Η Μαργαρίτα Ζαχαριάδου στη Λέσχη & "συνάντηση" με τον Τζόναθαν Κόου

 

Τετάρτη 20 Οκτωβρίου 2021

Μια στιγμή από τη συνάντηση της Λέσχης Ανάγνωσης της ΕΡΤ3 με τη μεταφράστρια και συγγραφέα Μαργαρίτα Ζαχαριάδου, με αφορμή τη μετάφρασή της στο βιβλίο του Τζόναθαν Κόου "Σαν τη βροχή πριν πέσει" (εκδ. Πόλις).  Τη "στιγμή" την οφείλουμε (πάλι) στη Γεωργία Μακρογιώργου.

Τώρα διαβάζουμε (168 βιβλίο): Τζόναθαν Κόου, "Σαν τη βροχή πριν πέσει"

 

Τετάρτη 20 Οκτωβρίου / Βιβλίο 168

Συνάντηση μέσω ΖΟΟΜ

Μιλάμε για το βιβλίο του Τζόναθαν Κόου "Σαν τη βροχή πριν πέσει"

και συζητάμε με τη Μαργαρίτα Ζαχαριάδου που το μετέφρασε. 

Το βιβλίο πρότεινε η Κλεοπάτρα Τσάκουρη.

Στη σελίδα fb των εκδόσεων "Πόλις" διαβάζουμε:

Ο Τζόναθαν Κόου, στο βιβλίο του αυτό, εστιάζει τη ματιά του στις ανθρώπινες σχέσεις, γράφοντας ένα δυνατό, συγκινητικό, υποβλητικό και μελαγχολικό μυθιστόρημα που κυριαρχείται από γυναικείες φωνές και αποτυπώνει με εξαιρετικό τρόπο την πορεία μιας οικογένειας κατά το δεύτερο ήμισυ του εικοστού αιώνα.

Μια ηλικιωμένη κυρία αποφασίζει, πριν πεθάνει, να καταγράψει σε μαγνητόφωνο, όχι μόνο τη δική της ιστορία, αλλά και την ιστορία ενός τυφλού κοριτσιού που εμφανίστηκε ξαφνικά στο πάρτι των πεντηκοστών της γενεθλίων πριν από πολλά πολλά χρόνια.

Περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια είκοσι ξεθωριασμένες φωτογραφίες που δεν απεικονίζουν κάτι το ιδιαίτερο: ένα τροχόσπιτο, ένα πικνίκ, ένα σπίτι στα προάστια… Πόσες, όμως, απογοητεύσεις και ματαιώσεις μπορεί να κρύβει ένα αποτυπωμένο χαμόγελο ή ένα εορταστικό ενσταντανέ; Προχωρώντας από φωτογραφία σε φωτογραφία, αποκαλύπτεται μια οικογενειακή ζωή γεμάτη μυστήριο. Είναι η ιστορία τριών γενεών, σημαδεμένων από παιδικά χρόνια δίχως αγάπη, εγκλωβισμένων στην ίδια τραγική μοίρα, καθώς το φορτίο του πόνου μεταφέρεται αδιάλειπτα από μητέρα σε κόρη.

***

«Ο Κόου έγραψε μια πολύ συγκινητική ιστορία για τη σχέση μητέρας-κόρης, για το φορτίο του πόνου που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά, και για το βαθύ και μόνιμο αίσθημα μοναξιάς. […] Το Σαν τη βροχή πριν πέσει είναι δυνατό και μελαγχολικό, σαν ένα μικρό, θλιμμένο τραγούδι».

The Guardian

«Το Σαν τη βροχή πριν πέσει είναι ένα έργο ωριμότητας».

The Daily Telegraph

«Το Σαν τη βροχή πριν πέσει είναι ένα αριστοτεχνικά δομημένο, έντονα συγκινητικό μυθιστόρημα αξιώσεων».

Scotland on Sunday

«Το Σαν τη βροχή πριν πέσει είναι ένα βαθιά συγκινητικό μυθιστόρημα, γεμάτο σπαρακτικά ιντερμέδια».

The Sunday Times

Η συνάντηση με τον Λέοντα Ναρ

 

Τετάρτη 6 Οκτωβρίου 2021

Μια στιγμή από τη συνάντηση της Λέσχης Ανάγνωσης της ΕΡΤ3 με τον φιλόλογο και συγγραφέα Λέοντα Ναρ, με αφορμή το βιβλίο του ΞΑΝΑ ΣΤΗ ΣΑΛΟΝΙΚΗ (Εκδόσεις Πόλις). Η συζήτηση ξεπέρασε τις δύο ώρες και το ενδιαφέρον ως το τέλος ήταν μεγάλο. Συμμετείχαν μέλη και φίλοι/ες της Λέσχης. Τη "στιγμή" την οφείλουμε στη Γεωργία Μακρογιώργου.

Λέων Ναρ, «Ξανά στη Σαλονίκη»

 Ο Λέων Ναρ στη Λέσχη Ανάγνωσης της ΕΡΤ3

Τετάρτη 6 Οκτωβρίου 2021, στις 7 μ.μ. (μέσω ΖΟΟΜ)

O Λέων Α. Ναρ γεννήθηκε το 1974. Σπούδασε Κλασική Φιλολογία στο Α.Π.Θ., έκανε μεταπτυχιακές σπουδές Νεοελληνικής Φιλολογίας, Βιβλιολογίας και Διδακτικής της Λογοτεχνίας στο ίδιο Πανεπιστήμιο (2000) και το 2007 αναγορεύτηκε Διδάκτωρ Νεοελληνικής Φιλολογίας. Τον Δεκέμβριο του 2017 ολοκλήρωσε την μεταδιδακτορική του έρευνα στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Το 2007 εξέδωσε (σε συνεργασία με τον Γιώργο Αναστασιάδη και τον Χρήστο Ράπτη) το βιβλίο «Εγώ ο εγγονός ενός Έλληνα, η Θεσσαλονίκη του Νικολά Σαρκοζί», (Καστανιώτης) το οποίο μεταφράστηκε και στα γαλλικά. Το 2009 εκδόθηκε το δίτομο έργο του Ναρ με τίτλο «Γιωσέφ Ελιγιά, Άπαντα» (Γαβριηλίδης), ενώ το 2011 κυκλοφόρησε το δίγλωσσο (σε ελληνική και αγγλική γλώσσα) βιβλίο του με τίτλο «Το μέλλον του παρελθόντος, Θεσσαλονίκη 1912-2012» (Καπόν), (με φωτογραφίες του Γιώργη Γερόλυμπου), και η μελέτη «Ισραηλίτες Βουλευτές στο Ελληνικό Κοινοβούλιο» που επιμελήθηκε το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων. Το 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο «Το παιχνίδι της εξέδρας, σχολιασμένα συνθήματα από τα ελληνικά γήπεδα» (Μεταίχμιο). Τέλος, το 2017 κυκλοφόρησε (Ευρασία) το θεατρικό έργο του «Δεν σε ξέχασα ποτέ» (μαζί με cd των σεφαραδίτικών τραγουδιών της ομώνυμης παράστασης) που ανέβηκε από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος το 2017. Το 2020 κυκλοφόρησε, με δική του επιμέλεια, το τρίγλωσσο «I remember» (Ιανός), βιβλίο -cd με ηχογραφήσεις τραγουδιών επιζώντων του Ολοκαυτώματος, από το μουσικό αρχείο του Αλμπέρτου Ναρ.

Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί σε συλλογικούς τόμους, σε περιοδικά (έντυπα και ηλεκτρονικά), για θέματα φιλολογίας, ιστορίας και λογοτεχνίας, βιβλιοκρισίες και έχει επιμεληθεί 6 βιβλία (ιστορικού περιεχομένου και παιδικής λογοτεχνίας). Είχε μόνιμη στήλη στις εφημερίδες Έθνος (2017-2018) και Μακεδονία της Κυριακής (2006-2008). Γράφει στο Parallaximag.gr και στο περιοδικό Θεσσαλονικέων Πόλις. Εργάζεται ως φιλόλογος στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ανατόλια της Θεσσαλονίκης.

Τώρα διαβάζουμε (167 βιβλίο): Άγγελος Τερζάκης, "Η πριγκηπέσσα Ιζαμπώ"

Τρίτη 21 Σεπτεμβρίου 2021 / Βιβλίο 167

Ο τόπος συνάντησης θα ανακοινωθεί εγκαίρως

Το βιβλίο πρότεινε ο Γιώργος Καλιεντζίδης

Από τη βάση της Βιβλιονέτ:

Άγγελος Τερζάκης (1907-1978). Ο Άγγελος Τερζάκης γεννήθηκε στο Ναύπλιο, γιος του τότε δημάρχου της πόλης Δημητρίου Τερζάκη και της Αγγελικής, το γένος Πανοπούλου. Το 1915 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Αθήνα, όπου ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του και γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου, της οποίας αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1927. Από το 1929 και για δυο χρόνια άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Το 1925 πρωτοεμφανίστηκε στο χώρο της λογοτεχνίας με τη δημοσίευση της συλλογής διηγημάτων του  "Ο ξεχασμένος". Το 1929 εξέδωσε την "Φθινοπωρινή Συμφωνία". Ακολούθησε η έκδοση του μυθιστορήματός του "Δεσμώτες", που μαζί με τον "Πρίγκηπα" του Θράσου Καστανάκη θεωρήθηκαν από την κριτική ως τα πρώτα πεζογραφήματα της γενιάς του ’30 και "Η παρακμή των Σκληρών", που επαινέθηκε από τον Κωστή Παλαμά, ενώ με μεγάλη επιτυχία εκδόθηκε το 1937 "Η μενεξεδένια πολιτεία". Το 1936 παντρεύτηκε τη Λουΐζα Βογάσαρη, με την οποία απέκτησε ένα γιο τον Δημήτρη. Τον ίδιο χρόνο παραστάθηκε στο Εθνικό Θέατρο η βυζαντινή τραγωδία του "Αυτοκράτωρ Μιχαήλ". Το 1937 ανέλαβε τη Γραμματεία του Εθνικού Θεάτρου, όπου κατέλαβε διαδοχικά διάφορες διοικητικές θέσεις, φθάνοντας ως εκείνη του υπηρεσιακού γενικού διευθυντή (με αίτησή του παρέμεινε ως το 1960 στη θέση του διευθυντή δραματολογίου, την οποία κατέλαβε το 1940). Από το 1940 και ως τη λήξη του πολέμου υπηρέτησε στο Αλβανικό Μέτωπο. Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Θεάτρου (1939), το Α’ Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος (1958 για τη "Μυστική Ζωή"), το Βραβείο Δοκιμίου των Δώδεκα (1964 για τον τόμο δοκιμίων "Προσανατολισμός στον αιώνα"), το Αριστείο Γραμμάτων της Ακαδημίας Αθηνών (1969, για το "Μυστήριο του Ιάγου"). Ταξίδεψε στη Ρουμανία (1958), τη Σοβιετική Ένωση (1959), τις Η.Π.Α. (1966, όπου έδωσε διαλέξεις στα Πανεπιστήμια Princeton και Tufts), την Ουγγαρία (1966), το Ρήνο (1974). Διετέλεσε μορφωτικός σύμβουλος του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών (1966) και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών (εκλέχτηκε το 1974). Το λογοτεχνικό έργο του Άγγελου Τερζάκη κινείται στα πλαίσια του τραγικού που γεννάται από το αναπόφευκτο της καταστροφής στην οποία οδηγούνται οι ήρωές του. Επηρεασμένος από συγγραφείς όπως ο Κνουτ Χάμσουν, ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι αλλά και ο Δημοσθένης Βουτυράς, δημιούργησε πρόσωπα αδύναμα να αντιδράσουν στην μιζέρια της ζωής του, πρόσωπα που ασφυκτιούν στο οικογενειακό και το ευρύτερο κοινωνικό τους περιβάλλον και εκπροσωπούν το αίσθημα απογοήτευσης και παραίτησης του συγγραφέα. Την ελπίδα τοποθέτησε στο χώρο των ιδανικών που ξεπερνούν πολιτικές και άλλες κατηγοριοποιήσεις, καθώς και στο χώρο της μεταφυσικής αναζήτησης. Από τα έργα του σημειώνουμε ενδεικτικά την "Πριγκηπέσσα Ιζαμπώ", τη "Μυστική ζωή", τη "Μενεξεδένια Πολιτεία", ενώ πρέπει επίσης να αναφερθεί το σημαντικό δοκιμιακό έργο του που άσκησε επίδραση τόσο στη λογοτεχνική όσο και στη θεατρική παραγωγή του. Θεατρικά του έργα παραστάθηκαν από το Εθνικό Θέατρο, τους θιάσους Αιμίλιου Βεάκη (1942), Κατσέλη - Γληνού - Παρασκευά (1949), Κατερίνας (1959), Δημήτρη Χορν (1962), το Πειραματικό Θέατρο της Μαριέτας Ριάλδη (1970), το Αμφιθέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου (1995), καθώς και από άλλους θιάσους της Ελλάδας και του εξωτερικού. Έργα του μεταφράστηκαν σε ξένες γλώσσες και ο ίδιος μετέφρασε έργα των Τζόζεφ Κόνραντ, Μπεν Τζόνσον, Ανρί Μπεργκσόν και Ευριπίδη. Διετέλεσε διευθυντής των βραχύβιων λογοτεχνικών περιοδικών "Πνοή" και "Λόγος" (1929) και του περιοδικού "Εποχές" (1963), και από το 1947 συνεργάστηκε σε τακτική βάση με την εφημερίδα "Το Βήμα". Πέθανε στην Αθήνα. 

(Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.).

Συνάντηση αποφοίτησης 2020-2021

Η συνάντηση αποφοίτησης πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 8 Ιουνίου 2021, σε παραθαλάσσια ταβέρνα της πόλης, με τήρηση των υγειονομικών μέτρων κατά Covid. Σε όλες κι όλους ο έλεγχος έγραφε "Άριστα 10" (με τόνο μάλιστα), γιατί καταφέραμε να μείνουμε "ζωντανοί", κόντρα στον κορονοϊό.

Τώρα διαβάζουμε (166 βιβλίο): Κενζαμπούρο Όε, "Τσάκισέ τα από μικρά, σκότωσέ τα από παιδιά"

 Διαδικτυακή συνάντηση των μελών και φίλων της Λέσχης

Τετάρτη 26 Μαΐου 2021, ώρα 7:00 μ.μ. / βιβλίο 166

Πρόταση Μαρίας Ντόντση

Μιλάμε για το βιβλίο του Κενζαμπούρο Όε "Σκότωσέ τα από μικρά, σκότωσέ τα από παιδιά" (μετάφραση Ίκαρος Μπαμπασάκης, εκδόσεις Καστανιώτη) την Τετάρτη 26 Μαΐου 2021, στις 7:00 μ.μ. Το βιβλίο πρότεινε η Μαρία Ντόντση.

Ο Κενζαμπούρο Όε γεννήθηκε το 1935 σε ένα χωριό του Σικόκου, του νησιού που βρίσκεται νοτιοανατολικά της ηπειρωτικής Ιαπωνίας. Αφού σπούδασε Γαλλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο, κέρδισε το πρώτο λογοτεχνικό του βραβείο - το περίφημο "Βραβείο Ακουταγκάουα"- για ένα διήγημα του, "Το κελεπούρι", σε ηλικία είκοσι τριών ετών. Παρά τη φήμη που του έφερε το βραβείο, ένα μυθιστόρημα που εκδόθηκε την επόμενη χρονιά (Η εποχή μας) δέχτηκε χείριστες κριτικές για το μηδενισμό που εξέφραζε σε μια υποτιθέμενη νέα λαμπρή περίοδο της ιαπωνικής Ιστορίας. Το 1994 του απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας. 

Το συναρπαστικό αυτό πρωτόλειο του νομπελίστα συγγραφέα Κενζαμπούρο Όε αποτελεί μια πρώιμη σύνοψη των θεμάτων που χαρακτήρισαν το μετέπειτα έργο του και ένα εκτυφλωτικό (αν και σκοτεινό) δείγμα της δημιουργικής ιδιοφυΐας του. Σε ένα απομονωμένο χωριό, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, μια ομάδα ανηλίκων εγκληματιών, τροφίμων αναμορφωτηρίων, καταπιεσμένων και τελικά εγκαταλειμμένων από τους «μεγάλους», τους ενήλικες, γράφουν τη δική τους ιστορία, μια μικρή, αλλά σημαντική, εποποιία της φιλίας, του έρωτα και, κυρίως, της αλληλεγγύης. Ο Όε προκάλεσε μεγάλο ενθουσιασμό, αλλά και την οργή των αντιδραστικών της χώρας του, αφηγούμενος με συγκλονιστική ενάργεια και αδρότητα την περιπέτεια αυτών των ανηλίκων περιθωριακών, που συντροφεύουν με ένα λιποτάκτη έναν Κορεάτη παρία και μια παρατημένη κοπέλα. Οι «αρνητικοί» ήρωες του Όε συμβάλλουν στην αυτοσυνείδηση μιας εποχής και ενός πολιτισμού που έχει χάσει το έρμα και τον ανθρωποκεντρισμό του, μιας κοινωνίας που πρέπει να συνταραχτεί, έστω και μέσω της λογοτεχνίας, για να ξαναβρεί την ανθρωπιά της και ν' αποτινάξει την υποκρισία και τη βαναυσότητά της. Γραμμένο στα 1958, όταν ο Όε ήταν μόλις 23 χρόνων, το μυθιστόρημα αυτό σημαδεύει την επιρροή που δέχτηκε ο συγγραφέας του από την υπαρξιστική φιλοσοφία του Ζαν Πωλ Σαρτρ και την απαρχή της περιπλάνησής του στον περίπλοκο, και βαθιά ανθρώπινο, κόσμο του μυθιστορήματος των ιδεών.