανουαρίου στις 21:00 στην αίθουσα ΒΑΚΟΥΡΑ 1 (Ιωάννου Μιχαήλ 8, τηλ. 2310233665) το καθηλωτικό θρίλερ του Μπράιαν Ντε Πάλμα Ο δολοφόνος του μεσονυχτίου (ΗΠΑ, 1981, έγχρωμη, 107'). Παίζουν: Τζον Τραβόλτα, Νάνσι Άλεν, Τζον Λίθγκοου.

Θα προλογίσει ο Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου, ενώ στους θεατές θα διανεμηθεί έντυπη ανάλυση του Θόδωρου Γιαχουστίδη. Στο τέλος της προβολής θα ακολουθήσει μακρά συζήτηση με το κοινό.

Το προς συζήτηση θέμα στο μάθημα για τον κινηματογράφο θα είναι: Αναπαράσταση, ζωή, τέχνη, κινηματογράφος.

Ένας ηχολήπτης ηχογραφεί κατά λάθος μια δολοφονία και βρίσκεται στη μέση μιας πολτικής συνομωσίας.

Η ανάλυση που θα διανεμηθεί είναι η ακόλουθη:

 

««I didn't hire her for her scream, Jack, I hired her for her tits!»…

Να είσαι ηχολήπτης σε εταιρία παραγωγής b-movie της κακιάς ώρας. Να είσαι όμως άψογος επαγγελματίας. Επειδή αγαπάς αυτό που κάνεις. Και να ηχογραφείς μέσα στην ερημιά ψάχνοντας για αυθεντικούς ήχους, π.χ. μιας κουκουβάγιας. Και να «πιάνεις» στο background έναν πυροβολισμό. Να ανακαλύπτεις κάτι που δεν έπρεπε να ακούσεις. Και να βρίσκεσαι στο μέσο μιας πολιτικής συνωμοσίας, εσύ, ένας άσημος ηχολήπτης, με έναν τεράστιο σκοτεινό μηχανισμό απέναντί σου. Παράλληλα και ταυτόχρονα χρειάζεται άμεσα να βρεις μια γυναικεία κραυγή. Μια κραυγή τρόμου, για να ντύσει μια ακόμα ταινία του κώλου. Η πρωταγωνίστρια της εν λόγω ταινίας έχει υπέροχο, ερεθιστικότατο σώμα, αλλά δεν ξέρει να κραυγάζει! Συμβαίνει! Ισχύει! Κι εσύ να ερωτεύεσαι μια κοπέλα, που προσπαθεί να σωθεί, μπλεγμένη σε κάτι που την ξεπερνά. Μια κοπέλα, που, όπως αποδεικνύεται, έχει υπέροχη κραυγή...

Ο Ντε Πάλμα σε τούτη την ταινία του, την 14η της τεράστιας φιλμογραφίας του, συνεχίζει να δανείζεται δημιουργικά από συναδέλφους του και να «μπλέκει» το σενάριό του με παραπομπές στην πραγματικότητα και δη την πολιτική. Αυτήν τη φορά, ο πλέον χιτσκοκικός και «ηδονοβλεψίας» από όλους τους σκηνοθέτες «κλέβει» τη βασική ιδέα της ταινίας του από τον Αντονιόνι και το «Blow-Up» του. Εκεί, ο Ντέιβιντ Χέμινγκς υποδύεται έναν μοδάτο φωτογράφο στο Λονδίνο της δεκαετίας του '60, που νομίζει (;) πως σε μια φωτογραφία του έχει αποτυπώσει μια δολοφονία! «The eyes Chico, they never lie» θα ακουστεί η περίφημη ατάκα στην επόμενη ταινία του Ντε Πάλμα, το υπέροχο «Ο σημαδεμένος» («Scarface», 1983). Ναι, τα μάτια δεν λένε ψέματα, αλλά μπορεί να πιστέψουν ένα ψέμα. Το ίδιο και τα αυτιά. Στη μεγαλύτερα παραμύθα όλων, τον κινηματογράφο, τα μάτια και τα αυτιά του ανθρώπου που βρίσκεται μέσα στη σκοτεινή αίθουσα βλέπουν και ακούνε ένα ψέμα. Το πιο όμορφο ψέμα από όλα. Σπουδαία ταινία, με αναφορές στη δολοφονία του Κένεντι, το Γουότεργκέιτ, το σκάνδαλο Chappaquiddick. Η ταινία που αγαπά πιο πολύ ο Κουέντιν Ταραντίνο από τη φιλμογραφία του Ντε Πάλμα. Με μαγική φωτογραφία από τον Βίλμος Ζίγκμοντ και υπέροχη μουσική από τον Πίνο Ντονάτζιο. Κι ένα σπουδαίο πεσιμιστικό φινάλε (πολλοί θεώρησαν ότι ήταν υπεύθυνο για την εμπορική αποτυχία της ταινίας στην εποχή της) που δεν θα ξεχάσετε ποτέ!»

ΔΕΚΑ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ ΤΟΝ «ΔΟΛΟΦΟΝΟ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΧΤΙΟΥ»

Εξάλλου, 10 λόγοι για να μην χάσετε τον Δολοφόνο του μεσονυχτίου είναι:

1.      Για την εξαιρετική και έξυπνη πολιτική αντιστοίχισή του με την υπόθεση Τζεφ Κένεντι, που υπήρξε πολύκροτο σκάνδαλο.

2.      Για την απευθείας σινεφίλ αναφορά στον Αντονιόνι και στο Blow-Up.

3.      Για το εύστοχο λογοπαίγνιο των δυο τίτλων Blow-Up και Blow-Out, που ο πρώτος αναφέρεται στη φωτογραφία και ο άλλος στον κινηματογράφο.

4.      Γιατι ο Μπράιαν Ντε Πάλμα ταυτίζεται με τον βασικό πρωταγωνιστή Τζον Τραβόλτα, που ουσιαστικά από ηχολήπτης γίνεται ένας σκηνοθέτης.

5.      Για τον βιωματικό ρόλο της Νάνσι Άλεν.

6.      Για την εξαιρετική και λειτουργική μουσική.

7.      Για την καταπληκτική, για άλλη μια φορά, φωτογραφία του Βίλμος Ζίγκμοντ, που αποδίδει εξαιρετικά σκοτάδια, υποψίες αλλά και επικίνδυνους φωτισμούς.

8.      Για τη μεγάλη αλήθεια του κινηματογράφου, που μετατρέπει τις εικόνες σε κίνηση και τις αξιοποιεί περισσότερο, ενσωματώνοντας σε αυτές ήχους.

9.      Για τη μεγάλη αλήθεια που έχει σχέση με την αναπαράσταση και τη ζωή, πως τίποτα δεν είναι πιο αληθοφανές από το ίδιο το πραγματικό.

10.  Γιατι η ταινία είναι μία από τις πιο σύγχρονες, έξυπνες, διεισδυτικές και αιχμηρές ταινίες της δεκαετίας του '80, εποχή που το αμερικανικό σινεμά αρχίζει τη μεγάλη του κάθοδο.

Υ.Γ. Την επόμενη Δευτέρα 16 Ιανουαρίου η Κινηματογραφική Λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ-3 και το ΚΕΜΕΣ παρουσιάζουν στα πλαίσια του ίδιου αφιερώματος το κλασικό φιλμ νουάρ Ανθρώπινη κόλαση (1947) μαζί με τη βραβευμένη μικρού μήκους ταινία Το Ποτάμι της Κουκουβάγιας (1962).