Γιάννης Ατζακάς, Διπλωμένα φτερά
Εκδόσεις Άγρα, 2007
19/9/2012
Βιβλίο 19ο
Πρόταση της Τάνιας Μυλωνά
Μαρία Τριανταφυλλίδου
«Εμένα με καθησυχάζουν αυτοί οι αιώνιοι κι
απαραβίαστοι κύκλοι,...» (σ. 153) γράφει, κλείνοντας σχεδόν τον κύκλο του
βιβλίου του ο Γιάννης Ατζακάς, ήσυχος πια, στη μεγάλη αυλή του σπιτιού του που
βλέπει στον Παγασητικό. Ο άνεμος της μνήμης παγωμένος είχε ξεκινήσει να
ουρλιάζει στον ύπνο του, στο ίδιο σπίτι, κατρακυλώντας απ’ τις κορφές του
Ολύμπου και της Όσσας, (σ. 9) προοιωνιζόμενος, ίσως, τα δύσκολα χρόνια που
γλίστρησαν τη ζωή του, ζυμαράκι στα χέρια της «μάνας» γρια-Βενετιάς, της
γιαγιάς του, στη Θάσο, να νοιάζεται πια για τα δικά του εγγόνια, τον μικρό
Γιάννη και τη Χλόη. στον Άγιο Λαυρέντιο, στο Πήλιο... (σ. 152) –δεν έλαχε
φαίνεται μια μικρή Βενετιά...
Καθισμένος στο μεγάλο αγκωνάρι, απέναντι στο
φούρνο, με ένα ποτήρι ντόπιο τσίπουρο που το ακουμπά στη βαριά στρογγυλεμένη
μυλόπετρα, την κουβαλημένη από τον παλιό χερόμυλο του πατρικού σπιτιού στο
Θεολόγο, πίνει «στην υγειά των ζωντανών και στη μνήμη των αποθαμένων». Στην
πρόποση αυτή -ανεξήγητα άραγε;- ήρθε στη μνήμη του «ο Αυρήλιος Πρόκλος, ο
αφηρωισμένος νεκρός των ύστερων ρωμαϊκών χρόνων», (σ. 154 – 155) μέρος, όλα,
αυτού του κύκλου της ζωής του, του κύκλου στη μνήμη, στη ζωή, όχι ανεξήγητα
βέβαια. Άλλωστε στον «εωθινό του μονόλογο» αναφέρει κάπου: «Το νιώθεις με μια
σκοτεινή προαίσθηση πως το μοναδικό μέλλον που μας περιμένει είναι να ζήσουμε
ξανά και ξανά το ξεχασμένο παρελθόν μας». (σ. 17)
